Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Η επιστροφη

Επεστρεψα λοιπον απο το winteschool και ομολογω πως ηταν υπεροχα. Ευχαριστηθηκε το ματι μου χιονι, κρυο και χειμωνα που στην Ελλαδα αρχιζουμε να νιωθουμε λιγο ετεροχρονισμενα. Αυτα για το ταξιδι και εφοσον το blog δεν ειναι diary blog σταματαω εδω για αυτο το θεμα.
Γυριζοντας στην Ελλαδα ειδα τα συνηθισμενα (τα οποια φυσικα δεν περιοριζονται μονο στην Ελλαδα, για να ειμαστε δικαιοι και αρκουντως ανοιχτοματηδες). Η Μενεγακη που χωρισε, η εγχωρια και διεθνης showbiz και ολα αυτα τα φοβερα σημαντικα πραγματα. Οσο εμενα στην Γενευη εβλεπα CNN και με πολυ κοπο κρατησα τα δακρυα μου οταν ειδα με τι αγωνια και πονο αντιμετωπιζουν τα μεγαλα διεθνη καναλια και οργανισμοι τους βασανισμενους ανθρωπους της Αιτης. Ενιωσα τοσο ωραια που συνειδητοποιησα οτι η Ευρωπη και η Αμερικη, ο κοσμος ολος βρε αδερφε, ειναι ενα μεγαλο, αγαπημενο Γαλατικο Χωριο που ο καθενας βοηθα τον αλλον....Ωπα ωπα ωπα....Τι ειπα? Παμε παλι απο την αρχη...

(Κενο δυο ημερων)....


.......


(Επαναφορα). Και επειδη βαριεμαι να διαγραφω την αρχη την αναρτησης που ειχα ετοιμασει να κανω θα την αφησω ως εχει. Αλλα απο δω και περα το θεμα αλλαζει. Για πολυ καιρο πιστευα και ακουγα οτι τελικα το μεγα προβλημα μεταξυ γονεων και παιδιων ειναι το λεγομενο «χασμα γενεων». Επειδη ειναι και πολυ ευπεπτη εγινε για χρονια σλογκαν και ηταν η μονιμη εξηγηση των προβληματων που προανεφερα. Περασε ο καιρος και εφτασα σε ενα σημειο να μπροω να παρατηρω τους ανθρωπους γυρω μου. Γνωρισα ποιο πολλους ανθρωπους, εζησα καταστασεις κλπ κλπ. Τα γνωστα σε ολους σας. Και τελικα εχω την αυθαδεια να ισχυριστω οτι αυτο το «χασμα γενεων» ειναι μια μπουρδα και μιση! Οχι μονο δεν εχει καμια σχεση με το προβλημα μας αλλα ταυτοχρονοα εγινε καθολικο motto και σταματησαμε να αναζητουμε την ριζα του προβληματος! Για αλλη μια φορα οι «ειδικοι» ψυχολογοι βρηκα την ουσια του προβληματος, και εμεις, οι κοινοι θνητοι δεχτηκαμε για αλλη μια φορα την μασημενη τροφης μας: την ετοιμη λυση. Και αφου ελυσαν οι αλλοι το προβλημα για εμας χαρας ευαγγελια για ολους μας (παλι εκαναν αλλοι την δουλεια για εμας).
Για να επανελθω στα συμπερασματα μου, νομιζω οτι το μεγα προβλημα προκυπτει απο την ιδια την δομη της κοινωνιας μας, «αυτου-που-εχει-επικρατησει-να-θεωρειται σωστο», αυτο που η κοινωνια θεωρει σωστο και σχεδον αυτονοητο:

Τα παιδια να υιοθετουν σε τεραστιο ποσοστο τις συνηθεις, τις αποψεις, και τα χουγια των γονεων. Με αλλα λογια να υιοθετουν τα παιδια την αληθεια, την κοσμοθεωρια, την αντιληψη της ζωης κοκ που εχουν οι γονεις τους.


Δεν ξερω αν εσεις που το διαβαζετε νιωθετε ποσο φριχτη παρανοηση εχει συμβει οσο το νιωθω εγω αυτη την στιγμη που γραφω. Μπορει να κανω και λαθος. Ωστοσο με επιασε τρομος οταν συνειδητοποιησα ποσο αντιγραφα των γονεων μας γινομαστε (συνηθως ασυνειδητα, αλλα θα επανελθω σε αυτο το θεμα πιο κατω). Και οταν λεω αντιγραφα δεν εννοω εμφανισιακα αλλα ως προς το τι ειδους ζωη ζουμε, τι αντιληψεις εχουμε, τις συνηθειες εχουμε, ιδεες, ιδεολογιες κοκ.
Αναρωτιομουν ποσο δυσκολο ειναι σε καποια περιοδο της ζωης σου, κατα την οποια συνειδητοποιεις καποιες αληθειες να σηκωσεις αναστημα και να ισχυριστεις ευθαρσως οτι το μεγαλυτερο μερος του κοινωνικου συστηματος στο οποιο ζουμε, οι αληθειες που γινονται κατα πλειοψηφια παραδεκτες εγιναν ετσι τυχαια, επειδη ηταν αυτες που εν τελει επιρατησαν και αν κριθουν τελειως ψυχρα και αντικειμενικα καταρρεουν συλληβδην?
Ας γινω ποιο συγκεκιμενος γιατι νομιζω οτι γινομαι λιγο γενικος. Για χρονια δεχομαστε σαν αποδεκτη τακτικη του να δεχομαστε την αληθεια των γονιων μας ως την μονη αληθεια, αυτη που πρεπει να πιστεψουμε, τον δρομο που εχουν παρει και οι γονεις μας τον δρομο που πρεπει να ακολουθησουμε και εμεις. Λιγες εξαιρεσεις υπαρχουν σε αυτον τον κανονα και νομιζω για τους λαθους λογους. Τελοσπαντων. Φυσικα οταν το παιδι ειναι μικρο εχει αναγκη την γνωση των γονιων του για το τι ειναι κακο, καλο, τι πρεπει να κανει και τι οχι, που να παει και που οχι επειδη δεν μπορει να επιβιωσει απο μονο του. Χρειαζεται πολυ συμπυκνωμενη γνωση για τον κοσμο ωστε να εξασφαλιση την επιβιωση του. Το θεμα ειναι οτι αυτο συνεχιζεται (και πλεον ακουσια) ες αει. Και δεν μιλαω για περιπτωσεις που λεμε οτι καποιος ειναι προσκολλημενος στους γονεις του. Δεν αναφερομαι σε αυτο. Αναφερομαι σε αυτο που συμβαινει στους περισσοτερους νεους ανθρωπους. Οτι ουσιαστικα, βιολογικα, ειναι ενα νεο ον, αλλα εσωτερικα, μεσα τους, ειναι οι γονεις τους και το κοντινο περιβαλλον τους. Μας μαθαινουν οτι την προσωπικοτητα ενος ανθρωπου την επηρεαζει το περιβαλλον τους. Αυτο που δεν μας λενε ειναι πως μπορεις να περιορισεις τις επιδρασεις του περιβαλλοντος στην διαμορφωση του εσωτερικου σου κοσμου, αν τελικα αυτη η επιδραση ειναι κατι που πρεπει να επιδιωκεται η να αποφευγεται.
Τελικα νομιζω ολη αυτη η συζητηση δεν μπορει να γινει πλεον με ορους καθαρα ακαδημαικους η επιστημονικους. Πρεπει νομιζω να φτασουμε στην ουσια της δομης μιας κοινωνιας και να μπρουμε να αφησουμε το παν να καταρρευσει για να δουμε αν κατι θα μεινει. Και ισως αυτο που θα μεινει να αξιζει να το κρατησουμε.
Σας μπερδεψα νομιζω λιγο. Προσπαθησα να ειμαι οσο πιο σαφης γινεται χωρις να γινει τεραστιο το κειμενο. Να περνατε καλα!!

4 σχόλια:

Libertas είπε...

Ναι είμαστε κατα μεγάλο ποσοστό ίδιοι με τους γονείς μας. Άλλωστε δεν λένε τυχαία πως με όποιο δάσκαλο καθήσεις κοκ...
Αλλά εγώ δεν βλέπω κανένα κακό σε αυτό. Ότι κι αν θυμίζει τους γονείς μας δεν είναι δικό τους. Μπορεί να είναι χαρακτηριστικό τους αλλά δεν είναι πλέον δικό τους όταν το διακρίνεις σε σενα... Είναι δικό σου χαρακτηριστικό πλέον. Άσε που το ίδιο χαρακτηριστικό μπορεί να το έχω κι εγώ που δεν μεγάλωσα με τους γονείς σου...

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω αλλά κάνε μια προσπάθεια!
Φιλάκια πολλά!

Ginny είπε...

Kαλώς ήρθες(επέστρεψες μάλλον!
Η αλήθεια είναι ότι ακόμη κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε μοιάζουμε υπερβολικά με τους γονείς μας. Οι περισσότεροι λέμε ότι εγώ δεν θα γίνω σαν τη μητέρα ή τον πατέρα μου γιατί οι απόψεις τους είναι το ένα και είναι το άλλο. Όμως έχουμε ασυνείδητα υιοθετήσει πολλές από τις απόψεις τους όσο μεγαλώνουμε. Εγώ πιστεύω ότι δεν είναι θέμα γονιδίων όπως υποστηρίζουν πολλοί ψυχολόγοι. Δηλαδή το ότι αν ο γονέας ήταν συχνά νευρασθενής ή υπερβολικά σεμνότυφος ή οτιδήποτε, το παιδί κληρονομεί αυτά τα χαρακτηριστικά. Η δική μου άποψη είναι ότι ''κακός από τη φύση του'' δεν υπάρχει. Αυτό που παίζει ρόλο στη δημιουργία και στη σύνθεση του χαρακτήρα ενός παιδιού είναι το περιβάλλον του. Το ότι τα παιδιά ''μοιάζουν'' με τους γονείς τους είναι καθαρά γενετικό θέμα. Από εκεί κι έπειτα θα πάρουν στοιχεία του χαρακτήρα αυτών που θα τα μεγαλώσουν. (Με έπιασε το φιλοσοφικό:P)

Ο Αλχημιστης είπε...

Libertas μου καταλαβαινω απολυτα τι λες. Ναι δεν ειναι κακο να παιρνεις πραγματα απο τους γονεις αλλα συνηθως αυτο γινεται ακουσια και χωρις κριτικη και αυτο ειναι επικυνδινο. Αλλα γενικα μιλωντας ναι θα συμφωνησω μαζι σου οτι δεν ειναι απαραιτητα κακο αυτο...Υπο προυποθεσεις βεβαια...Να 'σαι καλα!

Ο Αλχημιστης είπε...

Ginny, και εγω πιστευω οτι κακος απο την φυση του δεν υπαρχει. Τα περισσοτερα ειναι επικτητα χαρακτηριστικα που τα διαμορφωνει μια κοινωνια που δεν μπορει να ανεχτει την διαφορετικοτητα....

Σε ευχαριστω πολυ για το σχολιο σου!