Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Αυτα τα προσωπα που τιποτα δεν κρυβουν...

Τον τελευταιο καιρο εχω εξαφανιστει λιγο επειδη πραγματικα τρεχω και δεν φτανω με το διδακτορικο, επειδη δουλευω και με παραπλευρα projects περα απο το διδακτορικο και η δουλεια ειναι αρκετη και ο χρονος λιγος.

Οποτε μην περιμενετε τιποτα βαθυστοχαστο αποψε, θα γραψω απλα για να γραψω και επειδη σαν να μου ηρθε λιγο η ορεξη να κατσω να πω δυο τρια πραγματα.

Αυτο που σκεφτομουν ειναι αυτες οι μοναδικες στιγμες που χωρις να γνωριζεις καθολου καποιον μαγευεσαι απο το προσωπο του, απο τα χαρακτηριστικα του. Με τα χαρακτηριστικα του προσωπου του σε κερδιζει με την πρωτη ματια, απο την πρωτη στιγμη, χωρις να ανταλλαξεις καν μια κουβεντα. Δεν μιλαω για ομορφια ουτε για ερωτικη η σεξουαλικη ελξη. Μιλαω για αυτη την ελξη που σε κανει να θες να γνωρισεις τον αλλον, που σε κανει να τον νιωθεις δικο σου, οτι "κολλας" μαζι του, οτι εχετε κατι κοινο.

Μου αρεσει η καθαροτητα στα χαρακτηριστικα των ανθρωπων, αυτη η ηρεμια, η απουσια εντασης στο προσωπο, τα ευγενη χαρακτηριστικα. Πραγματικα πιστευω οτι το προσωπο ειναι ο καθρεπτης της ψυχης. Ειναι τοσο μα τοσο αληθινο. Λες και η αρρωστημενη ψυχη διαστρεφει τα χαρακτηριστικα του ανθρωπου, τα αλλοιωνει.

Αντιθετα η γαληνη της ψυχης παντα φαινεται στα χαρακτηριστικα, ειναι απαλα, διακριτικα. Δεν εχουν την ενταση της βιας, του πονου, του μισους της ζηλιας. Ειναι απαλα χαρακτηριστικα οπως οι απαλες ρυτιδες στην επιφανεια μιας λιμνης.

Μου αρεσει να βλεπω προσωπα, να κανω υποθεσεις για το τι δηλωνουν. Εχει πλακα...Δεν εχετε δει ποτε ηλικιωμενους να εχουν πανεμορφα προσωπα, χωρις οι ρυτιδες να φαινονται ασχημες, χωρις να βλεπεις τον χρονο να εχει αφησει το σημαδι του?

Εχετε δει το προσωπο των μωρων? Γαληνιο, αθωο, ησυχο, με καμπυλες και χωρις ενταση. Νομιζω το προσωπο των μωρων ειναι εκεινο στο οποιο η φυση εχει αποτυπωσει την καλυτερη εκδοχη της για το τι ειναι ευτυχια.

Και ναι....ποσο χαρουμενος νιωθω οταν αντικριζω το αθωα ματια τους...Και να μου παλι ελπιζεις πως αξιζει να προσπαθεις για ενα μελλον με πανεμορφα, χαρουμενα και γαληνια προσωπα....


Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Ο πεσιμισμος των αρχαιων ελληνων

Αφορμη για αυτην την αναρτηση σταθηκε ενα αφιερωμα του Καιομενου Λυχνου στον Δημητρη Λιαντινη (http://lyhnoskeomenos.blogspot.com/2010/11/blog-post_22.html). Και με ορμητηριο τα βιντεο που παραθετει η blogger αρχισα να βυθιζομαι ξανα στον προβληματισμο για το νοηματων λογων του Λιαντινη. Ειναι ενας προβληματισμος που ερχεται και φευγει συχνα στο μυαλο μου, σχετικα με το αν τελικα γνωριζουμε την φιλοσοφια των αρχαιων ελληνων ως προς την ζωη. Ο πρωτος προβληματισμος ξεκινησε με την φραση του Νιτσε στο εργο του “Η γεννηση της τραγωδιας” στο οποιο ο φιλοσοφος αποκαλουσε τους αρχαιους ελληνες “τους πιο επιρρεπεις στον πονο”.
Ενιωθα και νιωθω οτι η ιστορια και η φιλοσοφια δεν εχει απαντησει ακομα ικανοποιητικα στο ερωτημα “ποια ηταν η σχεση της φιλοσοφιας για την ζωη απο την μια και τα επιτευγματα τους στις επιστημες και τις τεχνες?”
Απο τα εργα των αρχαιων που εχω διαβασει νομιζω οτι σαν κοινος παρονομαστης διαφαινεται μια βαθεια γνωση για το αναποφευκτο του θανατου, μια παραδοχη για το μη αντιστρεπτο του γεγονοτος. Και μεσα στην φρικη που προκαλει ο θανατος στο ανθρωπινο μυαλο οι αρχαιοι δεν ετρεξαν να φτιαξουν παραδεισους για να μεταθεσουν τις ελπιδες και την συνεχιση τους σε ενα επεκεινα. Αυτο το στοιχειο με συγκλονιζει και με εντυπωσιαζει. Ζωντας σε μια κοινωνια που η εννοια της μεταθανατον ζωης ειναι διαδεδομενη (σαν φιλοσοφικη αντιληψη αλλα και σαν θρησκεια) ειναι συγκλονιστικο να σκεφτομαι το πως μπορουσε να λειτουργησει μια κοινωνια στην οποια το μεγαλο ποσοστο των πολιτων της δεν ειχα κανενος ειδους παρηγορια για τον θανατο. Ειναι σαν να μην ελπιζεις σε τιποτα, να ξερεις οτι ολα τελειωνουν σε αυτη την ζωη.
Αλλα να που οι αρχαιοι δεν επεσαν στον μηδενισμο παρολο τον πεσιμισμο τους, παρολη την απορριψη οποιασδηποτε παρηγοριας στον θανατο. Και να που ανθισε η φιλοσοφια, ως σπουδη θανατου, και να που ανθισε η τεχνη και το θεατρο, η τραγωδια αλλα και η κωμωδια, να που χτιστηκαν μνημεια αθανατα για να μνημονευουν στους ερχομενους αιωνες την δοξα αυτων που τα ανεγειραν. Η φιλοσοφια, ως προσπαθεια να βρεθει καποιο νοημα στην ζωη του ανθρωπου, ως προσπαθεια για ευρεση μια σημασιας της ζωης παντα με φοντο το θανατο εφτασε να αποτελει προνομιο οχι μιας κλικας “ακαδημαικων” αλλα των πολιτων γενικοτερα.
Τι θελω να πω με ολα αυτα? Οτι ζωντας σε μια ευδαιμονικη κοινωνια, που ολοι ζητουν την ευτυχια, ο ανθρωπος βρισκεται νομιζω σε μια αφυσικη θεση: να προσπαθει με νοητικα παιχνιδια να ξεπερασει το τετελεσμενο του θανατου, να το μεταθεσει για καπου αργοτερα. Εξαλλου ειναι φανερο το τι μια κοινωνια θεωρει ταμπου απο την συχνοτητα που αναφερεται σε αυτο καθημερινα. Και μονο η αναφορα της λεξης θανατος προκαλει ανησυχια και αμηχανια. Ισως και φοβο. Μαλλον δεν εχουμε εξοικιωθει με την ιδεα του θανατου και για αυτο δεν ξερουμε και πως να ζησουμε. Πως μπορεις να καταλαβεις τι ειναι ζωη αν δεν στοχαστεις πανω στον θανατο, αν δεν ψαξεις να δεις, μεσα σου βαθεια τι σημαινει να πεθαινεις? Πως μπορεις να αγαπησεις την ζωη χωρις να ξερεις ολες τις συνεπειες του θανατου και να μπορεσεις να ξεφυγεις ετσι απο τον φοβο του?

Νομιζω οτι στην αρχαια ελλαδα τα πραγματα ηταν πιο ξεκαθαρα πανω σε αυτο το θεμα. Η γνωση για τον κοσμο φερνει πονο. Και οσο περισσοτερα γνωριζεις για τον κοσμο (δεν εννοω εδω την επιστημονικη γνωση αλλα την αντιληψη, το γνωριζειν) τοσο περισσοτερο αυξανεται αυτος ο πονος. Αλλα οι αρχαιοι το ξεπερασαν αυτο, δεν το αφησαν να τους οδηγησει στην αδρανεια. Καταλαβαν οτι αφου μαλλον μετα τον θανατο δεν υπαρχει τιποτα ο,τι ειναι να γινει, αξιο και καλο, θα πρεπει να γινει σε αυτη την ζωη, εδω και τωρα! Οχι αυριο οχι μεθαυριο, οχι σε μελλοντικες ζωες και παραδεισους. Αυτη η ζωη ειναι το μονο σιγουρο που υπαρχει. Μετα τον θανατο κανεις δεν ξερει τι υπαρχει.

Εχω παρατηρησει στους ανθρωπους οτι οσο πιο πολλα μπορουν να καταλαβουν για τον κοσμο γυρω τους, οσο πιο πολυ αντιλαμβανονται την ζωη τοσο πιο πολυ ικανοι ειναι να βιωσουν πονο. Οταν ο πονος πλεον εχει εξοβελιστει απο την ζωη μας (καθοτι οπως προανεφερα ζουμε σε μια ευδαιμονικη κοινωνια που η αποφυγη του πονου ειναι αυτοσκοπος) ειναι φυσικο ο ανθρωπος που ειναι θλιμμενος και υποφερει να θεωρειται “περιεργος”, για λυπηση κοκ. Αλλα πιστευω οτι αυτος που βιωνει τον πονο στην ζωη μπορει και να καταλαβει τι θα πει να ζεις. Ο πονος ειναι αναποσπαστο κομματι της ζωης, δεν υπαρχει ζωη χωρις πονο και θλιψη. Ο Νιτσε ελεγε οτι η τεχνη μας βοηθα να μην τρελαθουμε απο την γνωση. Υπαρχει παντα κατι θλιβερο και τραγικο στην ζωη, οπως το ειδαν και οι αρχαιοι στην τραγωδια. Αυτο δεν σημαινει οτι δεν αξιζει να ζει καποιος. Αυτο το ανεδειξαν οι ελληνες στην τεχνη τους και την επιστημη. Υπαρχουν πολλα να κανει καποιος στην ζωη πριν τον βρει το πληρωμα του χρονου. Αρκει να ειναι ικανος να φιλοσοφει και να στοχαζεται στην ζωη του.

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Για τις σχεδον 100 αναρτησεις μου και το blogging

Αυτη την στιγμη που γραφω ειμαι πολυ χαρουμενος γιατι σε δυο blog βρηκα δυο πραγματακια που μου εφτιαξαν την διαθεση! Το πρωτο ειναι το blog της Μικρης Μεγαλης (http://rozsunnefo.blogspot.com/) στο οποιο βρηκα αυτον τον υπεροχο πινακα τον οποιο για καποιο λογο που δεν μπορω να προσδιορισω ερωτευτηκα!




Το δευτερο που με ενθουσιασε ειναι μια δημοσιευση της Βικυς Δερμανη (http://lyhnoskeomenos.blogspot.com/) στην οποια η Μερκουρη διαβαζει με την ξεχωριστη, υπεροχη φωνη της, την Σονατα του Ριτσου. Δεν το ειχα υποψιν μου και επειδη αγαπαω πολυ και τους δυο ηταν για εμενα μια τεραστια εκπληξη!

Ευχαριστω και τους δυο bloggers για τα ομορφα συναισθηματα!


Κοντα στις 100 αναρτησεις λοιπον (93 για την ακριβεια). Και πως κατεληξα να ασχολουμαι με το blogging? Δεν θυμαμαι τους λογους αλλα θυμαμαι οτι πιστευα οτι θα ηταν ενα καπριτσιο της στιγμης, ενας ενθουσιασμος που θα μου περνουσε οπως συνηθως συμβαινει. Και ομως ειμαι ακομα εδω...Και πραγματικα ειναι ισως απο τα λιγα πραγματα που εχουν σημασια για εμενα, να γραφω τις σκεψεις μου αλλα πιο πολυ να διαβαζω τις σκεψεις των αλλων, να επικοινωνω χωρις να τους γνωριζω, να ερχομαι κοντα σε αλλους χωρις να ειμαι φιλος τους με την συμβατικη εννοια.

Αλλα μερικες φορες οι σκεψεις των ανθρωπουν τραβουν την ιδια ροτα και θαρρω πως οταν συμβαινει κατι τετοιο ειναι μια στιγμη ξεχωριστη, και σε διαφορα ιστολογια εχω αισθανθει συχνα κατι τετοιο.

Εκφραση και δημιουργια! Και σε αρκετα blog που η τυχη το εφερε να τα ανακαλυψω εχω αισθανθει τοση εκτιμηση για ανθρωπους που δεν γνωριζω, για τον κοπο που κανουν να γραφουν πραγματα που ισως νιωθουν οτι ενδιαφερουν μονο αυτους, καποιο αποσπασμα, ενα κομματι μουσικης, ποιηση, ζωγραφικη, ιστορια...Ολα τα πραγματα τα οποια μπορει να ενδιαφερουν τον ανθρωπο υπαρχουν για να κανουν την διαφορα!

Και ετσι δεν θα ηθελα να μιλησω για το δικο μου blog αλλα για τα ομορφα blogs που βρηκα εκει εξω και τους ομορφους ανθρωπους που κατα καιρους σχολιαζουν τις αναρτησεις μου και εγω τις δικες τους. Δεν ειναι οτι απλα χαραμιζω τα λογια μου σχολιαζοντας η γραφοντας...Εχουν σημασια αυτα που γραφω και αυτα που μου γραφουν, αυτα που διαβαζω. Και ετσι δεν τα περναω αψηφιστα, μια ασχολια της στιγμης, κατι που κανω στον ελευθερο μου χρονο.

Σε ολους εσας λοιπον που γνωρισα απο εδω, που ειχα την τυχη να μοιραστω μαζι σας τις σκεψεις μου και τα πραγματα που με ενδιαφερουν εχω να σας πω ενα μεγαλο ευχαριστω μεσα απο την καρδια μου. Χωρις καμια υποκρισια, χωρις να θελω να ακουγεται αυτο που γραφω γλυκερο, πιο δραματικο απο οτι πρεπει. Ελπιζω να ειμαστε εδω για να τα λεμε! Με πολυ αγαπη σας αφιερωνω αυτο (σκεφτηκα πολυ ωρα για να καταληξω στο τραγουδι! :))

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Για τα ερωτικα (κυριως) μυθιστορηματα

Τα τελευταια χρονια συνειδητοποιησα οτι σιχαινομαι τα μυθιστορηματα και ειδικα αυτα που αναφερονται σε καθημερινες ιστοριες ανθρωπων, ερωτικες ιστοριες με παθη, εγκληματα κοκ. Φτανει μια επισκεψη σε ενα βιβλιοπωλειο για να δει κανεις τον απιστευτο αριθμο μυθιστορηματων να κοσμουν τα ραφια και το ερωτηματα ειναι για ποιο λογο γραφουν οι ανθρωποι τοσο πολυ σε αυτο το στυλ?

Οταν ημουν μικροτερος μου αρεσαν πολυ τα μυθιστορηματα, εψαχνα να βρω τον εαυτο μου μεσα σε αυτα, ταυτιζομουν μερικες φορες με τους ηρωες. Ηταν η περιοδος της ζωης μου που μαλλον δεν ειχα κατανοησει καλα την ζωη. Οταν τα μεγαλα ερωτηματα, που ερχονται στο μυαλο καθε ανθρωπου οταν ενηλικιωνεται, αρχισαν να με απασχολουν σταματησε και το ενδιαφερον μου σε αυτου του ειδους τα βιβλια. Βαριεμαι απιστευτα τις ιστοριες ανθρωπων, οποιαδηποτε και αν ειναι η πλοκη. Δεν ξερω πως να το εξηγησω αλλα πιστευω οτι αν διαβασεις δυο τρια τετοιου ειδους βιβλια πλεον προβλεπεις και την πλοκη των υπολοιπων.

Ειδικα οσον αφορα τον ερωτα: αναρωτιεμαι γιατι χαλανε οι συγγραφεις χρονο και μελανι να γραφουν ερωτικα μυθιστορηματα. Τι χασιμο χρονου και χρηματων! Δεν ξερω αν απευθυνονται σε κουρελιασμενα ανθρωπινα οντα, που δεν εχουν νιωσει την αγαπη ποτε τους και θελουν να τα νιωσουν μεσα απο τους ηρωες του βιβλιου, αν θελουν να ταυτιστουν.

Δεν ειναι τυχαιο επισης οτι ολοι οι επιδοξοι νεοι συγγραφεις ξεκινανε την καριερα τους με μυθιστορηματικου τυπου βιβλια. Ισως επειδη ειναι το πιο ευκολο και ατεχνο ειδος, ενα ειδος που δεν θελει λυρισμο, βαθεια νοηματα η οτιδηποτε αλλο παρα μια καλοειπωμενη ιστορια, λιγο συναισθημα, λιγο ανατροπες, λιγο πονος κοκ και εδεσε το γλυκο!

Μην με παρεξηγησετε. Ο καθενας γραφει οτι θελει. Την αποψη μου λεω. Αλλα δεν μπορω να μην προβληματιστω απο τον απιστευτο αριθμο μυθιστορηματων που βγαινουν σχεδον καθε μηνα. Ηθελα να ηξερα, ποιος τους χρηματοδοτει την εκδοση? Και επισης γιατι πολυ πολυ λιγοι γραφουν με τοση προζα, στομφο και στυλ αντιγραμμενο απο στυλ αλλων συγγραφεων? Ειμαστε τοσο επηρεασμενοι απο τους κλασσικους συγγραφεις που δεν μπορουμε να ξεφυγουμε απο την τεχνοτροπια και το υφος τους? Υπαρχουν τοσα ειδη λογοτεχνικα στα οποια η ελλαδα δεν εχει κανει καν τα πρωτα της βηματα. Γιατι οι επιδοξοι συγγραφεις δεν δοκιμαζουν τις δυνατοτητες τους σε αυτα? Πως ξερουν οτι δεν θα ειναι καλυτεροι σε αυτα αν δεν τα δοκιμασουν, αν δεν κατσουν να γραψουν? Φταιει ο ποθος της επιτυχιας? Οτι για να γινεις μια μεγαλη εκδοτικη επιτυχια πρεπει το βιβλιο να πουλαει? So be it! Αν ειναι ετσι τουλαχιστον μπορουν να ειναι ειλικρινεις με τον εαυτο τους οτι κανουν τεχνη για βιοπορισμο και οχι τεχνη για την τεχνη. Αν αυτο που κανουν μπορει να θεωρηθει τεχνη.

Εχω βαρεθει να βλεπω επιδοξους συγγραφεις. Ειναι της μοδας μαλλον. Νομιζουν οτι γραφουν και γραφουν κατι συγκλονιστικο. Αν εχεις διαβασει δυο τρια πραγματα στην ζωη σου εχεις και μια ταπεινοτητα και μια προοπτικη διοτι αντιλαμβανεσαι ποσο μακρυα εχουν φτασει την λογοτεχνια καποιοι. Τι να πω...Ελπιζω επιτελους να καταφερουν καποιοι στην ελληνικη σκηνη να πειραματιστουν με πολλα ειδη λογοτεχνιας, να εξελιξουν ενα ειδος η να προσθεσουν προσωπικα τους στοιχεια που θα το αλλαξει λιγο. Δεν εχουμε ελλειψη ταλεντων στην ελλαδα. Απλα συνηθως εχουμε ενα υποδειγμα στο μυαλο μας για το τι να κανουμε και το ακολουθουμε ολοι. Ας ελπισουμε οτι καποιοι θα αγνοησουν την μοδα και θα χαραξουν τον δικο τους δρομο στην συγγραφη οπως πρεπει σε καθε καλλιτεχνη που σεβεται τον εαυτο του: αυτονομος και μοναχος.

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Role playing η until the swords part!





Απο τοτε που ο Ed Greenwood αρχισε να ανοιγει σιγα σιγα την κουρτινα και να αποκαλυπτει για πρωτη φορα, περιπου στην δεκαετια του 60, ενα κοσμο διαφορετικο απο τον δικο μας, εναν κοσμο με δρακους, μαγους, καλους ιπποτες, απληστους κλεφτες κλπ κλπ τα pen and paper RPGs (Role Playing Games) διενυσαν πολυ δρομο, εξελιχθηκαν, απεκτησαν εξαιρετικη ποιοτητα και βαθος. Ισως απο τους πιο γνωστους κοσμους στον γνωστο συστημα κανονων του Dungeons and Dragons, τα Forgotten Realms καi η κυρια ηπειρος η Faerun, ανθισε σταδιακα, χαρη στο μερακι πολλων συγγραφεων μετα τον Greenwood η οποιοι βασισαν τις ιστοριες τους στον κοσμο αυτο. Πλεον θεωρειται ενας κοσμος απιστευτης λεπτομερειας, με χιλιαδες πολεις, χαρακτηρες, ιστοριες να ειπωθουν κλπ. Ο κοσμος απεκτησε δικια του ζωη και φιλοξενησε γενιες role players που περναγαν ατελειωτες ωρες στα τραπεζια ακουγοντας τις ιστοριες απο τα χειλη του Dungeon Master (DM).

Αλλα δεν ειναι το θεμα μου αυτο. Θα ηθελα να μιλησω, τιμης ενεκεν, για ενα παιχνιδι υπολογιστη (Computer RPG) που βγηκε αρκετα χρονια πριν αλλα πλεον θεωρειται ενα απο τα καλυτερα cRPGs ολων των εποχων: το Baldur's Gate και την συνεχεια του, το Baldur's Gate 2. Αν και εχω εγκαταλειψει εδω και καιρο το πολυ ενεργο gaming εχω μια επαφη με τα cRPGs που βγαινουν τα τελευταια χρονια. Με πολυ εμπορικα massive multiplayer RPGs οπως το World of Warcraft φαινεται οτι το ειδος εχει ακολουθησει μια τελειως διαφορετικη πορεια.

Ομως ο πραγματικος φονεας των γιγαντων, το Baldur's Gate, πραγματικα τσακιζει τα παντα στο διαβα του, παιρνει κεφαλια, με το σαρδονιο χαμογελο του Sarevok πατα πανω σε χαζοχαρουμενα RPGs του κωλου, και καθεται στον θρονο του βασιλια των computer Role Playing games. Χωρις καν να ιδρωσει. Τα ιαπωνικα manga και anime RPGs ωχριουν μπροστα του με την παιδικοτητα τους, ακομα και το θρυλικο Final Fantasy 7 χανει κατι απο την λαμψη του οταν βρισκεται διπλα διπλα με τον αρχοντα των RPGs.

Βασισμενο στον μαγικο κοσμο του Faerun που ανεφερα πιο πανω, το παιχνιδι εχει απιστευτο βαθος και πολυπλοκοτητα. Μην σας ξεγελα: δεν ειναι για παιδακια που διασκεδαζουν με Diablo 1 και 2 ουτε για ερασιτεχνες gamers. Ειναι για παιχτες που ειναι απαιτητικοι, που δεν ζητανε τιποτα λιγοτερο απο την τελειοτητα. Χιλιαδες γραμμες διαλογων υπαρχουν στο παιχνιδι, απιστευτη πλοκη, πολλες αποφασεις να παρει ο παιχτης, απιστευτη μουσικη να συνοδευει το παιχνιδι. Ειναι εμφανες, οταν τελειωσει το παιχνιδι καποιος, το με ποσο μερακι εφτιαξαν το παιχνιδι αυτο. Απιστευτη αγαπη και μερακι. Για αυτο αντεχει και στην δοκιμασια του χρονου, οπως δειχνουν ενας μεγαλος αριθμος site και κριτικων.

Για εναν role player που θελει να σεβεται τον εαυτο του η σειρα παιχνιδιων Baldur's Gate ειναι must. Δεν υπαρχουν λογια αρκετα για να περιγραψει καποιος τον βασιλια των cRPGs. Οποτε το σταματαω εδω. Αν εισαστε Role Players η σας αρεσουν τα παιχνιδια γενικα παιξτε το! Θα με θυμηθειτε!

Κλεινω το ποστ αυτο με την μουσικη του Baldur's Gate 2 Throne of Bhaal να παιανιζει, πριν μια απο τις τελικες μαχες. Ανατριχιαζω καθε φορα που την ακουω.

Farewell then! Till the swords part!

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Ανοιξη, καλοκαιρι, φθινοπωρο, χειμωνας...και παλι ανοιξη

Θα εχετε παρατηρησει οσοι τυχαινει να με διαβαζετε απο παλια οτι ενω λατρευω τις ταινιες γενικα αποφευγω να κανω παρουσιασεις διοτι πιστευω οτι το τι εννοει ο καθενας τεχνη ειναι κατι πολυ προσωπικο. Δεν υπαρχει ορισμος για το τι ειναι τεχνη και μαλλον δεν χρειαζεται να υπαρξει ποτε τετοιος ορισμος. Για εμενα ειναι ελευθερια και πολλα αλλα, και η ιδια η εννοια της ελευθεριας αποκλειει το ενδεχομενο να μπει η τεχνη σε καλουπια.

Παρολα αυτα ειδα πριν καμποσους μηνες μια κορεατικη ταινια που πραγματικα κρινω σκοπιμο να την αναφερω. Και αυτο διοτι, υστερα απο τοσο καιρο, οταν ξαναειδα το trailer μου εφερε τοσο υπεροχα συναισθηματα, τοσο βαθεια και ομορφα που μου εδωσαν την ορεξη να γραψω για αυτην! Ο τιτλος της στα αγγλικα ειναι "Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring ". Δεν θα μπω σε λεπτομερειες για τον σκηνοθετη κοκ διοτι αυτα μπορει να τα βρει καποιος ευκολα στο ιντερνετ. Θα σταθω στις εντυπωσεις μου απο αυτην.

Αν ο κινηματογραφος ειναι τεχνη, τοτε νομιζω (αν και υποκειμενικο βεβαια) οτι αυτη η ταινια αποτελει ενα πραγματικο αριστουργημα. Το θεμα της ταινιας ειναι η ζωη σε εναν βουδιστικο ναο στο μεσο μια λιμνης που πλαισιωνεται απο ενα δασος απιστευτης ομορφιας. Η ζωη περνα και οι εποχες διαδεχονται η μια την αλλη, ο μικρος ηρωας μας και ο δασκαλος του, που ζουν μαζι στον ναο, μεγαλωνει σιγα σιγα. Το φιλμ μιλαει για την πορεια της ζωης, για τον κυκλο των εποχων και τον κυκλο της ζωης. Γεννηση, παιδικη ηλικια, ενηλικιωση, ωριμοτητα, γηρας, θανατος. Ολα αυτα διαδεχονται το ενα το αλλο, καθως το μικρο παιδακι μπαινει στην ζωη, πονα, ερωτευεται, παθιαζεται, εγκληματει, υποφερει, μετανιωνει, λυτρωνεται, γινεται πιο σοφος κοκ. Ολες οι φασεις του ανθρωπου περναν μπροστα απο την καμερα χωρις πολλα λογια, πλαισιωνονται με διακριτικη μουσικη μου προκαλει τον στοχασμο, προβληματιζει..

Οι διαλογοι ειναι λιγοστοι, δεν χρειαζονται και πολλοι ετσι και αλλιως. Η εικονα και οι χαρακτηρες δειχνουν αυτο που πρεπει να δειχτει. Ολα τα αλλα ειναι περιττα. Τα λογια λιγο ωφελουν, η ζωη προχωρα και εμεις μαζι της. Μεσα σε ενα εξαισιο μειγμα χρωματων της φυσης στην παροδο των εποχων ξεδιπλωνεται η μαγεια της φωτογραφιας, η φυση φορα, σε καθε εποχη τα καλα της. Τα σκηνικα ειναι μυθικης ομορφιας, και ο ανθρωπος ειναι σε αμεση επαφη μαζι της, μακρια απο τον πολιτισμο, μονος του κοντα στην ουσια της υπαρξης. Κανενας ιδεαλισμος δεν υπαρχει στο φιλμ, η ζωη εμφανιζεται οπως ειναι, αλλοτε με το προσωπο του πονου και της απογνωσης, αλλοτε της χαρας και της ευτυχιας αλλα παντοτε οπως πραγματικα ειναι. Για εμενα το φιλμ αποτελει εναν υμνο στην ομορφια της ζωης, με ολα αυτα που περιεχει, σημαινει αποδοχη της ζωης οπως ακριβως ειναι, καθολικα, ολοκληρα, με πληρη επιγνωση των καλων και ασχημων στιγμων.

Νομιζω οτι ειναι απο τα λιγα φιλμ που πραγματικα ενω αποδεχεται την ματαιοτητα της ζωης, ως ενος αεναου κυκλου, χωρις αρχη και τελος, χωρις ιδιαιτερο νοημα, ταυτοχρονα υμνει και την ζωη ως κατι απολυτα ομορφου, κατι χωρις συγκριση, κατι απαραμιλλου. Με αυτον τον τροπο καταφερνει να παντρευει τα ασυμβατα: μηδενισμο και πληρη καταφαση για την ζωη, για την χαρα του να ζεις και να περνας απο ολα τα σταδια, καλα και ασχημα, ευχαριστα και δυσαρεστα. Αποτελει ενα ταξιδι προς τα μεσα, προς τον εαυτο μας, δεν δινει απαντησεις αλλα προβληματιζει...

Θα θελα να μιλαω απειρα για τα συναισθηματα και τις σκεψεις που μου προκαλεσε αλλα καπου πρεπει να σταματησω. Παραθετω δυο βιντεακια απο την ταινια για να παρετε μια γευση. Θα χαρω να ακουσω γνωμες αν και οταν την δειτε! Και πιο πολυ ελπιζω να αισθανθειτε τοσο υπεροχα οπως εγω οταν την ειδα.

Να περνατε καλα...




Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

Το ζειν επικινδυνως




Διαβαζα στο βιβλιο του γνωστου βιολογου Richard Dawkins "ο εφημεριος του διαβολου" την εξης κουβεντα, η οποια αποτελει και την εννοια με την οποια βλεπει ο φιλοσοφος Νιτσε την ευτυχια στην ζωη.

"Το μυστικο για μια ευτυχισμενη ζωη ειναι το να ζεις επικινδυνα. Η χαρουμενη ζωη ειναι μια ζωη γεματη δραση! Δεν ειναι η βαρετη στατικη κατασταση που ονομαζουμε ευτυχια. Γεματη απο την φλογα του ενθουσιασμου, αναρχικη, επαναστατικη, ενεργητικη, δαιμονικη, Διονυσιακη,γεματη μεχρι το χειλος απο την συγκλονιστικη αναγκη για δημιουργια-τετοια ειναι η ζωη του ανθρωπου που ρισκαρει την ασφαλεια και την ευτυχια του για την αναπτυξη και την ευτυχια!"

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Φευ και τα λοιπα και τα λοιπα!

Καλησπερα για αλλη μια φορα λοιπον! Επανηλθα λοιπον στους κανονικους ρυθμους και οπως θα ειδατε στην προηγουμενη αναρτηση απαντησα σε ολα τα σχολια οπως υποσχεθηκα! :) Κρυωσε ο καιρος, στην Πατρα βρεχει εδω και μια βδομαδα, σχεδον καθε μερα και επιτελους αρχιζει και χειμωνιαζει! Τι καλυτερο λοιπον απο το να καθεσαι στον υπολογιστεις και να γραφεις παρεα με μια ζεστη κουπα καφε ενω εξω βρεχει! The simple things in life που ελεγε και ο George σε μια διαφημιση!

Μιζερια στο πανεπιστημιο και μαυρη μαυριλα! Τελικα δεν ξερω με ποσα ευρω προυπολογισμο λειτουργουν τα πανεπιστημια! Ενας θεος ξερει γιατι στο ονομα της διαφανειας αριθμους δεν μαθαινει ποτε κανεις! Μονο χαρακτηρισμους ακουει: μικρο το κονδυλιο για την ερευνα κοκ. Αλλα αριθμους δεν βλεπει πουθενα. Μηπως περιμενουν οι κατοικουντες την Ιερουσαλημ να ζητανε τα πεπεραγμενα απο την οικονομικη υπηρεσια του εκαστοτε πανεπιστημιου?

Εν τελει ποσα λεφτα δαπανα το ελληνικο κρατος για την ερευνα στα ανωτατα ιδρυματα της χωρας? Ψιλα γραμματα θα μου πειτε. Ποιος νοιαζεται? Μηπως ξερουν οι ελληνες πολιτες που και πως πανε τα χρηματα απο τους φορους τους στην ερευνα? Αγνοουν, πληρωνουν και αυτο αρκει!

Τελοσπαντων ας τα αφησω αυτα, δεν εχουν και πολυ νοημα να αναρωτιεσαι "και αν γινοταν αυτο τοτε τι?" οταν εχει να αντιμετωπισει μια πραγματικοτητα που δημιουργηθηκε επι σειρα ετων με απιστευτη μεθοδικοτητα και μερακι.

Ελαβα καποια θεματα για μεταδιδακτορικη ερευνα στο εξωτερικο. Τι πραγμα? Προγραμμα? Μεθοδος? Τι ειναι αυτα? Υπαρχει σε αυτην γη ερευνητικη ομαδα που εχει προγραμμα, μεθοδο και αποσκοπει να πραγματοποιησει κατι? Σοβαρα? Χανω απο τα ποδια μου το εδαφος! Πως, που γιατι? Γιατι και αυτοι οι κουτοφραγκοι δεν χρησιμοποιουν την δικη μας μεθοδο ερευνας "παμε, ξεκιναμε και βλεπουμε...Οτι μας ξημερωσει βρε αδερφε στο κατω κατω! Ο,τι αποτελεσματα βγαλουμε".

Φοβερα πραγματα αγαπητοι αναγνωστες! Ειδα το φως και θαμπωθηκα (sic!). Μηπως ειμαι αδικος? Μηπως οπως λενε πολλοι πρυτανεις η ερευνα στην ελλαδα, σε σχεση με τα υλικα μεσα που διαθετει, ειναι σχετικα υψηλου επιπεδου? Μηπως τα θελω ολα δικα μου? Βρε μπας και ειμαι αντιδραστικο και παραλογο στοιχειο που τα ισοπεδωνει ολα? Μπορει αγαπητοι αναγνωστες να ειμαι ολα αυτα. Για ενα πραγμα νομιζω πως εχω δικιο: οταν αλλα σου λενε στην αρχη της ερευνας και αλλα μετα, οταν σου ταζουν χρηματικη υποστηριξη και δεν στην δινουν στο τελος, και οχι μονο αυτο, αλλα δεν θεωρουν καν ηθικη τους υποχρεωση να στο θιξουν αυτο το θεμα, οτι δηλαδη τελικα αυτα που σου εταξαν δεν εγινε και να σου εξηγησουν τους λογους που δεν εγινε, αλλα το αποσιωπουν ε τοτε κατι παει στραβα! Και ευτυχως δεν το επαθα εγω αυτο που αναφερω. Ηξερα οτι δεν προκειται να παρω φραγκο. Αλλα σε αλλους υποψηφιους διδακτορες με τους οποιους εχω συζητησει εχει συμβει!

Οποτε μπορει να ειμαι αδικος με την αξιολογηση της ερευνας και ειναι ευπροσδεκτες οι αντιθετες αποψεις. Αλλα υπαρχει μια κριση αξιων στο ελληνικο πανεπιστημιο ειδικα οσα αφορουν την καθηγητικη ελιτ η οποια ξηλωνει και ραβει στο "δωρεαν δημοσιο πανεπιστημιο". Οχι μονο εχουν την αυθαδεια και την επαρση να να νομιζουν οτι ειναι οι καλυτεροι στον τομεα τους (αυτα τα λενε στους φοιτητες. Οταν αποκτησεις καποιες γνωσεις καταλαβαινεις ποσο "λιγοι" ειναι στον επιστημονικο τους τομεα) αλλα θεωρουν επισης οτι προσφερουν και κοινωνικο εργο θεαρεστο οταν εχουν τους υποψηφιους διδακτορες σαν τα σκυλια να ζητιανευουν για οικονομικη στηριξη στην ερευνα τους).

Αυτα για αποψε. Τεχνοκρατικο το post μου αλλα αυτα με απασχολουσαν αυτο τον καιρο. Θα επανελθω με αλλα θεματα! Να περνατε καλα! Και καλα κουραγια!

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Ποσο μισανθρωποι και εσωστρεφεις θα γινουμε?

Τελευταια ακουω και διαβαζω διαφορα σχολια που πραγματικα αξιζει να πεταχτουν στα σκουπιδια, οχι επειδη εκφερουν μια αποψη αλλα πραγματικα επειδη με το μισος που βγαζουν αποτελουν ντροπη για τον ανθρωπο του 21ου αιωνα. Δεν μπορω να καταλαβω τι κλινικη ασθενεια μπορει να εχουν ανθρωποι που λενε με ευκολια "ριξτε τους αλλοδαπους στην θαλασσα, σκοτωστε τους κοκ" αλλα πραγματικα νομιζω οτι καθε λογικα σκεπτομενος ανθρωπος θα συμφωνουσε μαζι μου οτι εχουν καποια κλινικη διαταραχη.

Δεν μπορω με καμια δυναμη να αντιληφθω πως γινεται ενας ανθρωπος μιας μεσης μορφωσης να κανει χαρακτηρισμους που αφορουν ενα ολοκληρο εθνος, εναν ολοκληρο λαο. Πως, που, γιατι? Με ποιο επιχειρημα γινεται η αναγωγη: "100 εγκληματιες αλβανοι αρα ολοι οι αλβανοι εγκληματιες?" Πως στο καλο φτανουν σε τοσο εμφανως παραλογες γενικευσεις, σε τοσο καταφορα λαθος διαπιστωσεις? Απιστευτη ελλειψη μετρου, προοπτικης και αντιληψης. Τι να περιμενεις απο ανθρωπους που κανουν τετοιες σκεψεις? Προοδο της δημοκρατιας? Αυτοι δεν μπορουν να ξεχωρισουν την μερα απο την νυχτα, το ουσιωδες απο το ανουσιο, το ειδικο απο το γενικο. Το μονο που μπορουν να κανουν ειναι να υπηρετησουν την κοινωνικη τους ταξη: το λουμπεν προλεταριατο.

Πως ειναι δυνατον να λες οτι αυτος ο ανθρωπος αξιζει να ζησει επειδη ειναι ταδε εθνικοτητας ενω ο αλλος να πεθανει σαν σκυλι που ειναι? Με τι κριτηρια το κανουν? Ποιος τους εδωσε το δικαιωμα να αποφασιζουν για την ζωη και τον θανατο? Και επισης πως μια κοινωνια που θελει να λεγαται δημοκρατικη μπορει να εκτρεφει τετοιες ιδεες? Χαρακτηριστικο της δημοκρατιας ειναι η ανοχη, ανοχη στις ιδεες, στην κουλτουρα, στον τροπο ζωης. Οπως ειναι και η προστασια των δικαιωματων στην ζωη. Αυτα ολα τα ανεδειξε περιλαμπρα η ευρωπαικη αναγεννηση.

Αλλα κυριοι και κυριες ας ειμαστε για μια φορα στην ζωη μας ειλικρινεις. Ο ρατσισμος, η εσωστρεφεια παρουσιαζονταν τακτικα σε ολες τις περιοδους της ιστοριας. Ειδικα σε περιοδους οικονομικης κρισης και κρισης αξιων. Στην Ελλαδα του σημερα, που τιποτα δεν εχει μεινει ορθιο, που οι ανθρωποι σηκωσαν ενα σωρο ειδωλα και τωρα τα βλεπουν να γκρεμιζονται ενα ενα ειναι φυσικο να μην ξερουν τι να κανουν. Σε συνθηκες οξυνσης ο πληθυσμος με χαμηλο μορφωτικο επιπεδο και μη οικουμενικη αντιληψη των πραγματων εχει τετοιες τασεις, να κλεινεται στον εαυτο του, να νομιζει ακομα και τον γειτονα εχθρο κοκ. Η εσωστρεφεια επισης τονωνεται και απο την εκαστοτε εξουσια που θελει να διοχετευσει την οργη του κοσμου προς αυτην σε αλλες κατευθυνσεις, συνηθως λιγοτερα επικινδυνες.

Η ισοτητα των ανθρωπων ειναι μια ιδεα που κατακτηθηκε με πολυ πονο, αγωνα και αιμα. Και επειδη ειναι γνωστη δεν σημαινει οτι δεν πρεπει να γινεται συνειδητα κτημα καθε γενιας. Καθε γενια πρεπει να την ξανακατακτα. Κυριοι, δεν ειναι θεμα ιδεολογιας το να μην εισαι ρατσιστης. Δεν ειναι θεμα αν εισαι αριστερος η δεξιος. Ειναι βασικο κομματι του πολιτισμου μας, το να αναγνωριζουμε οτι ειμαστε ιδιοι ανεξαρτητως φυλης η χρωματος. Ποσοι ανθρωποι θα πρεπει να θυσιαστουν ακομα στον βωμο του μισους, της ρατσιστικης διαθεσης, του μη σεβασμου των ανθρωπινων δικαιωματων? Ποσα παιδια θα σκοτωθουν απο βομβες, ποσα σπιτια θα διαλυθουν? Ποσα ματια θα δακρυσουν ακομα ωστε να προβαλλουμε τις τασεις μεγαλομανιας μας?

Η γη εχει δει πολλους αλληλοσκοτωμους νομιζω. Δεν περιμενω απο καμια κυβερνηση να λυσει το μεταναστευτικο οταν πρωτα δεν λυσει το θεμελιωδες ζητημα: "γιατι κανουμε πολεμους". Γιατι οσο γινονται πολεμοι, τοσο θα αυξανεται και η μεταναστευση. Νομιζω οτι το θεμα της μεταναστευσης θα συνεχιστει με γοργοτερους ρυθμους τα ερχομενα χρονια. Και δεν νομιζω να ειναι κανεις τοσο αφελης ωστε να περιμενει απο την πολιτεια να αντιμετωπισει το προβλημα εφοσον μεν ολοι καταδικαζουν τους πολεμους αλλα ολοι ειναι ετοιμοι να σκοτωσουν για πολιτικους η ιδεολογικους λογους...

Η σιχαμαρα μου δεν περιγραφεται. Μονο λυπαμαι αυτους τους ανθρωπους, δεν τους κραταω κακια. Απλα δεν μπορουν να κατανοησουν και ισως καποια μερα μπορεσουν να καταλαβουν υπερ ποιου φριχτου πραγματος μαχονται. Προς το παρον θα μεινουν στα σκοταδια που τους προσφερει το αδυναμο μυαλο τους.


"Διαιρει και βασιλευε". Κατι ηξεραν αυτοι που ηθελαν παντα να εχουν τρυφερα τετ α τετ με την εξουσια.

Υ.Γ Αφορμη για αυτο το κειμενο σταθηκαν τα εμετικα σχολια που παρουσιαστηκαν σε ενα blog το οποιο μονο απο τακτ δεν αποκαλυπτω.

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Η ακροπολη μεσα απο τα ματια του André Malraux

Ισως τελικα η παραμονη μου στην Αθηνα για μια βδομαδα να ηταν πιο γοητευτικη απο την βδομαδα που περασα στην Γαλλια με θεα τον Ατλαντικο. Αυτο που σκεφτομαι κατι τετοιες στιγμες ειναι οτι οπου και να πας παντα ο τοπος που μεγαλωσες και θυμασαι ειναι ο πιο γοητευτικος απο ολους...

Ισως επειδη συνοδευαι απο παιδικες αναμνησεις, ενα παιδικο, τραγικο η ανεκπληρωτο ερωτα? Ενα παθος χωρις αυριο? Στην παρουσα φαση ειδα φιλους που ειχα καιρο να δω και πραγματικα μου ειχαν λειψει. Δεν ειναι πανεμορφο να συναντας ανθρωπους που εχεις καιρο να δεις απο κοντα και οταν τους συναντας να ειναι σαν να μην αλλαξε τιποτα? Σαν να εισα μαζι τους καθε μερα. Το απολαμβανω αυτο το στοιχειο της πραγματικης φιλιας, οτι ο χρονος ειναι σχετικος και δεν μπορει να καμψει τα συναισθηματα που νιωθεις για τον αλλον.

Θα επρεπε καπως να μπορω να εκφρασω μια αοριστη αισθηση ευφοριας που ενιωσα οταν διαβασα το μικρο βιβλιαρακι "..ειπαν για την ακροπολη" που προμηθευτικα απο το νεο μουσειο της ακροπολης. Ειναι ενα μικρο, κοκκινο βιβλιο που περιεχει συντομες αναφορες στην ακροπολη της αθηνας παρμενες απο κειμενα ελληνων και ξενων (κυριως γαλλων) διανοουμενων οταν επισκεφτηκαν τον ιερο βραχο. Ριγη μου προκαλεσε το παρακατω κειμενο που περιεχεται στην συλλογη και αποτελει την ομιλια του πρωτου υπουργου πολιτισμου της Γαλλιας, André Malraux, προς τιμην της Ελλαδας με αφορμη της πρωτη φωταγωγηση της ακροπολης των αθηνων. (σημειωση: επειδη δεν εχω το βιβλιαρακι μαζι μου το κειμενο παρθηκε απο την σελιδα http://www.antinews.gr/?p=38675). Το κειμενο ειναι συγκλονιστικο, και σας προτεινω να το διαβασετε παρολο το μεγεθος του.


«Παιδεία και θάρρος».*

“Για άλλη μια φορά, η ελληνική νύχτα μας αποκαλύπτει τους αστερισμούς που κοιτούσε ο φρουρός του Άργους καθώς περίμενε το σήμα για την πτώση της Τροίας, ο Σοφοκλής όταν έγραφε την Αντιγόνη — και ο Περικλής όταν σιγούσαν τα εργοτάξια του Παρθενώνα…

Για πρώτη φορά όμως ξεπροβάλλει μπροστά μας, μέσα από τούτη τη χιλιόχρονη νύχτα, το σύμβολο της Δύσης. Σε λίγο όλα αυτά θα είναι καθημερινό θέαμα, ενώ η νύχτα αυτή δεν θα ξανάρθει ποτέ. Μπροστά στο πνεύμα σου που αποσπάστηκε από τη νύχτα της γης, χαιρέτισε, λαέ της Αθήνας, την άσβεστη φωνή που υψώθηκε εδώ κι από τότε στοιχειώνει τη μνήμη των ανθρώπων:

«Όλα τα πράγματα είναι προορισμένα να παρακμάσουν, μακάρι όμως να μπορούσατε να πείτε για μας, μελλοντικοί αιώνες, ότι φτιάξαμε την πιο ξακουστή και την πιο ευτυχισμένη πόλη του κόσμου…»

Αυτή η έκκληση του Περικλή θα ήταν ακατανόητη στη μεθυσμένη από αιωνιότητα Ανατολή που απειλούσε την Ελλάδα. Και στη Σπάρτη ακόμα, κανείς δεν είχε, ως τότε, απευθυνθεί στο μέλλον. Πολλοί αιώνες την άκουσαν, αλλά απόψε τα λόγια του θα ακουστούν από την Αμερική ως την Ιαπωνία. Ο πρώτος παγκόσμιος πολιτισμός άρχισε.

Μέσω αυτού του πολιτισμού και προς δόξαν του φωταγωγείται η Ακρόπολη, η οποία καλείται να απαντήσει σε ερωτήματα που κανείς άλλος πολιτισμός δεν έθεσε.

Το πνεύμα της Ελλάδας εμφανίστηκε αρκετές φορές στον κόσμο, δεν ήταν όμως πάντοτε το ίδιο. Ήταν λαμπρό στην Αναγέννηση, πόσο μάλλον που η Αναγέννηση πολύ λίγο γνώριζε την Ασία· είναι λαμπρό και συνταρακτικό σήμερα, που γνωρίζουμε την Ασία. Σε λίγο καιρό, θεάματα όπως αυτό θα ζωντανέψουν τα μνημεία της Αιγύπτου και της Ινδίας, θα δώσουν φωνή στα φαντάσματα όλων των στοιχειωμένων τόπων.

Η Ακρόπολη όμως είναι ο μοναδικός τόπος του κόσμου που κατοικείται ταυτόχρονα από το πνεύμα και από το θάρρος.

Απέναντι στην αρχαία Ανατολή, ξέρουμε σήμερα ότι η Ελλάδα δημιούργησε έναν τύπο ανθρώπου που δεν είχε υπάρξει ποτέ ως τότε.

Η δόξα του Περικλή —του ανθρώπου αλλά και του μύθου που συνδέεται με το όνομά του— είναι ότι υπήρξε ο μεγαλύτερος υπηρέτης της πόλης και ταυτόχρονα φιλόσοφος και καλλιτέχνης· ο Αισχύλος και ο Σοφοκλής δεν θα μας συγκινούσαν με τον ίδιο τρόπο αν δεν ξέραμε ότι ήταν πολεμιστές.

Για τον κόσμο η Ελλάδα είναι πάντα η σκεπτόμενη Αθηνά που ακουμπάει στο δόρυ της. Και ποτέ πριν από αυτήν η τέχνη δεν είχε συνενώσει το δόρυ με τη σκέψη.

Δεν θα πάψουμε ποτέ να το διακηρύσσουμε: ό,τι σημαίνει για μας η τόσο συγκεχυμένη λέξη παιδεία —το σύνολο των έργων της τέχνης και του πνεύματος— η Ελλάδα το μετέτρεψε, προς δόξαν της, σε μείζον μέσον διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου.

Είναι ο πρώτος πολιτισμός χωρίς ιερό βιβλίο, όπου η λέξη ευφυΐα σήμαινε να θέτεις ερωτήματα. Ερωτήματα που έμελλε να γεννήσουν την κατάκτηση του κόσμου από το πνεύμα, της μοίρας από την τραγωδία, του θείου από την τέχνη και τον άνθρωπο.

Σε λίγο, η αρχαία Ελλάδα θα σας πει:

«Αναζήτησα την αλήθεια και βρήκα τη δικαιοσύνη και την ελευθερία.

Επινόησα την ανεξαρτησία της τέχνης και του πνεύματος.

Αναβίβασα τον άνθρωπο και τον έθεσα αντιμέτωπο με τους θεούς του, τον άνθρωπο που είχε σκύψει το κεφάλι παντού εδώ και τέσσερις χιλιετίες.

Και την ίδια στιγμή τον έβαλα να αναμετρηθεί με τον δυνάστη».

Είναι μια γλώσσα απλή αλλά αθάνατη που την ακούμε ακόμα. Αυτή η γλώσσα ξεχάστηκε για πολλούς αιώνες και απειλήθηκε κάθε φορά που την ξανάβρισκαν οι άνθρωποι.

Ίσως ποτέ να μην ήταν πιο αναγκαία.

Το μείζον πολιτικό πρόβλημα της εποχής μας είναι να συμφιλιώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη με την ελευθερία· το μείζον πνευματικό πρόβλημα, να κάνουμε τα μεγάλα έργα προσιτά σε όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.

Και ο σημερινός πολιτισμός, όπως εκείνος της αρχαίας Ελλάδας, είναι ένας πολιτισμός που θέτει ερωτήματα. Δεν βρήκε όμως ακόμα τον υποδειγματικό τύπο ανθρώπου, έστω εφήμερο ή ιδεατό, και χωρίς αυτόν κανένας πολιτισμός δεν παίρνει σαφή μορφή.

Οι αμφιταλαντευόμενοι κολοσσοί που κυριαρχούν στον κόσμο μας φαίνονται πως μόλις υποψιάζονται ότι ο σπουδαιότερος στόχος ενός μεγάλου πολιτισμού δεν είναι μόνο η δύναμη, αλλά και μια ξεκάθαρη συνείδηση του τι περιμένει ο πολιτισμός από τον άνθρωπο, η ανίκητη ψυχή της Αθήνας που, έστω και υποταγμένη, καταδίωκε τον Αλέξανδρο στις ερήμους της Ασίας: «Πόσος μόχθος, Αθηναίοι, για να αξίζουμε τον έπαινό σας!»

Ο σημερινός άνθρωπος ανήκει σε όλους εκείνους που θα προσπαθήσουν μαζί να τον δημιουργήσουν· το πνεύμα δεν γνωρίζει μικρά έθνη, γνωρίζει μόνο αδελφά έθνη.

Η Ελλάδα, όπως και η Γαλλία, δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη για όλους τους ανθρώπους, και μια κρυφή Ελλάδα υπάρχει στην καρδιά όλων των ανθρώπων της Δύσης. Παλιά έθνη του πνεύματος, το θέμα δεν είναι να επαναπαυθούμε στο παρελθόν μας, αλλά να επινοήσουμε το μέλλον που το παρελθόν απαιτεί από μας.

Στο κατώφλι της εποχής του ατόμου, για μια ακόμα φορά, ο άνθρωπος χρειάζεται να διαπαιδαγωγηθεί από το πνεύμα.

Και ολόκληρη η νεολαία της Δύσης χρειάζεται να θυμάται πως, όταν συνέβη αυτό για πρώτη φορά, ο άνθρωπος έθεσε στην υπηρεσία του πνεύματος τα δόρατα που αναχαίτισαν τον Ξέρξη.

Στους εκπροσώπους της γαλλικής νεολαίας που με ρώτησαν ποιο θα μπορούσε να είναι το σύνθημά της, απάντησα: «Παιδεία και θάρρος». Εύχομαι αυτό το σύνθημα, που το δανείστηκα απ’ τους Έλληνες, να γίνει κοινό για τους δύο λαούς μας.

Και αυτή την ώρα όπου η Ελλάδα αναζητεί τη μοίρα της και την αλήθεια της, σε σας, περισσότερο από μένα, εναπόκειται να το δώσετε στον κόσμο.

Γιατί η παιδεία δεν κληρονομείται, κατακτάται. Και κατακτάται με πολλούς τρόπους, που ο καθένας τους ταιριάζει σε όσους τον επινόησαν.

Από δω και πέρα στους λαούς θα απευθύνεται η γλώσσα της Ελλάδας. Αυτή την εβδομάδα την εικόνα της Ακρόπολης θα τη δουν περισσότεροι θεατές από όσους την είδαν μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια. Αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων δεν θα ακούσουν τη γλώσσα που άκουγαν οι αρχιερείς της Ρώμης ή οι άρχοντες των Βερσαλλιών· και ίσως να μην την ακούσουν καθόλου, εκτός και αν ο ελληνικός λαός αναγνωρίσει σ’ αυτήν τη βαθύτερη συνέχειά του — αν οι μεγάλες νεκρές πόλεις αντηχήσουν από τη φωνή του ζωντανού έθνους.

Μιλώ για το ζωντανό ελληνικό έθνος, για τον λαό στον οποίο απευθύνεται η ακρόπολη πριν απευθυνθεί σε όλους τους άλλους, που αφιερώνει όμως στο μέλλον του όλες τις ενσαρκώσεις του πνεύματός της που φώτισαν διαδοχικά τη Δύση: τον προμηθεϊκό κόσμο των Δελφών και τον ολύμπιο κόσμο της Αθήνας, τον χριστιανικό κόσμο του Βυζαντίου — τέλος, μέσα σε τόσα χρόνια φανατισμού, τον μοναδικό φανατισμό της ελευθερίας.

Ο λαός ωστόσο «που αγαπάει τη ζωή ακόμα κι όταν γίνεται οδύνη», είναι ταυτόχρονα εκείνος που έψαλλε στην Αγία Σοφιά κι εκείνος που άκουγε με δέος την κραυγή του Οιδίποδα στους πρόποδες αυτού του λόφου, κραυγή που επρόκειτο να διαπεράσει τους αιώνες.

Λαός της ελευθερίας, είναι εκείνος για τον οποίο η αντίσταση είναι παράδοση αιώνων, εκείνος του οποίου η νεώτερη ιστορία είναι ένας ανεξάντλητος αγώνας για την Ανεξαρτησία — ο μόνος λαός που γιορτάζει την επέτειο του ΟΧΙ. Αυτό το ΟΧΙ ήταν το ΟΧΙ του Μεσολογγίου, το ΟΧΙ του Σολωμού.

Σε μας είναι το ΟΧΙ του στρατηγού Ντε Γκωλ, και το δικό μας. Ο κόσμος δεν ξέχασε ότι οι πρώτοι που το πρόφεραν ήταν η Αντιγόνη και ο Προμηθέας.

Όταν οι νεκροί της πρόσφατης ελληνικής Αντίστασης έπεφταν στο έδαφος όπου επρόκειτο να περάσουν την πρώτη νύχτα του θανάτου τους, έπεφταν σ’ ένα χώμα που είχε γεννήσει την πιο ευγενική και την πιο παλιά ανθρώπινη πρόκληση, κάτω από τα άστρα που μας κοιτάζουν απόψε, τα άστρα που ξενύχτησαν τους νεκρούς της Σαλαμίνας.

Μάθαμε την ίδια αλήθεια μέσα από το ίδιο αίμα που χύθηκε για την ίδια υπόθεση, την εποχή που Έλληνες και ελεύθεροι Γάλλοι πολεμούσαν πλάι πλάι στη μάχη της Αιγύπτου, την εποχή που οι άνδρες μου στο αντάρτικο έκαναν με τα μαντίλια τους ελληνικές σημαιούλες για να τιμήσουν τις νίκες σας, την εποχή που στα χωριά των βουνών σας χτυπούσαν τις καμπάνες για την απελευθέρωση του Παρισιού.

Ανάμεσα σε όλες τις αξίες του πνεύματος, οι πιο γόνιμες είναι εκείνες που γεννιούνται από την επικοινωνία και το θάρρος.

Είναι γραμμένο σε κάθε πέτρα της Ακρόπολης. «Ω ξειν’ αγγελειν Λακεδαιμονιοις οτι τηδε κειμεθα τοις κεινων ρημασι πειθομενοι…»

Φώτα της αποψινής νύχτας, πηγαίνετε να πείτε στον κόσμο ότι οι Θερμοπύλες καλούν τη Σαλαμίνα και τελειώνουν στην Ακρόπολη — με την προϋπόθεση ότι δεν τις ξεχνούμε!

Και είθε ο κόσμος να μην ξεχάσει, κάτω από τα Παναθήναια, την επιβλητική πομπή των αλλοτινών και των πρόσφατων νεκρών, που φυλάνε αγέρωχα σκοπιά και υψώνουν προς εμάς το σιωπηρό τους μήνυμα, ενωμένο, για πρώτη φορά, με την παλιά μαγική ωδή της Ανατολής: «Και αν αυτή η νύχτα είναι της μοίρας — ευλογημένη να είναι, ώσπου να φανεί η αυγή!»

* Ο πρώτος υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας , André Malraux , με αφορμή την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης, πραγματοποίησε τη περίφημη ομιλία του προς τιμήν της Ελλάδας, εξ ονόματος της γαλλικής κυβέρνησης

Αθήνα, 28 Μαίου 1959

Μετάφραση Βάσω Μέντζου

Υπεύθυνος για την αντιγραφή από την ιστοσελίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου

Κώστας Ροδινός

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Back!

Μεσα τα κεφαλια λοιπον! Χαιρομαι υπερβολικα πολυ που πλησιαζει φθινοπωρο. Η αγαπημενη μου εποχη! Συγγνωμη σε ολους που μου σχολιαζουν και δεν απαντω. Απλα ολο κατι συνεβαινε και δεν απαντουσα στα σχολια! Απο δω και περα θα επανελθω στον κανονικο μου ρυθμο. Κλεινω αυτην την συντομη αναρτηση με ενα πανεμορφο κομματι!

Να ειστε καλα!!

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Ο βασιλιας πεθανε! Ζητω ο βασιλιας!

Και ενω ετοιμαζα τα μπαγκαζια μου για το νησι μαθαινω οτι ερχεται ο γιος του πρωην βασιλια Κωσταντινου (για τους φανατικους γνωστος και ως ο Κοκος) να παντρευτει στις 25 Αυγουστου! Ηθελα να καθυστερησω να κατεβω για να την βγαλω καθαρη αλλα δεν ειχα πολλα περιθωρια αντιδρασης οταν το εμαθα. Ολοι χαιροντουσαν για την διαφημιση του νησιου, για το οτι θα τους δειξουν τα CNN και Fox News κλπ...Πραγματικα δεν βγηκα ουτε μια φορα για καφε με ντοπιους και να μην ακουσω καποιον μυθο-μπαρουφα για τον γαμο...Επιτελους παντρευτηκαν και ησυχασαμε! (1. περιεργως δεν ειδα τιποτα γριες να του φιλουν τα χερια 2. Δεν ειδα εκπροσωπους του ΛΑΟΣ να περιμενουν την επανοδο του μοναρχη).

Οπως ειχα πει και σε καποια προηγουμενη αναρτηση μου και μια βδομαδα στις Σπετσες μου φτανει για να γεμισω τις μπαταριες και να αγγιξω την ευδαιμονια. Και ουτε φετος επεσα εξω. Ειμαι λιγες μερες εδω και πραγματικα εχω αφησει πισω μου οτιδηποτε περιττο. Φερνω μαζι μου τα απαραιτητα: νου και καρδια.

Στα γενεθλια μου ειπα φετος να κανω κατι διαφορετικο: αντι να σκασω ενα σωρο λεφτα στους κλεφτες των bar του νησιου ειπα να βγαλω τους αγαπημενους μου φιλους σε ενα μαγαζι με θεα το υπεροχ γαλαζιο, σε μπαλκονι του πρωτο οροφου με θεα κατευθειαν την Υδρα και την θαλασσα και να τους κερασω καλο λευκο κρασι και συνοδεια ποικιλιας. Η ιδεα μου αποδειχτηκε τελεια καθοτι δεν μεθυσαμε απο τις μπομπες που θα μας σερβιραν και επισης ηταν και πολυ καλυτερη η ατμοσφαιρα. Το καλο κρασι εκανε την δουλεια του και μετα απο λιγα ποτηρια τα γελια εδινα και επαιρναν. Το βραδυ ξαπλωσα να κοιμηθω και πραγματικα ενιωθα απολυτα χαρουμενος που μπορουμε απο αυτες τις απλες και καθημερινες στιγμες αποσταζουμε τετοια χαρα.

Κατα τα αλλα τα πραγματα στο νησι ειναι υπεροχα, η θαλασσα τελεια, και νιωθω οτι υπαρχει μια ομορφη στασιμοτητα και ισορροπια στην ζωη μου. Παντα μου το εμπνεει αυτο το νησι...Ειναι κατι υπεροχο.

Νομιζω οτι η αταραξια ειναι πηγη ευτυχιας, να μην υπαρχει καμια αντιθεση και συγκρουση στην ζωη και τα ομορφα πραγματα που για αλλους φαινονται πληκτικα για εμενα ειναι η ουσια του πραγματος. Θα μπορουσα να κανω καθε μερα το ιδιο πραγμα και να μην βαρεθω ευκολα!

Εικονες, μυρωδιες, γελαστες φατσες,απειρα γελικα, φωναχτα, ξερετε, χωρις ντροπη για το αν θα ακουστουν πιο δυνατα απο οσο πρεπει...Οπως οταν ημασταν παιδια και δεν μας ενοιαζε τιποτα. Εκλεισα τα 26 και μπηκα στα 27. Δεν ξερω ποτε περασε αυτος ο καιρος αλλα ακομα νιωθω το παιδι που ημουν στα 18-19 :) Υπεροχο πραγμα.

Ολα αλλαζουν, υπαρχει μια συνεχης ροη στα πραγματα και αυτο που εχεις να κανεις ειναι να πηγαινεις και εσυ με αυτη την ροη....Οπως στην θαλασσα.


Υ.Γ. Φετος μετα απο πολλα χρονια πηγα βαεια στην θαλασσα και βυθιστηκα μεσα της. Εκατσα εκει για οσο αντεχε η αναπνοη μου. Δεν ακουγοταν τιποτα....Απολυτως τιποτα....Πληρης ησυχια. Υπεροχο συναισθημα. Αν ειστε ακομα για διακοπες κανε το. Δεν θα χασετε! :)

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Η διαχρονικοτητα του τιποτα...

Καπως εγινε και πηρε το αυτι μου μια εκπομπη στο ραδιοφωνο αφιερωμενο στον Τσιτσανη. Ο δημοσιογραφος που εκανε την εκπομπη ειχε εναν καλεσμενο στον αερα και μαζι εκθειαζαν το εργο του καλλιτεχνη επι ωρα. Εφτασαν σε σημειο να πουνε οτι το εργο του δεν εχει αναγνωριστει αρκετα. Δεν γνωριζω τι εχει αναγνωριστει απο το εργο του η αν το εργο του εχει καποια διαχρονικη αξια γιατι δεν ακουω Τσιτσανη. Ο κοσμος λεει οτι ειναι διαχρονικος και μεγαλος καλλιτεχνης. Προσωπικα δεν εχω γνωμη.
Αυτο που με αφηνει παντα αφωνο ειναι αυτη η διαχρονικοτητα που δινουν οι περισσοτεροι σε κατι που απλα ειναι παλαιο. Κατα καποιο τροπο ο χρονος αμβλυνει τις γωνιες, την διαφορετικοτητα, και ολες οι καλλιτεχνικες δημιουργιες μετα απο καιρο περνουν τον τιτλο του "κλασσικου". Και οι μεταγενεστεροι πασει θυσια περνανε τις δικες τους αποψεις περι κλασσικου στις επομενες γενιες. Και ετσι εχουμε μια ακρως γελοια κατασταση νεα παιδια να θεωρουν εργα κλασσικα μονο και μονο επειδη η κοινωνια θεωρει οτι ειναι κλασσικα και οχι επειδη τα ιδια βλεπουν κατι αθανατο σε μια καλλιτεχνικη δημιουργια, κατι που ειναι περα απο τα νυχια του χρονου. Ολη αυτη η κατασταση με εκνευριζει απιστευτα. Νιωθω οτι ζουμε σε μια μιζερια καλλιτεχνικη απλα και μονο επειδη θεωρουμε οτι τα εργα του παρελθοντος ειναι αξεπεραστα: για ποιο λογο να ασχοληθουμε εμεις να βγαλουμε κατι καλυτερο? Το καλυτερο εχει ηδη επιτευχθει.
Τι ειναι κλασσικο? Τι δεν ειναι κλασσικο? Ποιος θα μου το πει? Ποιος θα το κρινει και με βαση τι? Τις γνωσεις του? Ποτε η καλλιτεχνικη δημιουργια εφτασε το επιπεδο του βουρκο στο οποιο κατοικουν αυτοι που αυτοαποκαλουνται κριτικοι τεχνης? Ποτε η τεχνη ακουει την κριτικη του οποιουδηποτε?
Αντιλαμβανομαι ως χρεος καθε γενιας να γρεμιζει τα ειδωλα που εφτιαξε η προηγουμενη γενια και οχι να τα συνεχιζει. Μονος ως θανατο, καταστροφη και ενα δημιουργια μπορω να αντληφθω καθε νεα γενια: ο ρολος του καταστροφεα της αρμοζει. Νεα δημιουργια αντικαθιστα την παλια σε εναν ατερμονο κυκλο.

Ισως τελικα διαχρονικο ειναι αυτο που δεν φοβομαστε οτι δεν θα αντεξει στον χρονο...

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

So tired...

...μετα απο σχεδον 15 μερες απο τοτε που ολοι οι γνωστοι μου και οι φιλοι μου εφυγαν και εμεινα μονος να προσπαθω να τελειωσω αυτα που πρεπει να παρουσιασω στο συνεδρειο το Σεπτεμβριο. Εχω χασει πια το μετρημα, δεν ξερω καν τι ωρα ειναι και νομιζω οτι αρχιζω να χανω και την επαφη μου γενικα με τον κοσμο γενικοτερα. Εχω να παω για καφε μισο μηνα σχεδον, απο μπανια στην θαλασσα δεν εχω κανει κανενα, την βγαζω μονος στην σχολη παρακολουθωντας την οθονη να τρεχει την προσομοιωση η οποια κρατα ωρες...Καμια φορα παιρνω και κανα βιβλιο μαζι να διαβασω να περασει η ωρα. Δυστυχως το χρονικα περιθωρια στενεψαν πολυ και δεν ειχα πολλες επιλογες παρα να λιωσω στην δουλεια για να καταφερω να εχω αποτελεσματα μεχρι το Σεπτεμβριο.
Και στο τελος προεκυψαν κατι προβληματα στην ερευνα που αδυνατω να λυσω και δεν μπορω να καταλαβω και την αιτια τους. Αλλα μου εχει κολλησει στο μυαλο, πρεπει να βρω τι στο καλο συμβαινει. Δεν μπορω να το αφησω ετσι, μου την σπαει οταν αφηνω κατι μισοτελειωμενο, η εστω δεν εχω βρει την λυση του προβληματος.

Πρεπει να ξερω με τον εναν η με τον αλλον τροπο.

Τον τελευταιο καιρο ανακαλυψα οτι εχω απιστευτες αντοχες οταν εστιαζω σε ενα προβλημα...Μπορω να ασχολουμαι μαζι του ολη μερα....Το μυαλο μου συνεχιζει να ψαχνεις λυσεις, να συγκρινει να αναλυει...Σαν μονομανια ενα πραγμα. Τοσο που μερικες φορες τρομαζω.

Μου λενε να τα παρατησω και να παω διακοπες, οτι εχω κουραστει και θελω ξεκουραση και οτι εχω εξαντληθει. Ναι εχουν δικιο. Εχω εξαντληθει. Τον τελευταιο καιρο καταναλωνω απιστευτο αριθμο θερμιδων και μαλλον το μυαλο μου καταναλωνει σακχαρα σαν τρελο...
Δεν με νοιαζει που χανω τις διακοπες μου. Χεστηκα. Ας τρεξουν να τις απολαυσουν αυτοι που καθε χρονο το κανουν αυτο σαν εθιμο και σαν ρουτινα. Για εμενα διακοπες ειναι και μια μερα ησυχιας και απολαυσης διπλα στην θαλασσα. Οποτε δεν μετανοιωνω ακομα και αν καθομουν ολο το καλοκαιρι εδω να δουλευα.

Δεν βλεπω την επιστημη σαν ρουτινα, δεν χτυπαω καρτα, δεν εχω καποιον απο το κεφαλι μου ευτυχως να μου λεει ποτε να παω και ποτε να φυγω. Αυτο που με εκπλησσει ειναι οτι οι περισσοτεροι ακομα δεν μπορουν να καταλαβουν οτι μπορει να βλεπεις την δουλεια σου σαν χομπυ και να μην σε κουραζει. Και ναι, για εμενα η επιστημη ειναι χομπυ. Δεν το κανω απλα για να βρω μια δουλεια. Το κανω επειδη με γεμιζει εσωτερικα με εναν τροπο που τιποτα δεν θα με γεμιζε ποτε (εκτος φυσικα του ερωτα :))

Αυτα...Δεν ηθελα κατι να πω απλα ηθελα να γραψω να μου περασει λιγο η ωρα...Και να σκεφτω το προβλημα με καθαρο νου.

Σας φιλω και ελπιζω να περνατε καλα!

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Η απιστευτη πολυπλοκοτητα της φυσης




Οταν ο Αυστριακος φυσικος Erwin Schrödinger διατυπωση την περιφημη κυματικη του εξισωση μεγαλος ενθουσιασμος επικρατησε στις ταξεις των φυσικων και των χημικων. Ο ενθουσιασμος ηταν τοσο μεγαλος που επικρατησε η αποψη οτι πλεον ολα τα ζητηματα της χημειας ειχαν λυθει: για οποιοδηποτε χημικο προβλημα απαιτουνταν μονο η λυση της εν λογω εξισωσης. Συντομα βεβαια εγινε αντιληπτο οτι στις εφαρμογες της κβαντικης φυσικης στα προβληματα της χημειας η επιλυση της εξισωσης ηταν αδυνατο να λυθει αναλυτικα. Το προβλημα των πολλων σωματων (many-body problem) ηταν γνωριμο στα πλαισια της κλασσικης φυσικης. Συνισταται στην εξελιξη ως προς τον χρονο ενος συστηματος σωματων που βρισκονται σε αλληλεπιδραση μεταξυ τους (παραδειγματος μεσω βαρυτικων δυναμεων). Για τετοια συστηματα η ακριβης περιγραφη της εξελιξης του συστηματος στον χρονο ειναι αδυνατο να δωθει με ακριβεια: μονο προσεγγιστικες λυσεις ειναι δυνατο να βρεθουν. Το ιδιο συμβαινει και στα πλαισια της κβαντικης θεωριας για την κινηση των ηλεκτρονιων στα μοριακα συστηματα. Τα μορια αποτελουνται απο πολλα ηλεκτρονια που αλληλεπιδρουν μεταξυ τους ηλεκτροστατικα με δυναμεις Coulomb. Η λυση των εξισωσεων κινησης για πολυηλεκτρονιακα συστηματα ειναι αδυνατη και προσεγγιστικες λυσεις ειναι το μονο που περιμενει κανεις.
Αυτο ηταν ενα μια σχετικα παιδαριωδης εισαγωγη σε ενα τεχνικο θεμα το οποιο δεν μπορει να αναλυθει ευκολα. Ειναι ενα προβλημα που μπορει να λυθει μονο με την βοηθεια ηλεκτρονικων υπολογιστων για συστηματα που ενδιαφερουν την χημεια. Για απλα μοριακα συστηματα η ακριβεια των υπολογισμων μπορει να ειναι τοσο μεγαλη που πλεον μπορει να θεωρηθει οτι προσεγγιζει ασυμπτωτικα την πραγματικη λυση του προβληματος των πολλων σωματων. Για μεγαλα συστηματα οπως κρυσταλλικα στερεα, μακρομορια η μορια βιολογικου ενδιαφεροντος οι προσεγγισεις ειναι λιγοτερο ακριβεις.
Σε εναν υπολογιστη ας πουμε 3GHz με 3 GB μνημη και διπυρινο επεξεργαστη (σχετικα απλος υπολογιστης για τα δεδομενα της εποχης) ενας υπολογισμος ενος μικρου αμινοξεος μπορει να κρατησει 2 και 3 μερες ατελειωτου «τρεξιματος» απο τον υπολογιστη. Για πρωτεινες (που αποτελουνται απο πολλα αμινοξεα) ο χρονος υπολογισμου αυξανεται δραματικα και μπορει να παρει μεχρι και μηνες (για υπολογισμους μεγαλη ακριβειας) και η χρηση υπερυπολογιστων ειναι επιβεβλημενη. Και ας φανταστουμε τωρα εσας, ενα ανθρωπινο ον που αποτελειται απο αναριθμητο αριθμο μοριων (απιστευτο αριθμο μοριων σε καθε κυτταρο σας) και φανταστειτε την απιστευτη πολυπλοκοτητα του ολου πραγματος...Ολα αυτα τα μορια αντιδρουν, αλληλεπιδρουν, καταστρεφονται και σχηματιζουν αλλα, συνεχως, καθε δευτερολεπτο, καθε στιγμη. Και τωρα σας βλεπω που μιλατε και ολα αυτα συμβαινουν ταυτοχρονα μεσα σας. Η τεχνολογια μας εχει φτασει σε σημειο να μπορει να προσομοιωσει ενα εξαιρετικα μικρο κομματι απο αυτο που οι ζωντανοι οργανισμοι ειναι.
Βλεπετε ποσο μεγαλο ειναι το χασμα απο την διατυπωση των βασικων αρχων την επιστημης μεχρι τα τελικα φαινομενα που λαμβανουν χωρα στους εμβιους οργανισμους. Και ομως η φυση, μπορει και τα κανει ολα αυτα ταυτοχρονα, μαζι, χωρις καμια ασυνεπεια, χωρις καμια ασυνεχεια. Αυτο που εμεις προσπαθουμε να κατανοησουμε απομονοντας το και αναλυοντας το, η φυση το ξερει και το κανει εδω και εκατομμυρια χρονια. Δεν γινεται να τα σκεφτεις ολα αυτα και να μην μεινεις με ενα αισθημα δεους για τον περιορισμο της ανθρωπινης νοημοσυνης και της μαγειας της φυσης και των νομων της. Αυτη η σκεψη με μαγευε παντα. Κλεινω με ενα κειμενο του Feynman για το μεγαλειο της φυσης.

«Ολο το συμπαν σε ενα ποτηρι κρασι» απο τον Richard P. Feynman

Ένας ποιητής είπε κάποτε, " ολόκληρο το σύμπαν υπάρχει μέσα σ' ένα ποτήρι κρασί"…
Πράγματι, αν κοιτάξουμε προσεκτικά ένα ποτήρι κρασί, θα δούμε ολόκληρο το σύμπαν…όσον αφορά το ποτήρι, αυτό προέρχεται από γήινα πετρώματα και στη σύστασή του ανακαλύπτουμε τα μυστικά της ηλικίας του σύμπαντος και της εξέλιξης των άστρων. Στο ίδιο πάλι κρασί απαντάται μια παράξενη σειρά από χημικές ουσίες. Είναι οι ζύμες, τα ένζυμα, τα συνένζυμα και τα προϊόντα τους. Πώς άραγε γεννιούνται; Τελικά στο κρασί βρίσκεται η μεγάλη γενική αρχή: όλη η ζωή είναι προϊόν ζύμωσης… Αν τα μικρά μας μυαλά, χάριν ευκολίας, διαιρούν αυτό το ποτήρι κρασιού, αυτό το σύμπαν, σε κομμάτια όπως φυσική, βιολογία, γεωλογία, αστρονομία και ούτω καθεξής, να θυμάστε ότι η φύση αυτό δεν το γνωρίζει! Γι' αυτό λοιπόν ας τα βάλουμε πάλι όλα μαζί, ώστε να μην ξεχάσουμε τον λόγο ύπαρξης του κρασιού.
Το κρασί υπάρχει για να μας χαρίζει απόλαυση: πιείτε το και ξεχάστε όλα τα' άλλα!

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Για τον ερωτα και την ληθη...

Συμβαινει που και που να πιανω τον εαυτο μου η τους αλλους να ειναι προσκολλημενος σε ενα γεγονος του παρεθοντος, και διαολε να μην γινεται να παρω την σκεψη μου απο αυτο. Παλια συνεβαινε πιο συχνα αλλα τωρα συμβαινει σχετικα πολυ λιγες φορες. Κατι συζηταγαμε με τον φιλο τον Ανεμο για την αγωνια που περναμε οταν ο συντροφος μας εγκαταλειπει. Καθοτι εχω περασει και εγω, οπως φανταζομαι ολοι μας τετοιες καταστασεις, ακομα θυμαμαι την παρανοια και την πικρα που σε κυριευουν κατι τετοιες στιγμες.
Εχουμε μαθει να χτιζουμε εικονες για τους αλλους, ειτε τους ξερουμε λιγο καιρο, ειτε χρονια και μεσω αυτης της εικονας αλληλεπιδρουμε με τον αλλον. Η ισχυς της εικονας ειναι τοσο μεγαλη που δυσκολα καταλαβαινουμε οτι υπαρχει η ποτε ακριβως δημιουργηθηκε. Το μυαλο θελει να φτιαξει κατι σταθερο, μια αρχη για να μπορει να λειτουργησει, θελει ενα σημειο για να αρχισει να αναλυει και να ερμηνευει. Και για αυτο φτιαχνει εικονες. Ειναι βολικες. Μας δινουν μια αισθηση οτι γνωριζουμε τον αλλον, μας δινει ασφαλεια, αναγνωριση του αλλου. Και για οσο καιρο τα πραγματα πανε καλα δεν δημιουργειται καποιο προβλημα. Στις περιπτωσεις ομως που η σχεση στραβωνει τοτε αυτο το ειδωλο που εχουμε φτιαξει καταρρεει. Ο αλλος εκανε κατι που δεν αντιστοιχει σε αυτα που περιμεναμε να κανει...Τι στο διαολο? Γιατι αλλαξε? Δεν μας αγαπαει πια? Και με τον τροπο αυτο, αυτη η αντιθεση, μεταξυ της εικονας που εχουμε φτιαξει και της πραγματικοτητας που δεν μας αφηνει πλεον να την αγνοησουμε δημιουργει μια φοβερη συγκρουση, μια φοβερη αναταραχη στην ψυχη και το μυαλο μας. Η πραγματικοτητα δεν αφηνει περιθωρια να ξεγελασουμε πλεον τον εαυτο μας: ορθωνεται μεγαλοπρεπη μπροστα μας σε σημειο που το μυαλο να μην μπορει να παιξει τα παιχνιδια του. Ολες οι εικονες που εφτιαχνε για καποιον, ολες οι εμπειριες, οι σκεψεις, τα κοινα βιωματα που το μυαλο δημιουργησε ραγιζουν. Το μυαλο βρισκεται σε αφασια δεν ξερει τι να κανει. Και για να ξεφυγει απο την πραγματικοτητα παιζει διαφορα παιχνιδια.
Θελουμε απαντησεις...Απαντησεις που να δικαιολογουν την συμπεριφορα του αλλου που εχει βγει εκτος των στενων νοητικων μας οριων. Αλλα δεν υπαρχουν απαντησεις. Καμια ποσοτητα εξηγησης δεν ειναι αρκετη. Και η πιο ειλικρινης εξηγηση δεν θα μπορουσε να μας βγαλει απο την μιζερια στην οποια εχουμε περιελθει.
Δεν ξερω αν γινομαι κατανοητος. Εχουμε μια ταση να ερμηνευουμε τα παντα με την λογικη. Η λογικη εχει σημασια, η επιστημη εχει την θεση της. Αλλα δεν πιστευω οτι μπορεις να ζησεις μονο με την λογικη, και τις εικονες που φτιαχνεις για τους ανθρωπους. Οι ανθρωποι δεν εχουν εικονες, εμεις τις φτιαχνουμε. Οι ανθρωποι δεν ειναι στασιμοι, εξελισσονται, δεν ειναι ηθοποιοι που εχουν χρεωθει προκαθορισμενους ρολους. Υπαρχει μια δυναμικη και αλλαγη στο ολο πραγμα. Μια αλλαγη, που συμβαινει καθε μερα, αλλα την αγνοουμε, δεν την βλεπουμε γιατι ο το μυαλο μας δεν εχει μαθει να αντιλαμβανεται μια συνεχη ροη, μια συνεχη αλλαγη...Θελει κατι σταθερο να πιαστει και να κρατηθει...Δεν εχει μαθει να κυλαει μαζι με το ποταμι.
Δεν ξερω ποσο ειλικρινεις πρεπει να ειμαστε για να δουμε οτι θελουμε να φτιαχνουμε ενα κουκλοθεατρο γυρω μας και εμεις να εχουμε τον πρωταγωνιστικο ρολο. Θελουμε ολος ο κοσμος να υπακουει στα καπριτσια, τις ορμες και τις επιθυμιες μας. Αλλα η ζωη δεν περιστρεφεται γυρω απο εμας, ο κοσμος εχει την δικη του ροτα. Και νομιζω οσο πιο γρηγορα το καταλαβουμε αυτο τοσο πιθανοτερο ειναι να γλιτωσουμε πικριες και απογοητευσεις στο μελλον.

Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010

Και ειμαι ακομα εδω...

Ναι ειρωνικα το λεω φιλοι μου γιατι ενω ολοι οι αλλοι εχουν παει διακοπες (μπηκε ο Αυγουστος παναθεμα τον) εγω ειμαι ακομα στην Πατρα και λιαζομαι στο Πανεπιστημιο. Ας ειναι. Η ερευνα θελει θυσιες.

Θεμα πρωτον: Τελικα παντα εντυπωσιαζομαι οταν μια ταινια με καθηλωνει ανεξαρτητα ποσες φορες την εχω δει. Δεν ξερω τι ειναι αυτο που κανει τον καθενα να ερωτευομαστε μια ταινια, αλλα μαλλον δεν ειναι θεμα λογικης. Η τεχνη δεν ειναι λογικη, και ευτυχως, διοτι αν ηταν τοτε θα ημασταν καταδικασμενοι σε μια ζωη μουντη και αχρωμη. Ειδα για εκατοστη φορα την ταινια Excalibur του Boorman. Συνηθως δεν παθιαζομαι με τις ταινιες αλλα πραγματικα αυτο το επος των δυο και πλεον ωρων ειναι ενας αθλος και ενα αριστουργημα. Η ταινια βασιζεται στο εργο το Sir Thomas Malory "Le morte d' Arthur" και ειναι απο τις πιο πιστες μεταφορες στην μεγαλη οθονη που εχω δει. Απιστευτα κουστουμια, φοβερη φωτογραφια, λιγο απαρχαιωμενα εφε (γυριστηκε το 1981) και φοβερες ερμηνειες απο ηθοποιους που προσθετουν με το ταλεντο τους αλλα δεν τραβουν την προσοχη του θεατη πανω τους παραπανω απο οσο πρεπει (οπως οι συγχρονοι ηοποιοι-σταρ-τσαρλατανοι). Δεν θελω να πω παραπανω αλλα σας καλω να δειτε το trailer που παραθετω στο τελος της αναρτησης και σας προτεινω να την δειτε, αν και μεγαλη (πανω απο δυο ωρες).

Δευτερον, πολλα πραγματα φαινεται να αλλαζουν στην κοινωνια, θεσμοι και λογικες, μαλλον προς το χειροτερο και ο πολιτης του αιωνα μας νομιζω θα ερθει αντιμετωπος με προβληματα που ο ανθρωπος δεν ειχε φανταστει ποτε. Εχουμε μπει σε ενα αχαλινωτο τρεξιμο και αυτος που θα εχει την πολυτελεια να σταθει και να αφουγκραστει το προς τα που πηγαινουμε θα καταλαβει και το νοημα του πραγματος, σε αντιθεση με αυτους που ακολουθουν τις μαζες, ιδεολογιες και διαφορε πρακτικες. Πρεπει να εισαι ακινητος για να νιωσεις την δυναμη και την βουη του ανεμου και προς τα που φυσαει. Αν κινεισαι ακους ενα χαος.

Τριτον, κατι ακουγα παλι για το προσωπο της Ελλαδας και ποσο κακη εντυπωση θα κανουμε στους τουριστες που ερχονται για διακοπες στην χωρα μας. Να σας πω κατι? Και ας ακουστει ακραιο: χεστηκα τι εντυπωση θα κανουμε στους τουριστες. Αν ολα ειναι θεμα εντυπωσεων τοτε ας τριψουν τις εντυπωσεις στα μουτρα τους. Εμενα με ενδιαφερει η ουσια και οχι τι θα πουν τα ξενα καναλια για την Ελλαδα.

Η εικονα ειναι ο συγχρονος τυραννος μας. Αυτη εξουσιαζει, εξαπατα, κοροιδευει, καλυπτει αυτο που ειναι, ειτε προκειται για ατομο η ενα εθνος. Η εικονα ειναι για να δημιουργει εντυπωσεις, ειναι πλασματικη, ειναι φτιασιδωμα, ειναι μασκα. Αυτος που πραγματικα δεν εχει κατι να κρυψει δεν εχει εικονα: μιλα με τις πραξει του. Οσον αφορα την εικονα τις χωρας, δεν καταλαβαινω τι εννοουν..Πραγματικα. Αν δηλαδη παω στην Νορβηγια και ρωτησω καποιον περαστικο "κυριε τι εικονα εχετε για την Ελλαδα?" τι θα πρεπει να περιμενω δηλαδη? Να την παινεψει? Και αν δεν το κανει θα πρεπει να θιγω? Μα καλα τι κομπλεξικοι εχουμε γινει? Εχουμε βαλει αυτο που λεμε "εθνικο" μπροστα μας για να κρυβομαστε. Για να ειμασε ολοι μαζι. Οχι δεν ειμαστε ολοι μαζι, ο καθενας ειναι διαφορετικος. Το οτι ετυχε να γεννηθουμε σε μια χωρα δεν μας κανει διαφορετικους απο τους αλλους. Τι να πω...Υπαρχει πληρης παρανοια.
Και για να κλεισω αυτο το ζητημα θα αναφερω οτι ακουσα με μεγαλη εκπληξη κατι παρανοικες δηλωσεις του Παπανδρεου στην Κρητη. Ειπε οτι η κρητικοι εχουν αυτο, εκεινο το αλλο, λες και επειδη γεννηθηκαν στην Κρητη ειναι διαφορετικοι. Η επειδη εγω γεννηθηκα καπου αλλου ειμαι διαφορετικος. Μιλαμε η πληρης συγχιση. Και περιμενουμε απο αυτους τους ανθρωπους να αλλαξουν κατι.......

Πραγματικα δεν ειναι να βλεπεις καθολου τηλεοραση η ειδησεις. Η ελλειψη λογικης σε ολο της το μεγαλειο. Παρανοια. Δεν υπαρχει σταλα λογικης σε αυτα που λεγονται, παρα αναρθρες κραυγες.


Και σκεφτειτε....Δεν εχουν σφιξει ακομα πολυ οι ζεστες...... :)


Σας χαιρετω με το βιντεακι που ανεφερα.


Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Louis Armstrong A Kiss To Build A Dream On

Μια μουσικη αναπαυλα στην ησυχια της νυχτας! Ελπιζω να μου ειστε καλα και το τραγουδι να σχηματισει εστω και για λιγο ενα χαμογελο στα χειλη στους δυσκολους καιρους που ζουμε.


Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010

Η ερευνα στην Ελλαδα

Κατω απο το βαρυ πεπλο που εχει πεσει στην Ελλαδα μετα απο τις οχι τοσο προσφατες πλεον αποφασεις για το ασφαλιστικο και τις προεκτασεις τους στην κοινωνια θα ηταν ισως ακαιρο να ασχοληθω με το θεμα της ερευνας, αλλα εφοσον ζω αυτη την κατασταση στα ελληνικα πανεπιστημια καθημερινα ειπα να πω δυο λογια και για αυτο.
Και οπως συμβαινει με τα περισσοτερα πραγματα στην Ελλαδα η ερευνα δεν δρεπει δαφνες. Κανεις θα ελεγε μαλιστα οτι ηταν μια ατυχης προσπαθεια του Καποδιστρια και των συγχρονων του να μεταφερει το αναγεννησιακο πνευμα της ευρωπης στην χωρα μας. Και ειχε υποτεθει οτι το πρωτο πανεπιστημιο της ελλαδας που ελαβε τιμης ενεκεν το ονομα του Καποδιστρια θα αποτελουσε εναν φαρο γνωσης και εμπνευσης, μια κοιτιδα πολιτισμου για το ελληνικο κρατος. Δεν γνωριζω αν λειτουργησε καλα τα πρωτα χρονια. Αυτο που ξερω ειναι η κατασταση των πανεπιστημιων που παρελαβε η δικη μου γενια. Δεν γνωριζω επισης για το αν για αυτην την κατασταση οφειλεται η αδιαφορια η οι εντροπικοι παραγοντες η απλα μεθοδευτηκε. Αυτο που ξερω ειναι οτι το ελληνικο πανεπιστημιο βρωμαει και ζεχνει. Αν τα σχολεια και τα πανεπιστημια ειναι ο καθρεπτης μιας κοινωνιας τοτε το ιδιο το ειδωλο τρομαζει με αυτο που βλεπει.
Δεν ξερω αν εχετε παει σε πανεπιστημιο, η αν εχετε περασει η απ'εξω η απο μεσα. Αυτο που ενιωσα μολις μπηκα πρωτοετης ηταν μια ανυποφορη βαρια ατμοσφαιρα να με πνιγει. Μουντα κτιρια, ξεφτισμενοι τοιχοι, αφισες παντου, εικονα εγκαταλειψης και τσαπατσουλιας. Αν αυτο το πραγμα ηταν το σπιτι των Μουσων τοτε σιγουρο ειναι οτι αυτες εχουν φυγει καιρο απο εκει μεσα προς ευρεση καλυτερης στεγης.
Δεν ξερω τι να πρωτοπω για το ερημο το ελληνικο Πανεπιστημιο. Πρωτα απο ολα θα ηθελα να ξερω τι εξυπηρετει. Οι περισσοτεροι αποφοιτοι μενουν ανεργοι, η κοινωνια που τους σπουδαζει με δικα της λεφτα στο τελος αποφασιζει οτι δεν της ειναι χρησιμοι και τους καταδικαζει στην ανεργεια. Και το ερωτημα ειναι αφου η κοινωνια δεν εχει τι να κανει τους επιστημονες γιατι τους σπουδαζει τοσα χρονια? Για να λεει η κυρα Μαρια στην γειτονισσα ποσα πτυχια πηρε ο κανακαρης της? Πρωτη μεγαλη αντιφαση αυτη. Την σημειωνουμε.
Δευτερο θεμα. Το προσωπικο των πανεπιστημιων: οι περισσοτεροι καθηγητες που ειναι 50-60 αυτη την στιγμη μπηκαν επι ΠΑΣΟΚ, τοτε που ο "μεγαλος" Αντρεας Παπαντρεουν εβαζε τον καθε πικραμενο στο δημοσιο...Και η ΝΔ κλπ συνεχισε αυτη την τακτικη φυσικα. Και ετσι λοιπον τα στελεχη στα πανεπιστημιο κατεληξαν να ειναι ελεηνα κομματοσκυλα του χειριστου ειδους που γλυφουν τον εναν και τον αλλον για χρηματοδοτηση της δηθεν ερευνας τους. Συμβαινει επισης ως εκ θαυματος (και παντα αναρωτιεμαι πως γινεται αυτο) αυτοι που μπηκαν στα πανεπιστημια σαν βοηθοι και στην συνεχεια μονιμοποιηθηκαν να ηταν και οι πλεον αχρηστοι. Και μιλαω επιστημονικα αχρηστοι. Γιατι φυσικα η υπαρξη μερικων εκαντονταδων δημοσιευσεων στο βιογραφικου ενος καθηγητη δεν σημαινει οτι αυτος ο καθηγητης ειναι αστερι. Απλα εχει κανει 100 δημοσιευσεις και τιποτα αλλο. Αλλοι κανουν περισσοτερες...So what? Η αριθμολαγνεια ηταν ανεκαθεν το αγαπημενο χομπι των καθηγητων του πανεπιστημιου, οι οποιοι παντα εξισωσαν την επιτυχια με τον αριθμο των Papers που εβγαζαν ετσι ωστε να ανεβουν βαθμιδα...Ξερετε. Λεκτορας κλπ κλπ. Αλλα κατα καποιο περιεργο τροπο ποτε δεν αξιολογουν τον εαυτο τους σε σχεση με το εκπαιδευτικο τους εργο στο στο πανεπιστημιο. ΔΗΛΑΔΗ ΚΥΡΙΟΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ!!!!!! Ερευνητης μπορει να ειναι μονο καποιος που ειχε προσληφθει απλα και μονο για αυτο. Αλλα ο καθηγητης εκτος της ερευνας διδασκει κιολας. Και σε αυτον τον τομεα, τον τομεα της διδασκαλιας οι περισσοτεροι ελληνες καθηγητες ειναι ενα μηδενικα, απελπιστικα μετριοι, απελπιστικα χλιαροι. Ειναι και αυτοι δημοσιοι υπαλληλοι, που απλα θελουν να δουλεψουν ενα οκταωρο και να πανε στο σπιτι τους και την οικογενεια τους.
Και οι φορολογουμενοι πολιτες πληρωνουν τους καθηγητες αυτους για να μορφωσουν τα παιδια τους. Και οι εταιροι κοινως τα ξυνουν. Αυτη ειναι η πραγματικοτητα οσο και αν δεν μας συμφερει. Επιστημονικα ειμαστε ανυπαρκτοι. Αν ενα πανεπιστημιο δεν μπορεις να πληρωσει και να στηριξει τον ΝΕΟ ερευνητη τοτε εχει αποτυχει στο θεσμικο του εργο. Απλα και καθαρα. Ο ρολος του πανεπιστημιου ειναι η προωθηση της επιστημης. Και για να γινει η προωθηση πρεπει να υπαρχει αμεση συμμετοχη των νεων γενεων στην ερευνα. Πραγμα που δεν γινεται.
Σιχαινομαι την ερευνα στην ελλαδα, αποπνεει μια μαυριλα, σκοτωνει την δημιουργια, φιμωνει τον δημιουργο. Για χαρη της υπαρχουσας ταξης καταστρεφει οποιαδηποτε δημιουργικη εξαρση απειλει να ανατρεψει δεδομενα και αντιληψεις. Ας τα κλεισουμε λοιπον τα ρημαδια τα Πανεπιστημια και ας παμε στην γη των παππουδων μας να την καλλιεργησουμε. Ποιο καλα θα ειναι τα πραγματα εκει. Θα εχουμε και αμεση επαφη με την φυση που την εχουμε ξεχασει...


Υ.Γ. Θα ηθελα με πολυ δηλητηριο να αφιερωσω τα λογια του νομπελιστα φυσικου Richard Feynman σε ολους αυτους τους αργοσχολους καθηγητες πανεπιστημιου:

"Για εναν καθηγητη η αξια του σαν ερευνητη και η αξια του σαν δασκαλου συνεισφερουν στην ολικη του αξια οχι αθροιστικα αλλα πολλαπλασιαστικα. Αν ειναι μηδεν στο ενα απο τα δυο ειναι και μηδεν συνολικα".

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Χωρις πολλα λογια...

Ακολουθει μια εκθεση απο μαθητη δημοτικου με θεμα: "Τι να ζητησω απο τον Θεο". Δεν θα σταθω στο γελοιο θεμα της εκθεσης και στα περι της ανεξιθρησκειας στο σχολειο που μονο στα χαρτια υπαρχει. Το κειμενο το βρηκα στην σελιδα Αντιβαρο (http://www.antibaro.gr/node/1703).

«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου. Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο. Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα. Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω. Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις. Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ. Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος. Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ… Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου. Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα. Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.

Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»

Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει. Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;» Αὐτὴ ἀπάντησε: «Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου». Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!» Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!..»


Προβληματισμος: Για ποιο περιεργο λογο θεωρειται οτι εν τελει ολοι μας ειμαστε ικανοι για να γινουμε γονεις? Απλα επειδη ξαφνικα, σαν θαυμα ο αντρας και η γυναικα μολις γινουν γονεις γινονται αυτοματα και σωστοι γονεις? Θεμα εκθεσεως για μεγαλους...

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Η διασκεδαση για την διασκεδαση

2:14 δειχνει το ρολοι και μολις γυρισα απο τα γενεθλια μιας φιλης. Ειχα καιρο να βγω εξω και να ξενυχτησω και μου φαινεται οτι ξερω γιατι το απεφευγα. Σιχαινομαι να κανω κατι επειδη συνηθιζεται να γινεται. Βαριεμαι να βγαινω το Σαββατο το βραδυ για ποτο επειδη ετσι συνηθιζεται. Βαριεμαι να δειχνω οτι διασκεδαζω ενω ολα οσα βλεπω γυρω μου με καταθλιβουν και να μου δινουν λογους να φυγω. Βαριαμαι που ολοι φορανε το χαμογελο τους και το παιζουν χαρουμενοι κρυβοντας το ρακος που τους εχει κανει η ζωη. Βαριεμαι το να προσπαθεις να ανταλλαξεις δυο τρεις κουβεντες με τον διπλα σου και η μουσικη να μην σε αφηνει.Δεν καταλαβαινω γιατι διασκεδαση πρεπει να σημαινει φυγη απο την ζωη αντι χαρα για την ζωη. Οχι φτιασιδωμενη χαρα αλλα βαθεια και ειλικρινης χαρα...Απασχοληση του νου με τα προβληματα αντι να προσπαθει να φυγει απο αυτα. Η διασκεδαση ηταν παντα η φυγη απο την καθημερινοτητα, η φυγη απο τον εαυτο, η φυγη απο τα προβληματα...Να βγουμε εξω να πιουμε, να μεθυσουμε και να περασουμε καλα...Και μετα γυρνας στο αδειο σπιτι και δεν εχεις που να ριξεις το κορμι σου....Φυγη, φυγη φυγη....Η ευκολη λυση. Να φυγουμε να ξεχασουμε τα παντα. Δεν μου κανει εντυπωση. Ανεκαθεν ημασταν φυγοπονοι. Αυτο που με εντυπωσιαζει ειναι οτι λιγοι το παραδεχονται. Λες και ειναι ντροπη να το παραδεχτεις. Πες ρε ανθρωπε: "ειμαι μια σκια του εαυτου μου, ειμαι ενα πλασμα που δεν ξερεις πως να ζει, αν αξιζει κατι σε αυτο το πραγμα που λεγεται ζωη και το μονο αγχος μου ειναι ποτε θα βγω να γλεντησω".
Γλεντι και κακο...Απο τους γαμους, βαφτισια, κοινωνικες εκδηλωσεις παντος τυπου το γλεντι ειναι παρον. Να ξεσκασουμε βρε αδερφε. Να το ριξουμε λιγο εξω. Λες και στην ζωη πατας μια παυση, ενα pause και αυτη σταματα για λιγη ωρα. Μετα μπορεις να επανελθεις στην καθημερινη ρουτινα.
Δεν ξερω τι θελω ακριβως να πω με αυτη την αναρτηση. Απλα ολα αυτα γυρω μου με αηδιαζουν...Θελω ενα μικρο ξεφωτο να ανασανω. Θελω να χαθω απο αυτους που η ζωη τους ειναι μια αιωνια ρουτινα. Δεν θελω να συμμορφωθω με κανεναν κανονα, με καμια νορμα, με κανενα πρεπει. Ο,τι εχουν πει οτι πρεπει να ισχυει στην ζωη και πρεπει να το κανεις θελω να το αγνοησω. Τουλαχιστον θελω να συνεχισω να βαδισω τον δρομο που επελεξα να παρω και οχι αυτον που μου επεβαλαν. Και ελιζω να βρισκω το κουραγιο να το κανω. Γιατι ειναι φριχτα δυσκολο....

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Συνομιλιες...βακτηριων

Με πολυ ενδιαφερον παρακολουθησα ενα βιντεο στο site του οργανισμου TED για τον τροπο που επικοινωνουν τα βακτηρια μεταξυ τους. Στο τελος του κειμενου παραθετω και το link του βιντεο και εφοσον εχει και ελληνικους υποτιτλους θα προτεινα να το δειτε ανεπιφυλακτα.
Εν ολιγοις, αυτο που ανακαλυψαν η ομιλουσα στο βιντεο και η ερευνητικη της ομαδα ειναι οτι τα βακτηρια επικοινωνουν με αλλα ομοια μεσω χαρακτηριστικων χημικων ενωσεων που εκλυουν. Το ενα βακτηριο παραγει ενα μοριο-μηνυμα το οποιο στην συνεχεια προσδενεται σε καποιον υποδοχεα ενος αλλου βακτηριου. Ο υποδοχεας ειναι καταλληλα διαμορφωμενος ωστε να αναγνωριζει το μοριο-μηνυμα και να το προσδενει. Ειναι κατι αντιστοιχο με την κλειδαρια και το κλειδι. Για ενα κλειδι αντιστοιχει μια κλειδαρια και αντιστροφως. Αν το μοριο-μηνυμα αλλαζε λιγο, ειτε χημικα (δηλαδη με προσθηκη αλλων ομαδων η αντικατασταση ατομων η απλως αλλαζε η διαμορφωση του στον χωρο) τοτε ο υποδοχεας δεν θα μπορουσε να το αναγνωρισει και να το προσδεσει. Αρα λοιπον ο υποδοχεας ειναι εξαιρετικα επιλεκτικος στο τι μοριο μπορει να δεχτει.
Αυτα δεν ειναι και τοσο συναρπαστικα δεδομενου οτι η βασικη συνεισφορα της χημειας στην βιολογια (και περαιτερω την προσθηκη του "μοριακη" στον ορο βιολογια) ηταν η κατανοηση του τροπου με τον οποιο τα κυτταρα επικοινωνουν μεταξυ τους και πως ολη αυτη η πολυπλοκη αλληλεπιδραση μεταξυ κυτταρων διαφορετικων ιστων προαγεται μεσω ειδικων μοριων που μεταφερουν πληροφοριες. Η εφαρμογη αυτου του απλου σχηματος μοριο-δεκτης του μοριου συνανταται απιστευτα συχνα στους βιοχημικους κυκλους που λαμβανουν χωρα στα εμβια οντα.
Αυτο που ειναι εντυπωσιακο με την περιπτωση των βακτηριων ειναι οτι οπως εδειξαν οι εν λογω ερευνητες ενα ειδος βακτηριων που αποτελει συμβιωτικο οργανισμο ενος καλαμαριου παρουσιαζει χημειοφωταυγεια, δηλαδη εκπομπη ορατου φωτος ως αποτελεσμα καποιας αντιδρασης. Σε πολυ χαμηλες συγκεντρωσεις των εν λογω βακτηριων αυτο το φαινομενο δεν παρατηρουνταν. Αντιθετα, σε πολυ υψηλες συγκεντρωσεις το φαινομενο λαμβανει χωρα. Η εξηγηση ειναι οτι τα βακτηρια με καποιο τροπο καταλαβαινουν ποτε υπαρχει ικανος αριθμος αλλων βακτηριων γυρω τους και μονο τοτε παραγουν φως. Αν ο αριθμος ειναι μικροτερος δεν παρατηρειται χημειοφωταυγεια. Και το ερωτημα ηταν πως καταλαβαινουν τα βακτηρια ποσα αλλα βακτηρια βρισκονται γυρω τους? Οπως καταλαβατε η απαντηση εχει σχεση με αυτα που προειπα. Τα βακτηρια εκλυουν τα μορια-μηνυματα, οποτε οταν ο αριθμος αυτων τον μοριων γινει πολυ υψηλος τοτε τα βακτηρια καταλαβαινουν οτι εχουν φτασει σε ικανο αριθμο οποτε παραγουν φως. Τα βακτηρια επικοινωνουν...Εντυπωσιακο αν σκεφτειτε οτι ειναι μονοκυτταροι οργανισμοι.
Εικαζεται οτι αυτος ειναι ο λογος που τα παθογονα βακτηρια δεν επιτιθενται στον ξενυστη αμεσως μετα την προσβολη, αλλα αφου εχει δημιουργηθει ενας ικανος αριθμος ο οποιος θα μπορει να προκαλεσει ικανη ζημεια σε εναν τεραστιο ξενιστη οπως ειναι ο ανθρωπος. Τα βακτηρια επικοινωνουν μεταξυ τους, και μολις γινουν πολλα τοτε συγχρονισμενα επιτιθενται στον ξενιστη. Δεδομενου της ολο και αυξανομενης ανθεκτικοτητας των βακτηριων στα αντιβιοτικα, το μπλοκαρισμα της επικοινωνιας μεταξυ τους ωστε να μην μπορουν να επικοινωνησουν μεταξυ τους και να εξαπολυσουν συντονισμενη επιθεση κατα του ανθρωπινου οργανισμου φανταζει μια καλη τακτικη. Η παρεμποδιση της επικοινωνιας μπορει να γινει με την χρηση μοριων που "μοιαζουν" με τα μορια-μηνυματα αλλα οταν προσδεθουν στους υποδοχεις του βακτηριου να τους μπλοκαρουν. Με αυτον τον τροπο τα πραγματικα μορια-μηνυματα δεν θα μπορουν να προσδεθουν στους υποδοχεις (εφοσον εκει βρισκονται ηδη τα μορια-φαρμακα) και πλεον τα βακτηρια δεν θα επικοινωνουν μεταξυ τους.
Ολη αυτη η διαδικασια ισως λυσει το προβλημα της χρησης αντιβιοτικων το οποιο αντιμετωπιζουμε ολο και πιο συχνα.
Αυτα για τα βακτηρια. Μερικες φορες σκεφτομαι πως μερικοι οργανισμοι που θεωρουνται τοσο απλοι εχουν τοσα πολλα πραγματα να μας μαθουν. Αλλα ετσι ειναι η φυση....Απροσμενη και εντυπωσιακη.


Το link για το βιντεο ειναι:

http://www.ted.com/talks/bonnie_bassler_on_how_bacteria_communicate.html

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Τρεξιμο!!!

Ουφ τον τελευταιο καιρο τρεχω με τις προετοιμασιες ενος συνεδριου και δεν ασχολουμαι με το blogging. Ελπιζω οι εδω φιλοι μου να ειστε καλα. Μεχρι να επανελθω στον κανονικο ρυθμο σας αφηνω με ενα τραγουδακι του Sting που ειχα καιρο να ακουσω και σημερα πρωι μου εφτιαξε την μερα και την διαθεση...


Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

Αυτο το ασπρο των σπιτιων.

Παντα εχω μια συγκεκριμενη εικονα στο μυαλο μου, και μερες σαν και αυτες που ο καιρος ανοιγει, η μερα μεγαλωνει και ο ηλιος ριχνει νωχελικα τις ακτινες του εντονα στην γη την φερνω παντα στο μυαλο μου.
Αρχικα σκεφτομαι το νησι μου το καλοκαιρι. Η ανοιξη που εχει περασει εχει γεμισει την φυση με χρωματα και μυρωδιες, αλλα αυτο που παντα με μαγευει και αιχμαλωτιζει τον νου μου ειναι το πανεμορφο λευκο που εχουν τα νησιωτικα σπιτια. Αυτο το λευκο πραγματικα ειναι το κατι αλλο...Ο ηλιος, ειδικα το καταμεσημερο, χτυπα εντονα το λευκο σοβα και δινει μια αποκοσμη λαμψη, δινοντας στον περιβαλλοντα χωρο μια αισθηση βαθειας κατανυξης και μυστηριου. Αν περπατησεις τα στενα νησιωτικα σοκακια το καλοκαιρι ειναι σχεδον σιγουρο οτι θα σε μαγνητισει η αισθηση που αποπνεουν τα σπιτια. Σπιτια με τις περιποιημενες τους αυλες με τα λογης λογης λουλουδια, με τα ομορφα ψηφιδωτα, με τα εξαισια αρωματα και τον καθαρο αερα.
Αλλα δεν θα ελεγα οτι ειναι μονο αυτο. Υπαρχει κατι πολυ βαθυτερο στην ολη εικονα, κατι που αν μεινει στο σκοταδι στερει απο τον περιηγητη την απιστευτη ομορφια και αισθηση αγαλλιασης που αποπνεει η νησιωτικη γης το καλοκαιρι. Για τον απλο τουριστα νομιζω αυτα τα πραγματα μενουν κρυφα. Αλλα για αυτον που εχει χρονο και καρδια για να δει πολυ καθαρα γυρω του, η μεθεξη με την φυση και τον χωρο γυρω του δινει συναισθηματα πρωτογνωρα.
Ποσες φορες δεν εχουμε περπατησει σε σοκακια που ειναι ησυχα, που λιγοι τα γνωριζουν, για να ανακαλυψουμε εκθαμβοι μια μικρη λεπτομερεια που μας μαγνητιζει? Μια εγκαταλελειμμενη αυλη, ενα παλιο αρχοντικο, ενας κισσος που αναρριχαται πανω σε εναν παλιο και σχεδον διαλυμενο τοιχο. Κατι που για καποιον αλλον ειναι κατι το κοινοτυπο, για εσενα ειναι αυτο το παραπανω που σε κανει να αντιλαμβανεσαι ολοκληρη την εννοια της ομορφιας.
Και η θαλασσα, ποσο περηφανη και γαλανη φαινεται το καλοκαιρι. Ειναι η εποχη της, η εποχη που ο ανθρωπος την αποζητα τοσο πολυ. Αλλα πολλες φορες η θαλασσα ειναι πολυ περισσοτερα απο ενα καταφυγιο απο την ζεστη του μεσημεριου, κατι πολυ περισσοτερο απο μια απλη συνηθεια. Το να ατενιζεις το απεραντο γαλαζιο, οχι μονο με τα ματια αλλα και με την καρδια και την ψυχη σου ειναι μια πραξη μυστηριακη. Ποτε στην ζωη μου δεν επαψα να κοιταω την θαλασσα, απο ενα μερος με ησυχια, κατα προτιμηση περιτριγυρισμενος απο δεντρα και φυτα, και να μην νιωσω αυτη την βαθεια αισθηση ωραιοτητας και γαληνης. Ειναι μια αισθηση που δεν συνηθιζεται νομιζω.
Και οταν τυχει να καταληξεις σε μια μυστικη παραλια, μια παραλια που δεν συχναζουν πολλοι και εχει αυτη την τοσο απαραιτητη ησυχια για να ερθεις σε επαφη με την καρδια της φυσης τοτε εκει, αγναντευοντας το γαλαζιο, εισαι σχεδον σιγουρος οτι σκοπος υπαρξης αυτου του κοσμου ειναι η ομορφια και οχι κατι που κατασκευασαμε εμεις οι ανθρωποι σαν σκοπο του κοσμου. Ο ουρανος, η θαλασσα, τα βοτσαλα στην παραλια, ολες αυτες οι μικρες λεπτομερειες στο τοπιο που συχνα-πυκνα αγνοουμε δενουν τοσο αρμονικα σε ενα αδιαιρετο συνολο, και ετσι αντιλαμβανεσαι πολυ αμεσα τον αδιαιρετο χαρακτηρα του κοσμου, της φυσης και την πληροτητα τους. Καμια παραφωνια δεν υπαρχει στο γενικο συνολο, τιποτα που θα μπορουσε να θεωρηθει περιττο. Τιποτα δεν λαμπει απο μονο τους, απομονωμενο απο τα υπολοιπα, αλλα ολα μαζι λαμπουν σε εναν εξαισιο χωρο μαζι.
Παντα οταν φευγω απο το νησι νιωθω μια βαθεια αισθηση χαρας και ικανοποιησης. Οχι λογω της ξεκουρασης, του ξεφαντωματος η της κρεπαλης οπως εχει καθιερωθει να θεωρειται. Αλλα επειδη το καλοκαιρι στα νησια μπορεις αμεσα να ερθεις σε επαφη με την καρδια της φυσης και της υπαρξης, να γινεις αναποσπαστο μερος του ολου, να μυηθεις στα μυστικα του κοσμου.

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Σκεψεις για τα σημερινα.

Ολοι συγκλονισμενοι σημερα γραφουν στο facebook και αλλου το ποσο συντετριμμενοι ειναι και ποσο συμπασχουν με τις τραγικες οικογενειες που εχασαν τους δικους τους ανθρωπους. Μαυρες κορδελες, ρητορικα ερωτηματα για το που παμε, αυτομαστιγωματα για την ευθυνη που φερουμε ολοι, το ποσο υπευθυνοι ειμαστε για τον αδικο χαμο των παιδιων. Δεν ξερετε ποσο υποκριτικα μου φαινονται ολα αυτα. Δεν μπορω να εξηγησω για ποιο λογο νιωθω αυτο το πραγμα αλλα νιωθω την υποκρισια να μυριζει τοσο εντονα κατω απο το πεπλο του ευγενους αισθηματος.
«Πρεπει να συμπασχεις οταν κατι τραγικο συμβαινει γυρω σου», ετσι επιτασσουν οι καλοι τροποι και το savoir vivre της κοινωνιας και εσυ πρεπει να ακολουθησεις ασχετως αν νιωθεις το οτιδηποτε η εχεις αντιληψη του τι συμβαινει. Βγηκαν ολοι να βρουν υπευθυνους, την αριστερα, την δεξια, το κεντρο, τους ακροδεξιους μπασταρδους που ειναι εθνικιστες και ναζιστες, τα ακροαριστερα κωλοπαιδια που το παιζουν επαναστατες και καινε την πολη....Ολοι βγαλαμε ενα συμπερασμα οντας ερμαια της συγκυριας, της επικαιροτητας, του προσωρινου. Ο απαιδευτος πολιτης, ο σκλαβος του σημερα και του τωρα αδυνατει να συλλαβει μια γενικη εικονα πισω απο τα φαινομενα. Αδυνατει να συλλαβει την γενικοτερη εικονα και πως το τωρα εντασσεται στο γενικο πλαισιο. Το πλαισιο μιας κοινωνιας που σαπιζει, που βρωμαει οχι απο το κεφαλι (την ηγεσια) αλλα απο την ουρα, απο τον πατο, απο την βαση, τον λαο, το ποπολο, το λουμπεν προλεταριατο, αυτη την απροσωπη μαζα που στις ειδησεις καλειται «μεσος πολιτης» και ειναι ακριβως αυτο: ενα απροσωπο τιποτα. Ο πολιτης που δεν εχει παθει να σκεφτεται για τον εαυτο του, που δεν εχει δραμι σκεψη και μυαλο παντα ξαφνιαζεται σε περιπτωσεις οπως η σημερινη. Σαν να ξυπνα απο την μαστουρα, απο ενα ονειρο και βλεπει τι συμβαινει και αντιδρα. Κατα τα αλλα μολις κοπασει ο κουρνιαχτος θα ξαναπεσει στον υπνο τον βαθυ. Απλα ξυπνα και νιωθει οτι ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ!!! Επικρατει χαμος και νιωθει οτι πρεπει να δρασει και αυτος...Δεν ξερει ομως τι να κανει. Πιανεται απο αυτο που ειπε ο ενας και ο αλλος και βιαζεται να κανει κατι η να σκεφτει. Δεν εχει την απαιτουμενη νηφαλιοτητα να δει και να κρινει καθαρα. Να δει την κατασταση και να αναγνωρισει την θεση του σε αυτη την κατασταση...ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΝΑ ΔΡΑΣΕΙ, ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΤΙ. Να πει την αποψαρα του λες και ειναι η αληθεια και να την επιβαλλει στους αλλους. Βιαζεται να βρισει, να επιβραβευσει, να αντιδικησει με μισος και επαρση αλλα ποτε δεν θα κατσει να σκεφτει. Νηφαλια και προσεκτικα.
Αυτοι οι λιγο που βλεπουν την σαπιλα μια κοινωνιας που καταρρει, που εχει ενα σωρο ιδανικα αλλα πνιγεται σε νευρωσεις και ψεμματα, μια κοινωνια που πιστευει τα ψεμματα της, που πατα στα πτωματα που δημιουργει στο ονομα της δηθενα αναπτυξης και ευημερειας. Η κοινωνικη σαπιλα μυριζει απο μακρια. Οχι μονο στην Ελλαδα αλλα και γενικα. Δεν ξερουμε τι να κανουμε σε αυτη την κοινωνια και πως φτασαμε εδω....Σπαστικα αντιδρουμε στο ενα η στο αλλο μονο για να ξαναπεσουμε στην ιδια σαπιλα που ειμασταν και πριν. Δεν νιωθουμε πραγματικα το βαθος των προβληματων αλλα τα αντιλαμβανομαστε μονο επιφανειακα. Δεν τα νιωθουμε στο πετσι και στην καρδια μας, σαν να ηταν προβληματα που αν δεν λυθουν ειμαστε ολοι καταδικασμενοι. Λειπει το παθος που δινει την ενεργεια στον ανθρωπο να αντιμετωπισει οποιοδηποτε προβλημα...Ειμαστε χλιαροι...Μελοδραματικοι και αηδιαστικα συναισθηματικοι. Ο συναισθηματισμος δεν εχει καμια σχεση με οτιδηποτε αληθινο και γνησιο. Ο συναισθηματισμος δημιουργειται για να κρυβει πραγματα και να δινει απλα μια καλη εικονα στους αλλους. Οταν καποιος αντιλαμβανεται το μεγεθος του προβληματος της κοινωνιας σιωπα. ΝΑΙ ΣΙΩΠΑ. Και στοχαζεται. Στοχαζεται στα προβληματα και ψαχνει την αληθεια, που ειναι περα απο προσωπικες προτιμησεις και αποψεις. Η αληθεια δεν δινει δεκαρα για το δικο μας μικροσυμφερον. Η αληθεια ειναι περηφανη, δεν δεχεται μυγα στο σπαθι της. Ειναι πανω απο την μικροαστικη ζωη που ζουμε.
Εχετε δει ποτε τους τεθλιμμενοι συγγενεις καποιου που φορανε αυτα τα τεραστια γυαλια και το μονο που θελουν ειναι να τελειωσει η κηδεια να σηκωθουν να φυγουν? Αυτη την εντυπωση που δινουν αυτοι που λενε και λενε και λενε και δηθεν προβληματιζονται για την πορεια μας και την κριση των αξιων. Μολις ξεχαστει το θεμα θα γυρισουν στην ζωουλα τους παλι. Θα τα ξεχασουν ολα...Μεχρι το επομενο μπαμ που θα τους ξυπνησει απο τον ληθαργο.
Σιχαινομαι την υποκρισια και την ελλειψη γνησιοτητας στα συναισθηματα. Αυτος που νιωθει δεν λεει πολλα....Ξερει την αξια της σιωπης. Και αυτο για εμενα ειναι υψιστη αρετη. Να μην ξεφτιλιζεις τα παντα με λεξεις και να θες να δωσεις ονομα εκει που θα επρεπε να υπαρχει το κενο, το τιποτα. Θα φορεσουμε μαυρες πλερεζες και θα παιξουμε και αυτον τον ρολο....Αυτο του θλιμμενου και προβληματισμενου....Μετα θα το ξεχασουμε. Θα πεθανει και αυτο μεσα μας οπως πεθαινει μεσα μας και οτιδηποτε δεν ειναι βαθυ και γνησιο.
Κυριοι, εσεις που κλαιτε και αναζητατε ευθυνες κοιταχτες πρωτα τα μουτρα σας. Δειτε την ευθυνη σας σε ολο αυτο. Η προσωπικη ευθυνη ποτε δεν συμψηφιζεται με την συλλογη ευθυνη. Η προσωπικη ευθυνη, η ευθυνη του πολιτη, που εχει γνωση και σκεψη και αποψη δεν χανεται ποτε....Η προσωπικη ευθυνη ειναι κατι που μενει. Και βαραινει παντα...Απλα θα επρεπε να ειχαμε μαθει να ζουμε με αυτη και να την αποζηταμε...Οχι να την αποφευγουμε....Ας αφησουμε λοιπον τα δακρυα....Και τον δηθεν πονο. Οσο για την ευθυνη των πολιτικων...Τι να πω....Οι πολιτικοι ειναι αντιπροσωπευτικο δειγμα δικο μας....Τους βλεπουμε και τους μισουμε επειδη βλεπουμε τον εαυτο μας σε αυτους...Ετσι ειμαστε και εμεις. Απο την κοινωνια μας βγηκαν και εμεις τους αναδειξαμε. Αν δεν ηταν αυτοι θα ηταν καποιοι αλλοι.
Οποιαδηποτε αισθηση ακεραιοτητας, οτιδηποτε γνησιο και αληθινο εχει μεινει μεσα μου, απο αυτη την κοινωνια που ευνουχιζει τα παντα συστρεφεται μεσα μου...Πνιγεται, δεν αντεχει με ολη αυτη την υποκρισια των συναισθηματων και του δηθεν πονου. Δεν ξερουμε ουτε καν τι ειναι ο γνησιος πονος. Ολα επιπλαστα τα εχουμε κανει.


ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!!

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Η καλυτερη εποχη για να ζεις...

Η καλύτερη εποχή να ζείς είναι όταν σχεδόν όλα όσα γνωρίζεις είναι λάθος...


Tom Stoppard, Arcadia

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

Ενας παραλιγο...παλαιοντολογος





Σημερα στο εργαστηριο μιλαγα με μια πολυ καλη φιλη και η κουβεντα πηγε στο τι θελαμε να γινουμε μικροι. Οχι δεν ηθελα να γινω ουτε πυροσβεστης, ουτε γιατρος, ουτε ποδοσφαιριστης ουτε τα αλλα που συνηθως θελουν τα μικρα αγορακια. Ηθελα να γινω παλαιοντολογος. Κατεληξα βεβαια να γινω χημικος και λατρευω αυτη την επιστημη μαζι με τις αλλες θετικες επιστημες (φυσικη, μαθηματικα κ.ο.κ). Αλλα μεχρι το γυμνασιο ηθελα οπωσδηποτε να γινω παλαιοντολογος.
Δεν θυμαμαι πως ξεκινησε ολη αυτη η ιστορια. Το μονο που θυμαμαι ειναι το σταδιο του πληρους εθισμου στην διαρκεια του οποιου ειχα διαβασει ενα σωρο πραγματα για την παλαιοντολογια και τους δεινοσαυρους. Και για να σας προλαβω, οχι, δεν ηταν το Jurassic Park που με κολλησε με θεμα των δεινοσαυρων. Η ταινια (το βιβλιο του Michael Crichton δεν ηξερα καν οτι υπηρχε) βγηκε οταν ηδη ειχα ενδιαφερον για τον τομεα. Εβλεπα διαφορα ντοκιμαντερ, διαβαζα παιδικες εγκυκλοπαιδειες μεχρι που εγινα αρκετα καλος γνωστης (για την ηλικια μου φυσικα) στον τομεα αυτον. Κανενα αλλο παιδακι στο σχολειο δεν φαινοταν να συμμεριζεται τον ενθουσιασμο μου για τις τεραστιες σαυρες που κατοικουσαν στον πλανητη πολυ πολυ πριν απο εμας. Η μητερα μου, παντα ετοιμη να βοηθησει να καλλιεργησω τα ενδιαφεροντα μου, μου αγοραζε οτιδηποτε σχετικα με τους δεινοσαυρους.
Βεβαια το Jurassic Park εδωσε σχεδον μυθικες διαστασεις στο παθος μου. Ακομα θυμαμαι τον παλαιοντολογο Dr Alan Grant (τον επαιζε ο φοβερος Sam Neil) να καθεται στην αχανη ερημο με το καπελο του cowboy και να καθαριζει προσεκτικα με το πινελακι του τα οστα των δεινοσαυρων. Εφερνα τον εαυτο μου στην θεση του να καθομαι κατω απο τον καυτο ηλιο και να ξεθαβω κοκαλα τεραστιων διαστασεων. Αυτη ηταν η πρωτη πραγματικη επαφη μου με την επιστημη και τις μεθοδους της. Εμαθα αρκετα πραγματα. Μαλιστα, σε μια ταξη του Δημοτικου, δεν θυμαμαι σε ποια, νομιζω στην Πεμπτη εκανα μια παρουσιαση για τους δεινοσαυρους επειδη το μαθημα ηταν σχετικο με αυτους. Δεν θυμαμαι πως πηρα την πρωτοβουλια να κανω την παρουσιαση, καθοτι ντροπαλο παιδι, αλλα θυμαμαι το αισθημα που με εσπρωξε. Ηταν μια πρωτης ταξεως ευκαιρια να μιλησω στην ταξη για το θεμα που αγαπουσα τοσο πολυ και ποτε δεν ειχα την ευκαιρια να συζητησω με τα αλλα παιδια. Οποτε, οταν μας σηκωσε η δασκαλα στον πινακα για εξεταση και οταν ηρθε η σειρα μου να εξεταστω αρχισα την παρουσιαση (την οποια ειχα κανονισει με την δασκαλα καποια απο τις προηγουμενες μερες). Αφου τελειωσα γυρισε η δασκαλα σε εμενα χαμογελαστη και μου ειπε "τωρα εσενα σε τι να σε εξετασω". Και πηρα 10 στην εξεταση! Ηταν μια πανεμορφη εμπειρια που ακομα θυμαμαι οταν μιλαω σε αλλους για κατι που πραγματικα με ενδιαφερει και με παθιαζει. Καποια χρονια αργοτερα, οταν η γιαγια μου γυρισε απο την Αμερικη μου εφερε ενα βιβλιο απο το μουσειο φυσικης ιστοριας της Νεας Υορκης. Δεν ηξερα καλα αγγλικα τοτε και ετσι χαζευα τις φωτογραφιες και σκεφτομουν ποσο ομορφα θα ηταν αν ημουν και εγω εκει.
Η πραγματικοτητα εν τελει τσακισε τα παιδικα ονειρα και πηρα αποφαση οτι το μονο που θα μπορουσα να κανω στην Ελλαδα ηταν να γινω αρχαιολογος που δεν εχει καμια σχεση με την παλαιοντολογια. Εκ των υστερων ισως να μπορουσα να ακολουθησω το ονειρο μου σπουδαζοντας Βιολογος αλλα τοτε δεν ηξερα τι να κανω και επισης δεν το συζητησα πολυ με καποιον μεγαλυτερο για να με βοηθησει να βαλω κατευθυνσεις. Συνειδητοποιησα λοιπον οτι στην Ελλαδα για καποιο μυστηριο λογο στην καλυτερη περιπτωση να βρεις κανα μαμουθ αλλα οχι κοκαλα δεινοσαυρων. Ετσι τελειωσε το ονειρο μου. Οχι με απογοητευση αλλα με αντιληψη της πραγματικοτητας.
Ανεκπληρωτο ονειρο? Δεν νομιζω...Θα μου πειτε γιατι εγραψα την αναρτηση. Ισως επειδη στην περιοδο που περναω, κανοντας την διδακτορικη μου διατριβη θελω να αποστασιοποιηθω απο ολα αυτα και να θυμηθω τα αθωα ονειρα που ειχα μικρος και το πως ειναι να θες να κανει κατι χωρις ανταλλαγμα αλλα επειδη πραγματικα το αγαπας, παθιαζεσαι με αυτο....Ετσι...Επειδη σε κανει ευτυχισμενο.

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Lois de la Nature

Ενα ομορφο αποσπασμα απο ενα εξαιρετικο βιβλιο που ειχα διαβασει αρκετο καιρο πριν.






Μεταφραση:

Γραφω...και το βελος πεταει./Γραφω...και το φυλλο πινει τον ηλιο./.../Γραφω...και γεννιεται το φως./Γραφω...και το αλας σχηματιζει εναν κρυσταλλο./.../Γραφω...και ακουω την φωνη σου./Γραφω, περιγραφω, θεσπιζω./Το συμπαν υποκλινεται στο γραμμα./Κανενα ατομο δεν μπορει να αγνοησει τον νομο.

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Θυμισες παλιες

Καθομαι και θυμαμαι ανθρωπους και περιστατικα απο την ζωη μου ετσι ωστε να μπορεσω να αντιληφθω πως αλλαζουμε οι ανθρωποι....Παιρνω και παραδειγματα απο την προσφατη ζωη μου για να μπορω να κατανοησω την συνεχεια, την αλλαγη που επιφερει η ζωη και οι καταστασεις.
Σαν παιδι δεν θυμαμαι και πολλα. Θυμαμαι τις ατελειωτες βολτες με τα ποδηλατα στο νησι και τις πλατειες. Παιχνιδι ηταν ολη η ζωη, ολη μας η μεριμνα και προσοχη ηταν στραμμενη στο να μαζευτουμε να παιξουμε. Αυτη ηταν ολη μας η ζωη. Μετα το σχολειο, μια απατηλη αισθηση ωριμοτητας, αγουρη στην πραγματικοτητα οπως αγουροι ηταν και οι ερωτες. Εβλεπες το προσωπο της συμμαθητριας σου και δεν ηθελες τιποτα αλλο παρα να την βλεπεις. Προωρες οι φιλιες, δεν κρατησαν αλλα δεν εχει σημασια. Δεν σημαινει οτι τα παντα πρεπει να κρατανε αιωνια. Πρεπει να επιτρεπουμε στον εαυτο μας να ξεχνα οταν η ζωη τα φερνει ετσι.
Προσπαθω να θυμηθω τι σκεφτομουν οταν ημουν μικρος για να δω αν μπορουσα να φανταστω το μελλον τοτε. Δεν μπορουσα καν να το διανοηθω. Απο τα απειρα ενδεχομενα που μπορουν να συμβουν συμβαινει ενα, και αυτο ειναι η πραγματικοτητα που βιωνει ο καθενας. Ειναι αστειο...Θελουμε να ελεγχουμε τα παντα, την ζωη, τους αλλους, τα συναισθηματα μας...Και αν δουμε το παρελθον μας και το παρον μας ποιος θα μπορουσε να φανταστει πως θα ημασταν τωρα? Ποιος θα μπορουσε να ριξει εστω και μια κλεφτη ματια στο μελλον που μενει να ερθει? Ποιος μπορει να πει οτι γνωριζει την απιστευτη πολλαπλοτητα της ζωης, την ομορφια της, την σφοδρη της ροη, σαν ποταμι που χυνεται στο αγνωστο.
Θυμαμαι τους παλιους ερωτες που σβηστηκαν πια για να μπορει η ζωη να προχωρησει μπροστα, να δειξει την απιστευτη ποικιλια της απο χρωματα και λεπτομερειες. Η ζωη θελει να σβηνει τον καμβα συνεχεια και να ζωγραφιζει κατι εκ νεου....Αναποφασιστος ζωγραφος βλεπετε. Θυμαμαι μουσικες και νοτες απο το παρελθον, σκορπια πραγματα αλλα δεν μπορω να ανακατασκευασω καμια στιγμη του παρελθοντος. Εχω μια αδρη εντυπωση του παρελθοντος, πραγματα και προσωπα, καταστασεις, ιδεες και λεξεις αλλα αν προσπαθησω να ανακατασκευασω επακριβως εστω και μια στιγμη ειναι σχεδον αδυνατο. Ειναι νεκρη, εφυγε, πεθανε. Ωστε να παρει κατι αλλο την θεση της, μια νεα στιγμη που και αυτη θα πεθανει αμεσως.
Νιωθω οτι ειμαι σε ηρεμια με το παρελθον μου. Τιποτα δεν σαλευει εκει, κανενας δρακος δεν πεταγεται να με τρομαξει, κανενα αποθυμενο κανενα πονος η χαρα. Ειναι περιεργο που οσο περνα ο καιρος ξεχναω το παρελθον μου. Δεν το πιεζω, δεν το επιδιωκω, απλα γινεται. Ειναι σαν να κοιτα την θαλασσα μια μερα με απνοια οπου τιποτα δεν σαλευει. Ολα βρισκονται σε μια ηρεμια λες και ειναι αιωνια ετσι. Θυμαμαι τους πονους και τις χαρες της παιδικης μου ηλικιας, θυμαμαι πως ενιωθα τοτε, θυμαμαι το αισθημα, η γευση τους ειναι ακομα στα χειλη μου. Αλλα τιποτα δεν κουνιεται μεσα μου, σαν να εχουν παγωσει ολα. Δεν ειναι η παγωμαρα της αναισθησιας, δεν ειναι οτι πλεον δεν μπορω να νιωσω πραγματα. Ισα ισα τωρα μπορω να νιωσω πολυ περισσοτερα απο παλια.
Θυμαμαι τον εαυτο μου ποιο μικρο με ολες αυτες τις αγωνιες τις ανασφαλειες. Να βλεπεις ανθρωπους να δειχνουν ευτυχισμενοι γυρω σου, τους φιλους και συμμαθητες σου και να νιωθεις μεσα σου να γινεται μια συγκρουση, ενας χαμος. Και να αναρωτιεσαι τι κανεις στραβα και νιωθεις τοσο ασχημα? Γιατι οι αλλοι βρισκουν την ευτυχια και εσυ οχι? Τι συμβαινει? Μονο ο καιρος φερνει τις απαντησεις για τον αφελη νου, για τον νου που δεν γνωριζει πως να γνωριζει. Η ωριμανση του ατομου μαζι με αλλα σημαινει να συνειδητοποιει τις σχεσεις γυρω του, το πως εξελλισονται και πως υποκινουνται...Να βλεπει την συνεχεια των πραγματων, τα κοινα πραγματα που μοιραζονται οι ανθρωποι. Πως μαι διαβεβαιωση "ειμαι ευτυχισμενος" ενος ατομου ειναι κουφια, ειναι ενα τιποτα, ειναι απλα μια διαβεβαιωση κυριως για να πεισει αυτον που την λεει και κατα δευτερον τους αλλους.
Η συνειδητοποιηση των ανθρωπινων σχεσεων και της θεσης μας σε αυτες νομιζω οτι ειναι κατι που λιγοι το καταφερνουν δυστυχως. Να μπορεις να ξεχωρισεις μεσα στο χαος της καθημερινης ζωης και να ξεχωρισει το ουσιωδες απο το προσκαιρο. Και μιλαω για τις ανθρωπινες σχεσεις. Ειναι τοσο πολυπλοκες, τοσο νευρωτικες τοσο προσκαιρες. Φυσαει ο ανεμος και γινονται συντριμμια. Πονεμενες καρδιες, πληγωμενα εγω, προσπαθεια για να βρεθουν απαντησεις και ενα "γιατι" να μας ακολουθει καθε στιγμη της ζωης μας...Ειμαστε συνεχεια σαστισμενοι, δεν ξερουμε τι μας συμβαινει, τι συμβαινει γυρω μας, τιποτα. Αποθυμενα, αμετρητα θελω, βια ψυχολογικη, συναισθηματικη ανασφαλεια, προσπαθεια να κρατηθουμε απο καποιον για να μην βουλιαξουμε στον βουρκο της ζωης.
Λενε οτι ειναι καλο να κανεις ονειρα, οτι ειναι ομορφο να κανεις ονειρα, οτι σε κρατανε στην αρενα της ζωης. Ποτε μου δεν το πιστεψα αυτο, τουλαχιστον απο τοτε που αρχισω να καταλαβαινω το νοημα των ονειρων, το τι κρυβεται πισω απο το να ονειρευομαστε. Ποιο ειναι το κινητρο για να ονειρευομαστε. Θελουμε να ξεφυγουμε απο την πραγματικοτητα, να παμε εκει που η καρδια και ο νους μας λενε, σε κατι φανταστικο, σε κατι που δεν ανηκει στην πραγματικοτητα. Θελουμε να ειμαστε κυριοι του μελλοντος μας οποτε εφοσον δεν μπορουμε να καταφερουμε κατι στο τωρα, και αυτο δεν μας αρεσει καταφευγουμε στα ονειρα....Παντα με εντυπωσιαζε πως εγινε και τα ονειρα εγιναν κατι τοσο καλο, κατι που αξιζει να κανεις. Και ζουμε στα ονειρα, σε κοσμους χαμενους σε καποια εσοχη του εγκεφαλου μας και κοροιδευουμε τον εαυτο μας οτι αυτο που ονειρευομαστε πως καποτε θα γινει. Και στο μεταξυ χανουμε την ζωη μεσα απο τα χερια μας.
Οπως θυμαμαι την ζωη μου τα βλεπω ολο αυτα αναγλυφα, σχεδον τα νιωθω να συμβαινουν. Θυμαμαι ολη την κινηση του μυαλου μου, τις ανησυχιες μου, τια απογοητευσεις μου. Δεν θυμαμαι περιστατικα οπως ειπα, το μυαλο μου τα σβηνει...Αλλα θυμαμαι την ιδια την κινηση της σκεψης μου, τα θελω μου, τις ελπιδες μου...Και βλεπω το τωρα μου σε αντιπαραβολη με αυτα που ηθελα...Και ειναι τοσο πιο ομορφο απο οτι μπορουσα να σκεφτω τοτε. Τι νοημα ειχε που ονειρευομουν μικρος? Η ζωη κυλησε μονη της, ανεδειξε τον πλουτο της, την απιστευτη της δημιουργικοτητα...Και αυτο ειναι κατι το απιστευο. Οχι σε εμενα μονο, αλλα σε ολους τους ανθρωπους. Η πραγματικοτητα ειναι ασυγκριτα πιο ομορφη απο οτιδηποτε θα μπορουσαμε να φανταστουμε ποτε.
Οι αναμνησεις ειναι ομορφες αν ξερεις απλα να τις θυμασαι χωρις να σου προκαλουν χαρα η πονο. Αν προκαλουν ενα απο τα δυο η και τα δυο σημαινει οτι ζεις στο παρελθον. Και εμενα ετσι συνεβαινε. Μετανοιωνα για αυτα που εκανα και χαιρομουν με τις επιτυχιες. Τωρα που πλεον ολα αυτα ειναι τοσο μακρινα, τοσο ακινητα και νεκρα συνειδητοποιω τον χρονο που εχασα με το να τα θυμαμαι και εκτιμησα την ομορφια του να ζεις στο τωρα εχοντα ειρηνη με το παρελθον.


Και επειδη για παλιες θυμισες ειναι το κειμενο μου ηρθε αυτο το αγαπημενο κομματι απο τους Πυξ Λαξ.