Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Ο ασωτος...

...οχι υιος αλλα εαυτος μας. Τι ειναι αυτο το πραγμα που το χανουμε, το βρισκουμε και συνηθως ελπιζουμε να το εχουμε για παντα μαζι μας και να ειμαστε αυτο? Τι ειναι αυτο που λεμε "ο εαυτος μας"? Ποτε δεν το καταλαβα. Γιατι μιλαει η νοηση και το συναισθημα και η υπαρξη μας λες και απευθυνεται σε καποιον αλλον? Διχασμος νοειται εδω η απλα συνηθεια πολιτισμικη? Η μηπως τελικα δεν σημαινει τιποτα και εγω αδικα χανω τον χρονο μου να ασχολουμαι με αυτο?
Ενα τσιγαρο θα βοηθαγε....Αλλα δεν υπαρχει. Αυτο που καλουμε "ο εαυτος μας", τσακισμενο, χαρουμενο, να γευεται ηδονες η πικρες, επιβεβαιωσεις η απορριψεις. Σε μια δυσκολη στιγμη τον κατακρινουμε, στην πιο καλη μας στιγμη του δινουμε τα ευσημα αλλα αυτος δεν φαινεται να αποκρινεται σε τιποτα. Ειναι υπερανω ολων, αδιαφορος για εμας, η απλα...ανυπαρκτος. Ποιο ειναι το ματι της ψυχης που στρεφομενο προς τα μεσα εντοπιζει "τον εαυτο"? Ποια δυναμη χωριζει την υπαρξη μας απο τον εαυτο μας και μας επιτρεπει να τον συλλαβουμε σαν κατι που υπαρχει μαζι με εμας αλλα και περα απο εμας?
Ελπιδα για μεταθανατον ζωη? Στην οποια εμεις πεθαινουμε και ο εαυτος μας ζει αιωνια? Δεν πιστευω τετοια παραμυθια. Ο εαυτος μας ζει, αισθανεται οπως εμεις, ειναι συντροφος της ζωης μας αλλα ποτε δεν καταλαβαινουμε τι ειναι. Τον αναλυουμε εμβριθως οταν προκειται να "αυτοβελτιωθουμε". Ο εαυτος μου εκανε εκεινο και το αλλο, δεν φερθηκε καλα σε αυτο, ηταν μεγαλοψυχος εκει κλπ. Ποιος ειναι αυτος που κρινει τον εαυτο μας? Εμεις? Και εφοσον νιωθουμε ενιαιοι γιατι μιλαμε στον εαυτο μας? Για ποιο λογο απευθυνουμε τον λογο στον εαυτο μας? Να μας πει τι? Η ιδια μας η υπαρξη απευθυνει ερωτηματα, απο τα πιο απλα και γελοια μεχρι τα πιο βαθεια και σημαντικα, στην ιδια? Ο νους ρωταει τον εαυτο του και περιμενει απαντηση που θα την κρινει και θα την αξιολογησει?
Στην δυτικη φιλοσοφια αλλα και στην ανατολικη η ενδοσκοπιση ειναι η πιο αγαθη μεθοδος για να ανακαλυψουμε, λενε, τον εαυτο μας. Μα πως εμεις θα ανακαλυψουμε τον εαυτο μας, αφου ειμεις οι ιδιοι βαζουμε τα κριτηρια? Δεν ειμαστε αντικειμενικοι, αμεροληπτοι παρατηρητες των πραξεων και των σκεψεων μας. Δεν ξερω. Μου φαινεται μια ανατροφοδοτουμενη λουπα που συνεχιζει αιωνια και μας αφηνει στο ιδιο σημειο που ξεκινησαμε...Τι νοημα εχει? Γυρναμε ατερμονα στον κυκλο των νευρωσεων και των προκαταληψεων μας.
Για πρωτη φορα η ολοκληρωση της προσωπικοτητας του ανθρωπου, η πνευματικη, νοητικη, ηθικη, (συμπληρωστε εσεις οτι θελετε) μου φανταζει ενας στοχος που δεν επιτυγχανεται ποτε. Η ολοκληρωση σαν εννοια σημαινει οτι υπαρχει ενα πρωτυπο με το οποιο συγκρινομαστε για να καταλαβουμε ποτε εχουμε ολοκληρωθει, ποτε φτασαμε στον στοχο μας, στην Ιθακη μας. Αλλα νομιζω οτι αν κοιταξουμε γυρω μας και μεσα μας θα διαπιστωσουμε οτι δεν υπαρχει κανενα προτυπο να φτασουμε. Δεν υπαρχει το απολυτο "παραδειγμα"...Μου φαινεται οτι την αληθεια τελικα δεν την φτανεις απο συγκεκριμενο δρομο η ακολουθωντας συνταγες η ιδεοληψιες αλλων. Η την βρισκεις μονος σου η δεν την βρισκεις ποτε....Δεν περιμενεις να στην πει ο αλλος. Και πως την βρισκεις? Δεν ξερω...Ο καθενας πρεπει να βρει τον προσωπικο του τροπο και δρομο...


Ας γκρεμισουμε επιτελους τις ελπιδες στα "απολυτα" καθε ειδους....Ισως τοτε να εχουμε ξεκινησει να ανακαλυπτουμε και τον δικο μας προσωπικο δρομο για την αληθεια.

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Για εσενα δασκαλε...

Τυχαινει καμια φορα στην ζωη να γνωριζουμε ανθρωπους που ειναι κατα καποιο περιεργο τροπο ξεχωριστοι. Θυμαμαι την πρωτη φορα στο φροντιστηριο...Αγχος για το πως θα ειναι, ποιος θα ειναι αυτος ο καθηγητης, τι σοι ανθρωπος θα ειναι. Ντροπαλο παιδι τοτε εγω, αρχες τριτης γυμνασιου με σκοπο να κανω καποια μαθηματα στα μαθηματικα που δεν ημουν τοσο καλος. Δεν θυμαμαι τις λεπτομερειες της πρωτης μας γνωριμιας. Ημουν μικρο παιδι βλεπεις και η μνημη με προδιδει...Και απο τοτε, μεχρι την Γ Λυκειου στις πανελλαδικες παντα μαζι. Να συζηταμε για τα παντα, απο την κοινωνια, μεχρι τα μαθηματικα τον κοσμο και την φυση. Γυρνουσα πτωμα απο το σχολειο και μετα φροντιστηριο για ενα σωρο ωρες.
Σε θυμαμαι με ανοιχτη την πορτα του μικρου φροντιστηριου να βλεπει το γραφειο σου. Και εσυ αλλοτε χαρουμενος, αλλοτε συνοφρυωμενος να περιμενεις να ξεκινησει το μαθημα. Στην αιθουσα αλλοτε αυστηρος, αλλοτε μαλακος και με διαθεση για πλακα και πειραγμα, αλλα παντα βαθυς στοχαστης και γνωστης των τεχνης των μαθηματικων. Η διδασκαλια σου οχι απλα μεταφορα γνωσεων αλλα αναγκη για την ανακαλυψη της αληθειας....Μας γεμιζες την ψυχη φωτια να μαθουμε πραγματα, να ανακαλυψουμε, να παιξουμε, να ακονισουμε το μυαλο μας. Η προσπαθεια στην παλαιστρα της σκεψης εγινε αναγκη βαθεια. Θυμασαι στην Γ Γυμνασιου στο τεστ του σχολειου? Που απο βλακεια δεν εγραψα καλα ενω ηξερα την ασκηση και εβαλα τα κλαματα οχι επειδη εγραψα ασχημα αλλα επειδη ενιωθα οτι δεν θα ησουν περηφανος για εμενα? Μαλλον δεν το θυμασαι γιατι δεν στο ειπα ποτε. Αλλα πεισμωσα και ηθελα να ανταμειφθουν οι προσπαθειες σου να με μυησεις στην τεχνη των μαθηματικων. Ηθελα να σε κανω να νιωσεις περηφανος για τον μικρο σου μαθητη. Κατι ειχα ακουσει οτι οι δασκαλοι νιωθουν ομορφα οταν οι μαθητες τους προοδευουν...Μαλλον δεν με γελασαν σε αυτο.
Μετα στο Πανεπιστημιο, χωρις την βοηθεια σου πλεον, αυταρκης και ανεξαρτητος ημουν ετοιμος να ακολουθησω τον δικο μου δρομο...Χημεια σπουδασα αλλα δεν εχασα την βαθεια μου αγαπη για τα μαθηματικα, αυτη που μετεδωσες εσυ. Με τα μαθηματικα ασχολουμαι λιγο και πολυ και τωρα. Τουλαχιστον τα χρησιμοποιω και δεν τα ξεχνω. Ειναι βαθεια η αναγκη να ασχολουμαι με αυτα. Πως το καταφερες δασκαλε? Να μου μεταδωσεις αυτο το σαρακι και την αγαπη?
Δασκαλε το ευτυχες ειναι οτι μενουμε στην ιδια γειτονια και δεν σε εχασα. Πλεον δεν εισαι δασκαλος μονο. Εισαι δασκαλος και αγαπημενος φιλος. Μου ειχες πει οτι οταν ασχολεισαι με τους νεους δεν γερνας ποτε....Το πιστευω τωρα. Μου ειχε πει να κραταω το μυαλο μου καθαρο γιατι ειναι το μονο πραγμα που μπορει να κανει το σκοταδι φως. Και για αυτο προσπαθω να το κραταω καθαρο και κρυσταλλινο. Ποσα μου ειπες που τωρα καταλαβαινω τι σημαινουν.
Εδωσες τοσα σε εμενα αλλα σου εχω και εγω κατι φυλαγμενο. Η διδακτορικη μου διατριβη θα εχει αφιερωση σε εσενα και σε κανεναν αλλον. Για ολα αυτα που με διδαξες. Και ανυπομονω να παρεις ενα αντιτυπο, τον κοπο του μαθητη σου που τοσο κοπο εκανες να ασχοληθεις μαζι του τοσο ειλικρινα και βαθεια.


Σε αγαπω δασκαλε και σου αφιερωνω το παρακατω ποιημα που ξερω οτι δεν θα διαβασεις αλλα εχει αναγκη η καρδια μου να στο αφιερωσει.

----------------------------------------------------------------
A Psalm of Life - What the Heart of the Young Man Said to the Psalmist
By Henry Wadsworth Longfellow
----------------------------------------------------------------

Tell me not, in mournful numbers,
Life is but an empty dream!
For the soul is dead that slumbers,
And things are not what they seem.

Life is real! Life is earnest!
And the grave is not its goal;
Dust thou art, to dust returnest,
Was not spoken of the soul.

Not enjoyment, and not sorrow,
Is our destined end or way;
But to act, that each to-morrow
Find us farther than to-day.

Art is long, and Time is fleeting,
And our hearts, though stout and brave,
Still, like muffled drums, are beating
Funeral marches to the grave.

In the world's broad field of battle,
In the bivouac of Life,
Be not like dumb, driven cattle!
Be a hero in the strife!

Trust no Future, howe'er pleasant!
Let the dead Past bury its dead!
Act, - act in the living Present!
Heart within, and God o'erhead!

Lives of great men all remind us
We can make our lives sublime,
And, departing, leave behind us
Footprints on the sands of time;

Footprints, that perhaps another,
Sailing o'er life's solemn main,
A forlorn and shipwrecked brother,
Seeing, shall take heart again.

Let us, then, be up and doing,
With a heart for any fate;
Still achieving, still pursuing,
Learn to labor and to wait.