Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Με αφορμη την σημερινη μεγαλη γιορτη της ορθοδοξιας...

Το μεγα ιδανικο του αρχαιου Ελληνα αποτυπωμενο στην τεχνη της εποχης...




και....


το μεγα ιδανικο του συγχρονου χριστιανικου κοσμου!

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Το διαβατηριο και οι...λαγνειες


Και φυσικα αναρωτιεστε τι θελω να πω με τον τιτλο της παρουσας αναρτησης...Υπομονη θα μαθετε. Εχω μια περιεργη συνηθεια να αφηνω το μυαλο μου να πηγαινει απο το ενα θεμα σε αλλο θεμα και ασχετες (σχετικως) σκεψεις.
Ειχαν παει λοιπον στην αστυνομια να παραλαβω το διαβατηριο μου. Οταν γυρισα σπιτι εκατσα να το κοιταξω λιγο. Στην πρωτη σελιδα του λοιπον βλεπω μια εικονα, παρμενη λες απο γκραβουρα εποχης, που δειχνει τον Περικλη να αγορευει απο την Πνυκα. "Ο Περικλης αγορευων απο της Πνυκος" ειναι ο τιτλος. Και οι εικονες στις αλλες σελιδες ηταν σχετικες με κατι σημαντικο απο την Ελληνικη ιστορια (αληθεια το γεφυρι της Αρτας ειναι τοσο σημαντικο?). Και αναποδραστα το μυαλο μου ετρεξε στην καλλιτεχνικη αναπτυξη που ειχαν να επιδειξουν οι αρχαιοι Ελληνες.
Και ξαφνικα το μυαλο μου εφυγε (το αλμα σκεψης που ελεγα πιο πριν) και πηγα στους συγχρονους ελληνες και το ποσο περηφανοι νιωθουν για τους ενδοξους προγονους τους. Βεβαια επειδη ειμαστε υπερβολικος λαος, η περηφανια ξεφευγει λιγο (κοινως την τεντωνουμε μεχρι εκει που δεν παιρνει) και καταληγουμε στα καλα παιδακια τους εθνικιστες, σε πατριδολαγνους ολων των ειδων, προγονολατρες, θιασωτες του πολυτονικου συστηματος που ωρυονται για την σημασια του και αξιωνουν την επαναφορα του (ελεος δεν βαρεθηκαν τα ζωα? Τοσα χρονια περασαν απο την καθιερωση του μονοτονικου), εραστες της καθαρευουσας (τς τς, μα πως μιλανε τα συγχρονα παιδια) και αλλους γραφικους της παραδοσης. Να σημειωσω εδω οτι απο οσο θυμαμαι, ειχα διαβασει καπου οτι το πολυτονικο συστημα υποδηλωνε διαφορετικο ηχο κατα την εκφορα του λογου, πραγμα που δεν εχει σωθει σημερα. Με αλλα λογια οι διαφορετικοι τονοι υποδηλωναν και διαφορετικο ηχο κατα την ομιλια. Οπως καταλαβαινετε εφοσον αυτος ο τροπος ομιλιας δεν εχει διασωθει, η εμμονη στο πολυτονικο δεν εχει καμια πρακτικη αξια, παρα μονο για τους κολλημενους προγονολαγνους. Κλεινω την παρενθεση.
Οποτε συναντας στην καθημερινη ζωη ανθρωπους που ναι μεν δεν εχουν κανει τιποτα αξιολογο στην ζωη τους, που δε, ειναι ετοιμοι να περηφανευτουν για την ενδοξη τους καταγωγη. Βεβαια τους διαφευγει οτι τιτλοι ευγενειας στην νεοτερη Ελλαδα δεν υπηρξαν, και το πολυ πολυ να εισαι απογονος κανενος μεγαλοτσιφλικα κατα την τουρκοκρατια η κανενος προυχοντα. Ειτε το θελουμε ειτε οχι, απογονοι κανενος ψαρα η αγροτη ειμαστε, και οχι αρχαιων βασιλεων, πριγκιπων της υστερης εποχης κλπ κλπ. Οποιος στην Ελλαδα επικαλεστει τιτλους ευγενειας μαλλον θα φαει στην μουρη λεμονοκουπες και ντοματες. Κατοπιν τουτων, δεν καταλαβαινω με τιποτα αυτη την εμμονη στα επιτευγματα του παρελθοντος. Μαλλον βλεπουμε οτι σαν συγχρονη Ελλαδα δεν μπορουμε να ειμαστε υπερηφανοι για πολλα επιτευγματα οποτε τι θα κανουμε? Ας βολευτουμε στις δαφνες του παρελθοντος.
Και μου ερχεται ο τυπας απο την καφετερια, που εχει αραξει ολη μερα και πινει την φραπεδια του να μου πει τι φοβερος ηταν ο Μεγας Αλεξανδρος, πως εκοψε τα λαρυγγια των Περσων ο Λεωνιδας και πως φτασαμε μεχρι την Περσεπολη, ως μαγγες που ημασταν. Αλλα επειδη ειναι ανιστορητος και τεμπελης και σκραπας στα μαθηματα, και το μονο που μπορει να ελπιζει ειναι να μπαινισει κανα καλο γκομενακι στην καφετερια, αγνοει οποιαδηποτε ιστορικη πραγματικοτητα και αληθεια. Στο μυαλο του συγχρονου πατριδολαγνου ελληνα η ιστορια ειναι ενα ομορφο παραμυθι στο οποιο οι Ελληνες εδιναν στους αλλους βαρβαρους και απολιτιστους λαους πολιτισμο (ενιοτε και ατσαλι). Στο μυαλο του βοδιου, οι ελληνες ηταν οι λυτρωτες της ανθρωποτητας, ο επιλεκτος λαος, και πλεον (και αυτο εγινε μετα την επικρατηση του χριστιανισμου) με την βουλα του θεου και ο επιλεκτος λαος της ανθρωποτητας, ο λυτρωτης των παντων, η ελπιδα της ανθρωποτητας. Καταληγουμε λοιπον στο γνωστο σε ολους πατρις-θρησκεια-οικογενεια, το τριπτυχο των απανταχου εθνικιστων,πατριδολαγνων και ανιστορητων φραπεδοελληνων-ρεμαλιων.
Και σου ερχεται λοιπον ο Ελληναρας και οταν τον ρωτας "γιατι διπλοπαρκαρες και δεν μπορω να ξεπαρκαρω" σου απαντα με υφος αγελαδας "ε ολοι το κανουν, εγω θα κανω την διαφορα?". Και αν σκεφτειτε θα βρειτε και αλλα τετοια παραδειγματα του απολιτιστου ζωου που ειμαστε. Μετα χαζοχαιρομαστε για τον πολιτισμου των αρχαιων του οποιου ειμαστε οι συνεχιστες. Η χωρα της λαμογιας, της πουστιας, της κομπινας, της ελαχιστης προσπαθειας, του "ο,τι φαμε, ο,τι πιουμε και οτι...αχεμ) διεκδικει τα μεγαλεια πολιτισμου του παρελθοντος...Μια χωρα που δεν βλεπει κανενα μελλον βαυκαλιζει τον εαυτο της με το να κοιτα πισω...Φοβερη ειρωνια! Οι αχρηστοι θελουν να βρουν απο καπου να πιαστουν. Δινουμε στα νεα παιδια προτυπα του παρελθοντος γιατι εμεις ποτε δεν μπορεσαμε να υπαρξουμε πρωτυπα για αυτα. Αυτη ειναι η αληθεια. Οποτε ας καθομαστε να λεμε στους φραγκους (αγγλοι, γαλλοι, κλπ) που ειναι πιο χαζοι απο εμας (ετσι νομιζουμε) για το ποσο σημαντικοι ηταν οι ελληνες και οτι αν δεν υπηρχαν αυτοι η Ευρωπη θα κατοικουσε ακομα στα δεντρα. Αυτο βεβαια που ξεχνουν να προσθεσουν ειναι οτι οι ξενοι, αναγνωρισαν την σημασια των αρχαιων ελληνων, αλλα δεν εμειναν εκει, προχωρησαν και παρακατω. Εμεις μειναμε να αναπολουμε το παρελθον. Και καλα θα κανουμε να μην κανουμε το δακτυλο μας σε αυτους, λεγοντας οτι ολη η ευρωπαικη φιλοσοφια και πολιτισμος ειναι ελληνικη. Πιστεψτε με αυτοι το γνωριζουν καλυτερα απο εμας και οπως προειπα εχτισαν πανω σε αυτο. Εμεις που δεν ξεραμε, δεν χτισαμε τιποτα και αρκεστικαμε να βλεπουμε φαντασματα του παρελθοντος.
Να πω και κατι τελευταιο μιας και ειναι σχετικο. Αυτο τον καιρο γινονται προσπαθειες να πιεσουμε για να επανελθουν να μαρμαρα απο το Βρετανικο μουσειο στο μουσειο της Ακροπολης. Καλα ολα αυτα και ομορφο να τα εχουμε ολα συγκεντρωμενα σε εναν χωρο και στην χωρα απο οπου προηλθαν. Αλλα ολη αυτη η ιστορια ποτε δεν με παθιασε ιδιαιτερα. Και αυτο γιατι ενα εργο τεχνης, οπως ο Παρθενωνας δεν ειναι μονο μαρμαρο, δεν εχει μονο υλικη υποσταση αλλα εχει και μια σημασια. Και μαλιστα η σημασια του ειναι πιο σημαντικη. Τισημαινει για τον καθενα απο μας η Ακροπολη της Αθηνας? Την δοξα? Την ομορφια? Πολλα μπορει να σημαινει. Αλλα παντως οι περισσοτεροι που φωναζουν για τον θεμα δεν εχουν κατσει ποτε να σκεφτουν την σημασια των αρχαιων μνημειων. Με αλλα λογια τι σημασια ειχαν για τους αρχαιους και οχι τι σημαινουν για εμας. Αλλα ξερω αυτα ειναι ψιλα γραμματα. Θα ηθελα να σας αποχαιρετησω με μερικες αραδες απο τις εντυπωσεις του Καζαντζακη για την Ελλαδα, τις οποιες πολυ γλαφυρα καταγραφει στο βιβλιο του "Αναφορα στον Γκρεκο". Δεν εχω διαβασει κατι πιο βαθυ, ειλικρινες, αναπιτηδευτο για την σχεση μας με τον παρελθον και την αρχαια Ελλαδα, τους αρχαιους προγονους μας και για την σταση ζωης που αποτυπωνεται στα εργα τους που τωρα θαυμαζουμε χωρις να ξερουμε γιατι.

Αποσπασμα απο το "Αναφορα στον Γκρεκο"

Και στην Ελλαδα, οπως παντου, οταν αρχιζει ο ρεαλισμος να βασιλευει, ο πολιτσμος ξεπεφτει. Και ετσι φτασαμε στην απιστη, ρεαλιστικη, χωρις υπερατομικο ιδανικο, μεγαλοστομη ελληνιστικη εποχη. Απο το χαος στον Παρθενωνα, και τωρα απο τον Παρθενωνα πισω στο χαος.(...)
Ανεβαινω το μικρο λοφο του Μουσειου, βιαζουμαι να δω τα δυο εξαισια αιετωματα που απομειναν και τους αθλους του Ηρακλη και τον Ερμη του Πραξιτελη. (...) Ο τεχνιτης που δημιουργησε, λιγα χρονια πριν απο τον Παρθενωνα, το μεγα τουτο οραμα, ειχε πια ξεπερασει την παρθενα αδεξιοτητα του αρχαικου τεχνιτη και δεν ειχε ακομα φτασει την τεχνικη τελειοτητα της κλασικης στιγμης. Ηταν ακομα στην εφοδο, δεν ειχε αγγιξει την κορυφη, καιγουνταν απο το παθος και την ανυπομονησια να φτασει στην νικη. Ειχε σπασει μια ισορροπηση, αχνιζοντας, ολο ορμη, προς το τερμα. Και αν μας συγκινει τοσο βαθεια το αετωμα τουτο ειναι γιατι δεν εχει φτασει ακομα στην κορυφη του αναθρωπου. Την τελειοτητα. Διακρινεις ακομα τον ηρωα που πασχιζει και αγωνιζεται.

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Εγκωμιον στο ερπετο


Ανθρωπε μικρε, που αντι να περπατας ερπεις,
δεν εμαθες ποτε να εχεις το θαρρος της γνωμης σου,
απο 'δω και απο 'κει αγεις και φερεις το κορμι σου.
Παντα στην σκοτεινη γωνια κρυμμενος, ακουγοντας τις κουβεντες των αλλων,
τα κενα της σκεψης σου καλυπτοντας και του αδυναμου νου σου.
"Να τα εχεις καλα με ολους" σε νουθετουσαν ερπετο, και εσυ υπακουσες,
μη εχοντας κατι καλυτερο να σκεφτεις.
Την γνωμη του κοσμου υψιστη αξια εχεις στην ζωη σου, τι θα πουν οι αλλοι το μονο σου μελημα,
το προσωπειο σου καλα φορας και με μεγαλη τεχνη νομιζω,
εχοντας την μορφη που οι αλλοι επιθυμουν να δουν.
Με ολους και με ολα συμφωνεις, τις αντικρουομενες αποψεις παντρευοντας με περισση μαεστρια,
μονο εσυ μπορεις να ενωσεις την φωτια με το νερο.
Η κολακεια σου, η υψιστη αρετη σου, το διαμαντι της ψυχης σου στον θρονο των σκεψεων σου καθεται,
και κυβερνα το αχρωμο συμπαν σου.
Απο ποτε το λευκο και το μαυρο ειναι τα ιδια ερπετο? Ποτε εμαθες να τα εχεις καλα με ολους?
Εσυ που εμαθες να γεφυρωνεις κοσμους με σαθρες γεφυρες...Οι γεφυρες καποτε σπανε, δεν στο εχουν πει?
Ο κοσμος σου, ψευτικος και εικονικος, αποτελεσμα των σκεψεων του αρρωστημενου σου νου,
προιον της αναγκης για αποδοχης απο ολους...Ποσο πλανημενο εισαι κακομοιρο πλασμα...
Εχε κατι παντα στο μυαλο σου: οταν τα εικονικα παλατια που εχτιζες επιμελως τοσα χρονια αρχισουν να καταρρεουν,
δεν θα βρεθει τιποτα να σε στηριξει. Θα πεσεις κατευθειαν στην αβυσσο που εσυ εφτιαξες για τον εαυτο σου.

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Sie liebten sich beide...


Αγάπαγαν ο ένας τον άλλονε,
μα δίχως γι' αυτό να μιλήσουν.
Με μίσος αλλάζανε βλέμματα,
κι από έρωτα θέλαν να σβήσουν.

Εχώρισαν έπειτα, φύγανε
μες στ' όνειρο μόνο ειδώθηκαν.
Πεθάνανε πια και δεν έμαθαν:
εμίσησαν, ή αγαπηθήκαν;

Heinrich Heine σε μεταφραση Κωστα Καρυωτακη

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

Επικοινωνια...Ανθρωπινη?



Αφου λοιπον δεν λεω να ξαπλωσω αποψε ας γραψω τιποτα...Ειχα πολλα εν δυναμει θεματα στο μυαλο μου, αλλα τελικα οπως φαινεται θα πρεπει να αρκεστω στο να επιλεξω μονο ενα...Οποτε επειδη οι πρωτες σκεψεις προηγουνται, θα γραψω για το θεμα που σκεφτηκα και ειναι πιστευω σημαντικο, τουλαχιστον για την δικη μου ζωη. Ανθρωπινη επικοινωνια λοιπον το θεμα που θελω να θιξω και ειπα να υιοθετησω ενα πιο αναλαφρο και χαλαρο στυλ για να συμβαδισω και με την ωρα κατα την οποια γραφω αυτο το κειμενο.
Το προβλημα της ανθρωπινης επικοινωνιας δεν μου παρουσιαστηκε σαν κατι αξιο σοβαρης ενασχολησης παλαιοτερα, και μαλλον το θεωρουσα κατι για το οποιο ακουγεται οτι αποτελει ενα προβλημα των ανθρωπινων σχεσεων αλλα, λιγο-πολυ, καπου υπερνικαται. Ετσι λοιπον εβαλα στην σειρα των προβληματισμων μου αλλα θεματα. Οσο παρατηρουσα ομως τους ανθρωπους γυρω μου αλλα και οπως ενιωθα τον εαυτο μου, φανηκε οτι το θεμα της επικοινωνιας δεν ειναι κατι ασημαντο, κατι που θα μπορουσε να διορθωθει μολις διορθωνονταν τα μεγαλα προβληματα των ανθρωπινων σχεσεων. Ενιωσα οτι ειναι και αυτο ενα τεραστιο προβλημα, ενα προβλημα αξιο προσοχης, οπως ειναι και αλλα μεγαλα ζητηματα της ζωης. Οποτε ξαφνικα αρχισα να καταπιανομαι και παρατηρω προσεκτικα τους ανθρωπους γυρω μου αλλα και τον ιδιο τον εαυτο μου.
Και οπως ευλογα θα μπορουσε να κατανοησει καποιος, υπαρχει τεραστιο προβλημα επικοινωνιας μεταξυ των ανθρωπων. Μεταξυ συντροφων, φιλων, συγγενων, δεν εχει σημασια μεταξυ ποιων. Μπορει οι ιδιαιτεροτητες του προβληματος να διαφερουν απο την μια μορφη σχεσης στην αλλην, αλλα η ουσια, η καρδια και η πραγματικη φυση του προβληματος ειναι εμφανης σε ολους που παιρνουν τον εαυτο τους σοβαρα. Και για τον λογο αυτο δεν νιωθω την αναγκη να δικαιολογησω τις παρατηρησεις μου, δηλαδη οτι οντως υπαρχει προβλημα επικοινωνιας και δεν ειναι κατι που βλεπω εγω, υποκειμενικα. Νομιζω οτι ειναι εμφανες σε ολους οσους εχουν αρκετη ευαισθησια να κατανοησουν τι συμβαινει σε μια κοινωνια.
Οποτε το θεμα που τιθεται τωρα ειναι ο λογος, η οι λογοι για τους οποιους εμφανιζεται και υπαρχει αυτη η αδυναμια επικοινωνιας.Οι λογοι ειναι πολλοι και δεν θελω να φανει οτι γραφω εκθεση εδω (βαριεμαι και ολας να τους γραψω...αφηστε που ολο και καποιον θα ξεχασω. Ο καθενας μπορει να βρει ευκολα δυο-τρεις). Αλλα αν θελουμε να συγκλινουμε ολοι σε κατι βασικο, σε εναν πρωταρχικο λογο, απο τον οποιο οδηγουμαστε ευκολα στους αλλους νομιζω οτι θα ηταν η αδυναμια μας να αφουγκραζομαστε τον συνομιλητη μας. Πολλες φορες εχω πιασει τον εαυτο μου να μην ακουει τι λεει ο αλλος, να ακουει την αρχη του συλλογισμου του και μετα αυτοματα να συμπεραινει το τελος του συλλογισμου του αλλου χωρις ο συνομιλητης να τον εχει ολοκληρωσει. Ειναι εμφανες οτι μεταξυ της αρχης και του τελους εχει παρεμβληθει ο δικος μου συλλογισμος, ο δικος μου τροπος σκεψης και οχι του αλλου. Δεν ειναι αυτο που ειπε ο αλλος που σκεφτομαι αλλα τι νομιζω εγω οτι θα ελεγε, τι θεωρω λογικο και φυσιολογικο να ειπε, με βαση την δικη μου συλλογιστικη. Το αποτελεσμα? Εχασα την ουσια αυτου που ειπε ο αλλος. Και παρολα αυτα, απανταω οχι στην δικη του αποψη, σκεψη, η συλλογισμο αλλα σε αυτο που εσφαλμενα θεωρησα οτι εχει πει. Και η καταραμενη ταχυτητα με την οποια σκεφτεται καποιος ειναι τεραστια σε σχεση με τον ταχυτητα εκφορας του λογου του συνομιλητη. Γιατι γινεται αυτο? Πιστευω οτι η κοινωνια επιβαλλει ακουσια η εκουσια ενα αδρο μοντελο, πολυ αδρο, πανω στο οποιο βασιζουμε την σκεψη και τους συλλογισμους μας. Αναλογα με την κοινωνια στην οποια ζουμε εχουμε τις αναλογες προκαταληψεις, μοντελα συμπεριφορας και ενα σωρο αλλα πραγματα που μας κανουν να δρουμε αυτοματα με τον εναν η τον αλλον τροπο. Αυτο φυσικα εμποδιζει την πληρη κατανοηση αυτου που μας "επικοινωνει" ο αλλος. Δεν ακουμε τον αλλον με ολη μας την προσοχη, με ολες μας τις αισθησεις σε εγρηγορση, με ολο μας το ειναι εστιασμενο στον συνομιλητη μας. Απλα ακουμε καποια πραγματα, γεμιζουμε τα κενα μονοι μας και απανταμε σε κατι που ειναι τελειως διαφορετικο απο αυτο που ηθελε να πει ο αλλος. Αλλες φορες δεν ακουμε καν τον αλλον, αλλα σκεφτομαστε τι θα του απαντησουμε για να δειξουμε οτι η δικη μας αποψη υπερτερει.
Για καποιο περιεργο λογο ποτε δεν μας εμαθαν οτι η επικοινωνια, η σωστη επικοινωνια ειναι κατι σημαντικο. Συνηθως αφηνεται να εννοηθει οτι η επικοινωνια ειναι κατι αυτονοητο εφοσον και τα δυο μερη ξερουν να κανουν σωστη χρηση της γλωσσας. Αλλα πιστευω οτι δεν ειναι τοσο απλο το πραγμα, δεν ειναι τοσο αυτονοητο, η αυτοματο αν το θελετε. Ποτε δεν μας εμαθε κανεις οτι η ουσιαστικη επικοινωνια ειναι να προσεχεις τον αλλον, να ακολουθεις προσεκτικα τον συλλογισμο του, και να μη αφηνεις τις προκαταληψεις που σου εχει επιβαλλει το περιβαλλον στο οποιο ζεις να μπουν αναμεσα σας. Με αλλα λογια ποσο ευκολο ειναι οταν ακους τον αλλον, να καθαριζεις το μυαλο σου απο οτιδηποτε μπορει να αποσπασει την προσοχη σου, να ξεχνας τα παντα, και να ακους τον αλλον, σαν να ηταν ο πρωτος και ο τελευταιος ανθρωπος που θα σου μιλησει ποτε? Να καθαρισεις το μυαλο σου απο οτιδηποτε, και αφου ειναι καθαρο, ελευθερο και κοφτερο να μπεις στην διαδικασια να ακουσεις τον αλλον? Αν το κανετε θα δειτε οτι ειναι απιστευτα δυσκολο. Ειναι πολυ δυσκολο να αφηνεις στην ακρη τις δικες σου προκαταληψεις, εμπειριες η λογικες και να ακους αυτουσιο, ατοφιο, αυτο που εχει να σου πει ο αλλος. Καταλαβαινετε λοιπον που εντοπιζω το μεγαλο προβλημα της επικοινωνιας των ανθρωπων (μπορει να κανω και λαθος βεβαια). Συνεπεια αυτου ειναι αλλα να λεει ο ενας και αλλα να καταλαβαινει ο αλλος, λες και ζουμε τον μυθο του Πυργου της Βαβελ (με την διαφορα οτι εμεις δεν καταλαβαινομαστε στην ιδια μας την γλωσσα).
Αν δεν δουμε πως μπορουμε να καταπολεμησουμε αυτα τα πραγματα πιστευω οτι δεν υπαρχει τροπος να επικοινωνουμε ουσιαστικα. Τουλαχιστον για εμενα, δεν υπαρχει καποιος αλλος τροπος να βελτιωσω τον τροπο που κατανοω αυτα που μου λεει ο αλλος, και κατ 'επεκταση τον αλλον. Ειναι δυσκολο αλλα πιστευω οτι για τους ανθρωπους που αγαπαμε αξιζει μια προσπαθεια.


Υ.Γ. Τελικα το κειμενο δεν βγηκε πολυ αναλαφρο αλλα δεν μπορεσα ειλικρινα να το ελαφρυνω καθολου....Ειναι δυσκολο απο την φυση του. Να περνατε καλα και να χαμογελατε!!

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

Μπουρδες και οποιος αντεξει...

Αυτο το blog ξεκινησε ως κοινωνικο-επιστημονικο αλλα καπου πηρε μια πιο προσωπικη μορφη. Τελοσπαντων, λεω να ξαναγυρισω για λιγο πισω στα επιστημονικα θεματα ετσι για αλλαγη. Αφορμη για το συγκεκριμενο ποστ σταθηκε η προσφατη αναρτηση του Vagelford σχετικα με την ομοιοπαθητικη και τετοιες ιστοριες για αγριους. Ο φιλος blogger τα ειπε με πολυ χιουμορ στην δικη του γωνια οποτε για να μην πω τα ιδια θα επεκταθω λιγο παραπανω στο θεμα της κακοποιησης της επιστημης απο τους γνωστους-αγνωστους μαγους, τσαρλατανους, ψυχικους, μεταψυχικους, νεκροψυχικους, σπαστες κουταλιων (λεγε με Uri Geller) και λοιπους ληγοντες σε -ους.
Τι στο διαολο συμβαινει λοιπον? Γιατι ενω η επιστημη καλπαζει με ραγδαιους ρυθμους και ο ανθρωπος ανακαλυπτει νεα πραγματα για το περιβαλλον του αλλα και για αυτον τον ιδιο, βυθιζομαστε ολο και πιο πολυ στον σκοταδισμο και σε εναν νεο μεσαιωνα? Και οπως τιτλοφορεται και το βιβλιο του Shermer "Γιατι οι ανθρωποι πιστευουν σε παραξενα πραγματα?". Και για ποιο λογο εν τελει η γνωση παραμενει στον κλειστο κυκλο των επιστημονων και δεν βγαινει παραεξω. Τελος τι στο καλο μας κανει τοσο ευπιστους ενω ξερουμε με αποδειξεις οτι κυκλοφορουν πολλοι τσαρλατανοι μαγοι-γιατροι οπως ελεγε και ο Feynman, αναμεσα μας?
Το θεμα ειναι οτι το προβλημα δεν ειναι μεμονωμενο οπως θελουν να πιστευουν πολλοι. Οταν βγαινουν κατι περιεργοι τυποι οπως αυτος ο ελληνας που δειχνει στο βιντεο ο Vagelford σε κρατικα καναλια και λενε οτι αρλουμπα τους κατεβει στο μυαλο εκεινη την ωρα χωρις να νιωθουν την αναγκη να την τεκμηριωσουν, τοτε το προβλημα ειναι σοβαρο. Και προσεξτε! Δεν ειναι ιδιωτικα καναλια αυτα που τους καλουν να μιλησουν. Εινα κρατικα καναλια που τα πληρωνει ο ελληνας πολιτης. Και τι παιρνει σαν ανταλλαγμα? Μπουρδες στο τετραγωνο.
Κατοποιν τουτου και με μια γενικη λογικη του "ετσι ειναι επειδη το λεω εγω, και στα παλια μου τα παπουτσια η τεκμηριωση" ο καθενας μπορει να λεει ο,τι του ερθει στο μυαλο για θεματα τα οποια αφορουν την επιστημη χωρις να κρινεται για αυτα που λεει. Οι περισσοτεροι πολιτες δεν ενδιαφερονται για επιστημονικα ζητηματα οποτε δεν υπαρχει εντονη κριτικη απο αυτη την μερια, οι επιστημονες ειναι κλεισμενοι στα εργαστηρια τους κανοντας πειραματα, οποτε που ειναι ο αντιλογος? Πουθενα. Οι δημοσιογραφισκοι της σειρας βεβαια ειναι οι κατεξοχην κατοχοι της πληρους αγνοιας σε οπιοδηποτε θεμα δεν απτεται του πολιτικου κουτσομπολιου και της showbiz. Οποτε οδηγουμαστε με μαθηματικη ακριβεια σε "νερο του Καματερου", "Φραπελιες", "δηλητηρια σκορπιων" και τα υπολοιπα τους ειδους. Και ειμαστε υποχρεωμενοι να ακουμε τον καθε γελοιο τυπο, χωρις αντιλογο, χωρις τιποτα, να λεει τις ανυποστατες θεωριες του κεφαλιου του χωρις να νοιαζεται για την επιστημονικη γνωση αιωνων.
Πρεπει καποιος να βγει και να προσεγγισει τον απλο κοσμο και να του κεντρισει το ενδιαφερον. Να τον κανει να ενδιαφερθει για την επιστημη. Να τον κανει να καταλαβει οτι η φυση ειναι ενιαια, και ανεξαρτητα αν χωριζουμε την φυση σε γνωστικους τομεις, οπως χημεια, φυσικη, βιολογια κ.ο.κ η φυση δεν το γνωριζει (οπως ευστοχα ειχε πει ο Feynman παλι). Η φυση ειναι ενιαια. Οποτε καθε γνωστικο αντικειμενο πρεπει να υπακουει σε θεμελιωδεις αρχες. Αν οι βασικοι νομοι ειναι σωστοι, τοτε ολα υπακοουν σε αυτους. Οποτε δεν μπορει ο καθε γελοιος να βιαζει θεμελιωδεις αρχες της φυσικης πχ για να αποδειξει μια θεωρια. Αν θελει ας αμφισβητησει τις θεμελιωδεις αρχες και να μας αποδειξει που υπαρχει το λαθος. Αλλα αν τις δεχεται πρεπει να ειναι συνεπης με αυτες. Αλλιως ας το βουλωσει καλυτερα. Η πνευματικη ανεντιμοτητα ειναι απο τα χειροτερα ειδη ανεντιμοτητας. Δεν γινεται να εχουμε δυο μετρα κα δυο σταθμα.
Κοινο χαρακτηριστικο των τσαρλατανων ειναι οτι χειριζονται επιστημονικες εννοιες με εναν περιεργο τροπο. Εννοεις οπως η ενεργεια, τα πεδια κοκ αποτελουν προσφιλεις τους λεξεις. Αυτο που δεν καταλαβαινουν (η κανουν οτι δεν καταλαβαινουν) ειναι οτι οι επιστημονικες εννοιες εχουν νοημα ΜΟΝΟΝ στο συγκεκριμενο εννοιλογικο πλαισιο στο οποιο δημιουργηθηκαν. Περα απο αυτο δεν εχουν νοημα και προκαλουν συγχυση. Οπως καταλαβαινετε οταν τις χειριζονται οι τσαρλατανοι δεν εννοουν τιποτα συγκεκριμενο. Απλα με επιστημονικες εννοιες προσπαθουν να προσδωσουν κυρος στις σαχλαμαρες τους. Και ο κοσμος τσιμπαει συνηθως. Οποτε ακους για ψυχικα πεδια, θετικη και αρνητικη ενεργεια, επιδραση των πλανητων στην ανθωπινη ζωη, τσι, ενεργεια του μυαλου, δυναμη του μυαλου, παραφυσικες δυναμεις, ενοραση, ψυχοκινητικα φαινομενα, διαβασμα της σκεψης...Ο καταλογος ειναι ατελειωτος.
Πρεπει κατι να γινει με αυτη την υποθεση γιατι καθως περνανε τα χρονια ολο και βυθιζομαστε πιο πολυ στην δεισιδαιμονια. Για να κλεισω θα ποσταρω ενα βιντεακι εξαιρετικα αφιερωμενο σε ολους αυτους τους τσαρλατανους. Να ειστε καλα.

It's the way nature works.{...} You don't like it? Go somewhere else.