Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Η υπουλη μιζερια


Τελικα τι υπουλο πραγμα που ειναι η παραιτηση απο την προσπαθεια...Ποσο αθορυβα δουλευει στο ασυνειδητο του καθενος μας η παραιτηση. Πλεκει αθορυβα στον αργαλειο της το μεγαλεπηβολο σχεδιο της,και στο τελος, την στιγμη που νιωθεις τελειως αδυναμος να αντιμετωπισεις οποιαδηποτε δυσκολη κατασταση, το εργο ολοκληρωνεται και αποκαλυπτεται το φρικωδες σχεδιο που ειναι αποτυπωμενο πανω στο πλεκτο:η μορφη της μιζεριας.
Πιστευω οτι θα επρεπε να ενταχθει απο τους αρχαιους ελληνες στο πανθεον, η εστω να γινει μια μικρη ημιθεα: η θεα μιζερια. Τοση ειναι η πανουργια της που εξυφαινει τα σχεδια της χωρις να την καταλαβεις οταν εισαι στις στιγμες της δυναμης σου, στις λαμπρες στιγμες σου, ωστε να την αντιληφθεις και να την ξεριζωσεις οσο ειναι νωρις. Και οταν οι καταστασεις σε εχουν καταβαλλει, και θες να ξαποστασεις λιγο να ξεκουραστεις απο την προσπαθεια για ζωη,αυτη ειναι παντα εκει και σου κλεινει πονηρα το ματι να την ερωτευτεις και να πεσεις αιωνια στην αγκαλια της...αγνοωντας το καλεσμα της καρδιας σου.
Δεν ξερω για ποιο λογο μερικες φορες αισθανομαστε τοσο μιζεροι που θελουμε να τα παρατησουμε ολα και να κλαφτουμε λιγο. Περιμενουμε καποιον να μας βοηθησει στην δικη μας προσπαθεια? Ανθρωπινο θα μου πειτε.Ναι ειναι πολυ ανθρωπινο οντως.Καποιοι μου ελεγαν οτι ειναι θεμα οπτικης: καποιοι βλεπουν το ποτηρι μισοαδειο και καποιοι μισογεματο. Ποσο γελοιο και ψευτικο μου φαινεται αυτο πλεον. Δεν ειναι θεμα οπτικης τελικα. Ειναι θεμα σθενους. Ποσο μπορεις να αντεξεις και να μην τσακιστεις απο το ποδοβολητο των διπλα σου? Ποσο μπορεις να αντεξεις την ανασα των τριγυρω σου οταν ειναι τοξικη για εσενα και σου κατακερματιζει τα ονειρα σου? Ποσο μπορεις να αντεξεις τις επιταγες του οχλου που απειλουν να τσακισουν την προσωπικοτητα σου, την ατομικοτητα σου? Δεν θες να γινεις και εσυ ενα με τον οχλο? Να διωξεις απο πανω σου το βαρος της ατομικοτητας σου και της ελευθεριας σου και να αλυσοδεθεις με τον οχλο για να σε σερνουν καποιοι στο ταξιδι της ζωης? Να γινεις οπαδος βρε αδερφε? Να πουλησεις λιγο οπαδιλικι και εκτος γηπεδων?
Δεν ξερω...Δεν ξερω γτ μερικοι φορες νιωθουμε μιζεροι...Και αυτο το ρημαδιασμενο πραγμα αμα δεν το ξεριζωσεις απο μεσα σου γρηγορα απειλει να σε καταπιει και να σε καταδικασει σε αιωνια αδρανεια...Θα γινεις παρατηρητης της ζωης, καθως αυτη θα γλυστρα μεσα απο τα χερια σου χωρις να το καταλαβεις.
Ναι ενιωσα πολυ μιζερος προσφατα οταν κοιταξα καταματα το μελλον μου....Κρατησε ενα βραδυ. Μονο μια νυχτα. Οταν ξημερωσε το γαμ@@νο στοιχειο εφυγε ξανα απο κοντα μου...Και ελπιζω να αργησει να γυρισει. Ενιωσα τελειως απελπισμενος εκεινο το βραδυ...Λες και ολα ειχαν χαθει ενω ολα μελλει να γινουν. Τιποτα δεν εχει χαθει αν δεν το θελησουμε εμεις...

Στο καλο καταραμενο πραγμα που λεγεσαι μιζερια...Οσο η ζωη ανοιγει τα φτερα της για να πεταξει, και η δυναμη της ψυχης μεγαλωνει τοσο που απειλει να σου ξεσκισει τα σωθικα να ξερεις οτι δεν θα με κατακτησεις ολοκληρωτικα ποτε.

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Η αιωνια επιστροφη

Και με τα πολλα και τα πολλα, και οντως πνευμα περιεργο αρχισα να διαβαζω Νιτσε. Και αυτο σε πεισμα οσων ακουγα να μου λενε την κριτικη τους για τον φιλοσοφο η διαβαζα κατα περιοδους. Και αυτο διοτι πιστευω οτι για να γνωρισεις το εργο καποιου πρεπει να διαβασεις το εργο καθ' αυτο και οχι σχολια αλλων για το εργο.
Καθως διαβαζα λοιπον, εφτασα σε κατι που πραγματικα με προβληματισε και το σκεφτομαι συχνα. Αναρωτιεμαι τι να εννοουσε ο φιλοσοφος οταν το εγραφε. Και επειδη δεν ειμαι φιλολογος θα με συγχωρησετε αν το ερμηνευω λαθος. Θα ηθελα και τις δικες σας αποψεις. Το κειμενο παει καπως ετσι λοιπον:


Τι θα εκανες αν μια μερα η νυχτα ενας δαιμονας σε ακολουθουσε στην πιο μοναχικη σου στιγμη,και σου ελεγε:
"Αυτη την ζωη, οπως την ζεις τωρα και οπως την εχεις ζησει θα πρεπει να την ζησεις για αλλη μια φορα ακομα και αναριθμητες αλλες φορες. Και δεν θα υπαρχει τιποτα νεο σε αυτην, αλλα καθε πονος και καθε χαρα, καθε σκεψη και αναστεναγμος,και οτιδηποτε μικρο η μεγαλο στην ζωη σου θα επιστρεψει σε εσενα με την ιδια διαδοχη και σειρα-ακομα και αυτη η αραχνη και αυτο το φεγγαροφως αναμεσα στα δεντρα, και αυτη η στιγμη και εγω ο ιδιος. Η αιωνια κλεψυδρα της υπαρξης θα γυριζει πανω-κατω ξανα και ξανα-και εσυ μαζι της κοκκε σκονης".
Δεν θα επεφτες κατω και θα ετριζες τα δοντια και θα καταριοσουν τον δαιμονα που μιλησε ετσι?
Η θα ζουσες μια συγκλονιστικη στιγμη οταν θα του απαντουσες: "εισαι θεος και ποτε μου δεν ακουσα κατι τοσο θεικο".


Ποσες φορες δεν εχουμε πει η ακουσει την εκφραση: "αδραξε την μερα σου"? Ειναι κατι που ολοι λεμε αλλα λιγοι εχουν κανει πραξη. Ποση ειρηνη με τον εαυτο μας πρεπει να εχουμε, ποσο συνειδητα και ευτυχισμενα θα πρεπει να εχουμε ζησει για να επιλεξουμε να ζουμε την ζωη μας ακριβως οπως την ζησαμε ξανα και ξανα? Να φτασουμε δηλαδη στην πληρη καταφαση της ζωης. Νομιζω οτι ειναι κατι το ιδανικο και ως εκ τουτου ειναι αδυνατον να επιτευχθει. Αλλα ζωντας σε μια κοινωνια που οι περισσοτεροι δεν ειμαστε ευχαριστημενοι με τον εαυτο μας, με τους γυρω μας,και με τις πραξεις μας νομιζω οτι θα ειναι σχεδον λυτρωτικο να σταματησουμε καποια στιγμη και να αναρωτηθουμε: "τι εχω κανει εγω για εμενα? πως ζω την ζωη μου? μου αρεσει? γιατι δεν την αλλαζω?". Ο Νιτσε πιστευω ηθελε η φιλοσοφια του να μας πεισει οτι πρεπει να γνωρισουμε τον εαυτο μας. Ισως ειναι απο τα πραγματα που μας λειπουν πολυ στην συγχρονη εποχη.


Και ενα βιντεακι απο την ταινια "Οταν εκλαψε ο Νιτσε" την οποια δεν εχω δει (ουτε εχω διαβασει το βιβλιο) αλλα αφορα την παραβολη που σας ειπα πριν. Να περνατε καλα και να χαιρεστε!

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Για να δουμε, τι θα δουμε...

Γυρναω απο το πανεπιστημιο κουρασμενος απο την δουλεια του διδακτορικου και ανοιγω τον υπολογιστη. Και μετα απο λιγο ανοιγω την τηλεοραση να δω αν εχει καμια ταινια να χαζεψω. Ειναι γυρω στις 9:00. Κανω ζαπινγκ στα λεγομενα "μεγαλα" καναλια και βλεπω ελληνικες σειρες. "ΟΚ" μου λεει ο εαυτος μου, "μην εισαι τοσο αρνητικος, δες αν αξιζει φετος καμια σειρα. Μπορει κατι να σου αρεσει τελικα και καποιος σεναριογραφος να εχει κατι να πει. Και με την αρνητικη σου σταση μπορει να χασεις κατι καλο". Αποφασιζω να ακουσω την συνετη συμβουλη του εαυτου μου και συνεχιζω να παρακολουθω. Γνωριμες φατσες ηθοποιων παρελαυνουν απο μπροστα μου. Βλεπω 5-10 λεπτα και καταλαβαινω τι θα ακολουθησει στα υπολοιπα 1475747383 επεισοδια καθε σειρας στην διαρκεια της τηλεοπτικης χρονιας. Αρχιζουν και κατεβαινουν ρολα...Αλλαζω καναλι. Παλι γνωριμες φατσες, με ηλιθια κρυα αστεια, και η κλασσικη κωμωδια καταστασεων και ατακων βρισκεται για αλλη μια χρονια κοντα μας. Ηθελα να ηξερα ποιος ανθρωπος γελα με αυτο το αισχρο και ηλιθιο χιουμορ. Οι ατακες ειναι οι ιδιες, οι καταστασεις οι ιδιες, λιγο το σεναριο αλλαζει και οι ηθοποιοι. Θεε μου λεω δεν γινεται. Ξαναλλαζω καναλι...Τα ιδια και τα ιδια. Αρχιζω και φριττω απο αυτα που βλεπω. Οι τρεις εννοιες, αυτη του ηθοποιου, του καλλιτεχνη και του Ελληνα αρχιζουν και διαχωριζονται στο μυαλο μου για αλλη μια φορα...Ψαχνω να βρω κατι να μου κινησει το ενδιαφερον, να με καθηλωσει λιγο, να μου δωσει ενα ερεθισμα να κατσω να το παρακολουθησω. Τιποτα. Απελπιζομαι.
Σκεφτομαι τον Κατρακη. Την Ειρηνη Παππα. Σκεφτομαι αλλους καλλιτεχνες-ηθοποιους. Με πιανει μελαγχολια και δεν μπορω να κρατησω εναν αναστεναγμο. Που ειναι ο ελληνικος κινηματογραφος? Υπηρξε ποτε? Η ο ελληνικος κινηματογραφος ηταν οι κλασσικες κωμωδιες σε ασπρομαυρο φοντο? Σκεφτομαι κλασσικες ταινιες, ταινιες που αντεξαν στον χρονο. Δεν μπορω να μην αναρωτηθω γιατι τοτε εφτιαχναν ταινιες και πλεον αγκομαχουν για να βγαλουν εστω και κατι μετριο. Η εβγαζαν σειρες που σε κρατουσαν (και δεν αναφερομαι στα βραζιλιανικα φυσικα). Φταιει η οικονομικη κριση? Μπα δεν νομιζω. Και περυσι και πιο παλια τα ιδια σκ@@α ηταν. Η ελλειψη εμπνευσης και προοπτικης? Νομιζω ναι. Οταν πιεζουν καποιον να γραψει σεναριο μονο και μονο επειδη πρεπει να εχει κατι ετοιμο για την νεα τηλεοπτικη χρονια εκει καταληγουμε. Ο καλλιτεχνης δεν λειτουργει κατα παραγγελια. Οι νεοι σκηνοθετες? Φανταζομαι βρισκονται στο παρασκηνιο προσπαθωντας να χρηματοδοτησουν οι ιδιοι τις νεες και φρεσκες ιδεες τους και τα ονειρα τους, σε ενα συστημα που ευνοει το κατεστημενο.
Ας ειναι...Κλεινω το χαζοκουτι. Δεν εχει πολλα να μου δωσει. Καλυτερα να μην το βλεπω για να μην σκεφτομαι τα χαλια μας. Προβλεπω και φετος να την βγαζω με DVD...Δεν πειραζει. Δεν θα γινω θυμα στην κακογουστια τους. Ας την χαρουν αυτοι. Ειναι ολη δικη τους.

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

Τα δικα μας θελω και το τι θελουν οι γυρω μας απο εμας

Η αλλιως "τι θελουν οι αλλοι απο εμας, και τι μας νοιαζει εμας". Και για να μην παρεξηγηθω δεν θα μιλησω για ανθρωπους που αγαπαμε και μας αγαπουν και των οποιων η γνωμη και η κριτικη ειναι παντα καλοδεχουμενη. Μιλαω για τους αλλους, τους "εκει εξω", αυτους που δεν επιλεξαμε να εχουμε κοντα μας (βλεπε συγγενεις), συναδελφους και επισης αγνωστους με τους οποιους αναγκαζομαστε να ερχομαστε σε επαφη στον ρου της καθημερινοτητας.
Και φυσικα στις περιπτωσεις που αυτη η επαφη ειναι τυπικη δεν δημιουργουνται μεγαλα προβληματα. Αν ομως το συναφι που ανεφερα πιο πανω δεν κατεχει περιοπτη θεση στον καταλογο των ανθρωπων που εκτιμαμε τοτε τα πραγματα γινονται δυσκολα. Γιατι συνηθως η κακη μοιρα μας ριχνει σε ανθρωπους που θεωρουν τους εαυτους τους παντογνωστες και κριτες των παντων. Οποτε αρχιζουν τα "πρεπει" και τα "γιατι" και τα "επειδη" και τα "τι θα κανεις στην ζωη σου" και αλλα παρομοια. Και επειδη θες να κρατησεις και ενα επιπεδο, και να μην τους στειλεις στην γη του πυρος, τους απαντας με ενα μικρο συγκαταβατικο χαμογελο, η μια τυπικη κλισε απαντηση του τυπου "δεν ξερω, δεν απαντω".
Και αναρωτιεμαι τι τους νοιαζει αυτους, τι θα κανεις εσυ στην ζωη σου? Γιατι ειναι εμφανες οτι δεν τους νοιαζεις αλλα το λενε για να σε κανουν να αισθανθεις ασχημα: το ειλικρινες ενδιαφερον φαινεται απο μακρια. Τι τους κανει να αναζητουν να υποβιβασουν τον αλλον και να τον κανουν να αισθανθει ασχημα? Θελουν να ανεβουν ψυχολογικα? Να νιωσουν οτι οι επιλογες που εκαναν αυτοι ειναι οι σωστες και εσυ που δεν πηρες την πεπατημενη οδο εισαι λαθος?
Εχω ενα προσφατο παραδειγμα που με φουντωσε. Ειχα παει σε οφθαλμιατρο να μου μετρησει την μυωπια για να αλλαξω γυαλια. Και ενω εγω ημουν απολυτα τυπικος αυτη ξεκινησε απο την κλασσικη ερωτηση (ειναι κλασσικη με την εννοια οτι οι περισσοτεροι ξεκινανε απο εκει για να συνεχισουν το λογυδριο τους) "σπουδαζεις η δουλευεις?". Οταν της ειπα τι σπουδαζω αρχισε να πυροβολει αλυπητα με το μυδραλιο που ειχε για στομα. Και "μετα τι θα κανεις", "θα βρεις δουλεια και που" και ολα αυτα. Ειλικρινα το αιμα μου ειχε ανεβει στο κεφαλι, ηθελα να την σκυλοβρισω αλλα κρατησα την ψυχραιμια μου: με τα ματια μου επαιζε...δεν με συμφερε :). Τελοσπαντων καποια στιγμη καταλαβε οτι ημουν εξαιρετικα φειδωλος στις απαντησεις μου και το εραψε το στομα της.
Μια απο τις ατακες που με εκνευριζουν πολυ ειναι: "ναι ωραιες οι σπουδες κλπ αλλα μετα απο δουλεια τι?". Βρε ηλιθιο πλασμα που θες να λεγεσαι ανθρωπος, ολοι ξερουμε οτι το να βρεις δουλεια ειναι δυσκολο στις μερες μας αλλα ποιος σου ειπε οτι επειδη μπορει να μην βρω δουλεια πρεπει να μεινω αμορφωτος? Θα κανω αυτο που γουσταρω, θα μορφωθω και μετα θα παω να γινω επετης αν δεν βρισκω πουθενα δουλεια :).
Καπως ετσι πηγαινουν οι ανουσιες αυτες συζητησεις και δεν οδηγουν πουθενα. Ηθελα να ηξερα ποιος τους δινει το ελευθερο να χωνουν την μυτη τους στην ζωη σου, και να σου λενε τι να κανεις. Τι να κανεις με την ΔΙΚΗ σου ζωη. Λες και ολοι πρεπει να παρουμε ολοι τον ιδιο δρομο, να κανουμε τις ιδιες επιλογες, να πιστευουμε τα ιδια κλπ. Παλια ενιωθα ασχημα οταν μου ανοιγαν τετοιες κουβεντες. Πλεον τωρα οταν χρειαστει να τους υποστω, τους γραφω κανονικα και ησυχαζω. Ποτε θα μαθουν επιτελους οτι το βαρος των επιλογων του καθε ανθρωπου ειναι κατι που το επωμιζεται μονο αυτος ο ενας?

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Το δεντρο



Σπανια γραφω για τα συναισθηματα μου γιατι δεν βρισκω ερεθισματα. Ενα βραδυ λοιπον η φιλη μου η Μαρια, μου χαρισε απλοχερα την εμπνευση που χρειαζομουν. Σε αυτην λοιπον αφιερωνω το παρακατω κειμενο με ολη μου την αγαπη...


Τα ματια σου φως χιλιων αστρων να φεγγοβολουν ατερμονα πανω στο δικο μου προσωπο,
το γελιο σου γαργαρο νερο απο βουνα που φωλιαζουν ο αετος και ο φοινικας,
πως να συγκρινω την ανασα σου, μικρη θεα? Οι ανεμοι του αφιλοξενου πελαγους ωχριουν μπροστα της.
Δεμενος σαν τον Οδυσσεα κοιταω το ολογιομο φεγγαρι των ματιων σου, σκοπος και πεπρωμενο ειναι ετσι θλιμμενα που με κοιτουν.
Μαγισσα Κιρκη στο αγνωστο νησι της ψυχης σου με τραβηξες,
και εγω, μαρμαρωμενος, σαν υπνωτισμενος ακολουθησα το τραχυ μονοπατι της καρδιας σου.
«Τον κηπο μου ελα να σου δειξω» μου ειπες ψιθυριστα και εγω υπακουσα,
και κρατωντας με από το χερι μου εδειξες τον επιγειο παραδεισο σου...
Ντραπηκα μα την αληθεια που εγω, ο αξεστος, εγινα μαρτυρας της πολυχρωμης ζωντανιας της ψυχης σου.
Ασε με τα μπουμπουκια της καρδιας σου να αγγιξω, τις πολυχρωμες ανεμωνες του κηπου σου να χαρω, για μια και τελευταια φορα,
ασε με να πιω απο τις πηγες που αναβλυζει καθαριο το νερο, ασε με να πλυνω την ψυχη μου στις καταρρακτες της οργης σου,
ασε μια φορα να βαπτιστω στην αγαπη που μαρτυρα ο λογος σου, και μετα ας σβησω, ροδαλος και χαρουμενος, όπως γαληνευει ο ηλιος όταν δυει...
Mου ειπες με σταθερη φωνη «προσεχε αγαπημενε μου επισκεπτη μην πληγωθεις από την ομορφια του κηπου. Η ομορφια καλυπτει επιμελως τον κινδυνο όπως η μανα φυλαει στην αγγαλια της το παιδι της».
Αλλα εγω, λουσμενος από την φωτια της αγαπης σου δεν μπορουσα να γυρισω πισω, ο δρομος της επιστροφης ηταν σκληρος και απανθρωπος.
«Θελω να μεινω εδώ» σου φωναξα…..Μα εσυ ειχες φυγει…
Μονος εμεινα στον κηπο της καρδιας σου, και ο ανεμος σηκωθηκε αγριος και σαρωσε τον κηπο σου.
Ο γκριζος ουρανος καταπλακωσε τα παντα…Το χρωμα χαθηκε, τα λουλουδια μαραθηκαν. Τα βουνα βογκουσαν από τις ριπες του ανεμου.
Ηθελα να κλαψω. «Που πηγε ο κηπος σου? Ο δικος μου κηπος» ουρλιαξα αλλα ο ανεμος, σαν κλεφτης πηρε τα λογια μου και πεταξε μακρια.
Εκατσα κατω, στο τραχυ χωμα, νεκρο πλεον και αχρωμο, χωρις ιχνος ζωης να θυμιζει την εκστατικη μαγεια που υπηρχε πριν από λιγο.
Εκλαψα, γιατι πλεον ο κηπος ηταν και δικος μου κηπος…..Και μεσα στην απελπισια μου ουρλιαξα «θελω να γινω λουλουδι στον κηπο σου. Παρε την ψυχη μου, την ανθρωπινη μου υποσταση…Θελω να στολιζω τον κηπο σου!»
Και όπως ο αερας επαιρνε τα λογια μου, ο θεος των βουνων σου με λυπηθηκε και μετετρεψε σε ένα ομορφο τεραστιο καταπρασινο δεντρο, με ριζες γερες, στον κηπο της καρδιας σου…



Πινακας: Vincent Van Gogh - Peach Tree in Bloom.

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2009

Ο βασιλιας πεθανε. Ζητω ο βασιλιας!

Και αφου λοιπον ο Κωστακης εφυγε και απο την πρωθυπουργια και απο την προεδρια της Ν.Δ. το φως του ηλιου, λεγεται, οτι χαιδεψε απαλα την χωρα. Νεα ελπιδα γεμισε τα στηθη των Ελληνων, και πλεον σιγουρευτηκαν οτι αυτοι ειναι οι μονοι αρχοντες της πατριδας.
Ο βασιλιας ειναι νεκρος λοιπον...Ζητω ο βασιλιας Γιωργος απο την ευγενικη και γαλαζοαιματη γενια των Παπανδρεου.Οι αριστοι οπως αυτοαποκαλουνται ηρθαν στην εξουσια!! Εμπρος λοιπον ποπολο για χορους και πανηγυρια! Θα ξυπνησουμε σε εκατο μερες και ολα τα προβληματα μας θα εχουν λυθει ως εκ θαυματος! Τι θα μπορουσε να ειναι καλυτερο απο την υποσχεση ενος κομματος για το εγγυς μελλον? Μια υποσχεση για την καλυτερευση των πραγματων?
Πριν τις εκλογες ακουγα ανθρωπους να κραζουν για την (εμφανεστατη) ανικανοτητα του Καραμανλη, για το καψιμο των δασων και ολων αυτων που καλα γνωριζουμε ολοι. "Ο λαος δεν ξεχνα τι σημαινει δεξια" ηταν η μονιμη επωδος του λαου στον δρομο. Αλλα θελω να πιστευω οτι ειχε αυτοσαρκαστικη διαθεση ο κοσμος και οχι οτι το πιστευε...Γιατι αν οντως πιστευε τοτε θα κοροιδευε τα μουτρα του. Γιατι βαθεια μεσα του ηξερε και ξερει οτι η μνημη του ειναι περιορισμενη. Η ληθη ειναι η αγαπημενη ασχολια του λαου. Ιδιως οταν προκειται για ζητηματα εξουσιας και καταχρησης της.
Ισως τελικα να βλεπουμε στο προσωπο των πολιτικων την δικη μας μασκα, την μασκα του κομπιναδορου, κουτοπονηρου ρουφιανου. Εξαλλου τι παραπανω κανουν οι πολιτικοι? Αυτο που θα εκανε και ενα τεραστιο ποσοστο των πολιτων αυτου του κρατους. Οποτε γιατι τους αφοριζουμε καθε φορα που ενα σκανδαλο βγαινει στην επιφανεια? Γιατι ο λαος εριξε τον Καραμανλη? Επειδη σιχαθηκε την διεφθαρμενη κυβερνηση του? Οχι κατα την γνωμη μου...Ειναι η ζηλεια που μας οδηγει να κραζουμε. Η ζηλεια μας για αυτους που εχουν την δυναμη και την εξουσια και τρωνε με χρυσα κουταλια και εμεις δεν εχουμε να φαμε την επομενη μερα. Ας ειμαστε ειλικρινεις λοιπον με τον εαυτο μας πρωτα απο ολα, και ας βαλουμε στην φραση "ηθικη και διαφανεια" την λεξη ζηλεια. Ειμαστε ιδιοι με αυτους, και ζηλευουμε που αυτοι μπορουν και εμεις οχι. Βεβαια, κανουμε καταχρηση εξουσιας και σχεδιαζουμε κομπινες, μικρες η μεγαλες, κλεψιες και ατιμιες στον δικο μας μικροκοσμο, στην δικη μας "χωρα". Μετα απο καιρο σκεψης καταλαβα οτι σιχαινομαστε τους πολιτικους επειδη βλεπουμε το προσωπο μας στην τηλεοραση. Βλεπουμε την δικη μας συμπεριφορα στις πραξεις τους. Βλεπουμε στις ατιμιες τους αυτα που θα καναμε εμεις αν ειχαμε την εξουσια. Οποτε ας σταματησουμε να βαυκαλιζομαστε και να χωνουμε το προσωπο στο εδαφος σαν την στρουθοκαμηλο. Η αληθεια ειναι κυριοι οτι καμια επικληση στην ηθικη δεν μπορει ποτε να αποτρεψει καμια κυβερνηση απο το να μην ειναι συνεπης με αυτα που υποσχεται να κανει. Καμια κυβερνηση δεν θα εκανε αυτα που κανει αν ηξερε οτι στον λαο δεν θα βρει υποστηρικτες. Οτι οι περισσοτεροι απο τον λαο ειναι διεφθαρμενοι και θα προσφερουν απλοχερα το ερισμα για ναι δικαιολογηθουν οι παρατυπιες της (κυβερνησης).
Οποτε, κυριοι και κυριες, ποιον κοροιδευουμε οταν αγανακτουμε με την εκαστοτε κυβερνηση και την βριζουμε? Αφου ξερουμε πολυ καλα πως και οι ιδιοι τα ιδια μουτρα εχουμε. Θελουμε να ειναι αυτοι τιμιοι και καλοι ενω εμεις δεν ειμαστε? Δεν ειναι λιγο υποκριτικο αυτο? Δεν ειναι πολυ αυτο να το ζητα ενας ατιμος απο οποιαδηποτε κυβερνηση? Οποτε για ποιο λογο αυτη η προσποιητη αγανακτηση? Μηπως οπως ειπα και πιο πανω μας θυμιζουν την δικη μας καθημερινη συμπεριφορα?
Ας δουμε τι ζηταμε εμεις απο το κρατος και απο την κοινωνια. Ας δουμε τι ελπιζουμε για το μελλον και τι ειμαστε ικανοι να θυσιασουμε, ο καθενας ξεχωριστα (γιατι στις θυσιες το "η ισχυς εν τη ενωσει" δεν ισχυει. Η θυσια που κανει καποιος δεν αντικαθιστα την θυσια που δεν εκανε ο διπλα). Ας κοιταξουμε μια φορα την ευθυνη που εχουμε ο καθενας ξεχωριστα αντι να αποποιουμαστε των δικων μας ευθυνων.


Και κατι για να εχουμε στο μυαλο μας παντα: καμια κυβερνηση δεν προκειται να υπερασπιστει τα δικα μας δικαιωματα. Εμεις ειμαστε οι προστατες και εγγυητες των δικων μας δικαιωματων αλλα και του διπλανου και ας σταματησουμε να ψαχνουμε για εργολαβους στις κυβερνησεις. Καμια κυβερνηση δεν προκειται να λυσει τα προβληματα μας για εμας χωρις εμας. Περαστικα μας.

Υ.Γ. Βλεπω τα μελη της νεας κυβερνησης να χαμογελουν αυταρεσκα στο φακο. Και αυτο μου δημιουργει μια ανησυχια: αυτοι που εχουν αισθηση του βαρους τους και των ευθυνων τους δεν χαμογελουν. Τα κοινα δεν ειναι για τα "ελαφρα" πνευματα. Σας φιλω.