Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Επιδιωξεις και μελλον

Σε μια στιγμη χαλαρωσης απο την γενικη καθαριοτητα του σπιτιου ειπα να γραψω τις σκεψεις μου για ενα θεμα που συναντω σε πολλα blogs, και εχει οντως μεγαλο ενδιαφερον. Οι αποψεις ειναι ποικιλες, πραγμα απολυτα φυσιολογικο. Θα ηθελα να μοιραστω τις σκεψεις μου σχετικα με τις επιλογες που εχουμε να κανουμε την περιοδο 18-25 κυριως στον επαγγελματικο τομεα (και στο τι θα σπουδασουμε στην ηλικια των 18 η μπορει και μεγαλυτεροι).
Πολυ μαυριλα ρε παιδια. Πολυ μαυριλα, λεω, βρισκω σε διαφορες αποψεις που εχω ακουσει η διαβασει κατα καιρους. Ακουω ανθρωπους να μιζεριαζουν επειδη δεν καταφεραν να περασουν στην σχολη που ηθελαν, να παραπονιουνται που εδωσαν τριτη φορα πανελλαδικες και δεν περασαν πουθενα, να αγανακτουν επειδη τους κοροιδευουν που δεν σπουδαζουν στην Ιατρικη και την Νομικη και σπουδαζουν σε καποιο ΑΤΕΙ της περιφερειας...Και σκεφτομαι: "Τι διαολο?". Ποιος μας εμαθε οτι οι επιλογες στην ζωη μας μας καταδικαζουν μια και καλη, χωρις προοπτικη καλυτερεψης των πραγματων, σε αιωνια μιζερια και δυστυχια? Ποιος ειπε εννοησε οτι αν δεν περασει καποιος σε Πανεπιστημιο η ΑΤΕΙ η δεν ακολουθησε το επαγγελμα του πατερα του, η τελοσπαντων ρεμεπλεψε και δεν διαβαζε οσο επρεπε πρεπει να βασανιζεται μια ζωη απο τις τυψεις? Που οφειλεται αυτου του ειδους η μοιρολατρια?
Δεν μπορω να καταλαβω. Για να μιλησω για εμενα και τις εμπειριες μου, ποτε δεν ειχα φοβερα σχεδια για τον εαυτο μου. Ενας μετριος μαθητης ημουν που διαβαζα καποια μαθηματα επειδη μου αρεσαν. Καποια αλλα δεν μου αρεσαν. Οταν εφτασα Γ Λυκειου δεν ειχα το αγχος να περασω σε καποια σχολη (σε αυτο ρολο επαιξαν και οι γονεις μου, ανθρωποι ανοιχτομυαλοι που δεν με πιεσαν ποτε για τιποτα). Ελεγα στον εαυτο μου:"παμε, κανε ο,τι καλυτερο μπορεις και οπου βγει". Δεν ειχα προεπιλεξει που θα παω. Ενταξει δεν ημουν τελειως αναποφασιστος, δηλαδη ειχα μια κατευθυνση στο μυαλο μου για το τι θα μου αρεσε να κανω αλλα περα απο αυτο δεν ειχα κατι που να ποθουσα πολυ. Αφηνα τους δρομους ανοιχτους. Και ετσι διασκεδαζα την ολη πορεια. Εχει ενα ενδιαφερον οταν ταξιδευεις στο αγνωστο.
Σε καθε περιπτωση νομιζω οτι ειναι προς οφελος μας να κανουμε ειρηνη με τον εαυτο μας σε σχεση με το παρελθον και να προχωραμε μπροστα. Πχ ποτε δεν μετανοιωσα που δεν ανοιξα βιβλιο στην Ιστορια και την Βιολογια Κατευθυνσης και εγραψα 4 και 5 στις Παναλλαδικες. Το εκανα με τοση ευχαριστηση τοτε να αγνοω αυτα τα μαθηματα που φτανω τωρα να λεω οτι και παλι να εδινα πανελλαδικες το ιδιο θα εκανα. Δεν εχει σημασια νομιζω να μετανοιωνουμε για κατι που εγινε στο παρελθον και τοτε μας γεμισε ευχαριστηση, ακομα και αν στο μελλον το μετανοιωσουμε. Κατα την δικη μου αποψη ζωη ειναι να αποζητας την ευχαριστηση στο τωρα και οχι στο μετα. Γτ το μετα μπορει να μην φερει την ευτυχια που ζηταμε.
Αλλα ξεφυγα απο το θεμα μου...Αληθεια ποσες φορες εχουμε ακουσει οτι οι επιλογες που θα κανουμε στην ηλικα 18-25 θα μας ζημαδεψουν την ζωη? Αλλα σκεφτηκαμε ποτε αν αυτοι που μας το λενε αυτο απλα ζητανε στην ζωη την βολεψη τους? Δηλαδη αποζητουν να μην κανουν λαθος επιλογες στην ζωη τους, ωστε να εξασφαλισουν οσο το δυνατον μια γρηγορα μια εξασφαλισμενη ζωη? Η ποσοι απο αυτους εχουν το κουραγιο να προσπαθουν να διορθωνουν τα λαθη τους? Νομιζω οτι το να φτασουμε στο σημειο να εχουμε κουραγιο να αναγνωριζουμε και να διορθωνουμε τα λαθη μας η να τα αγνοουμε οταν πρεπει (γιατι καμια φορα και αυτο ειναι χρησιμο) σημαινει μεγαλη εξελιξη στην προσωπικοτητα μας και δειχνει και ενα ειδος ωριμοτητας. Δειχνει οτι πλεον παψαμε να ειμαστε παθητικοι δεκτες των γεγονοτων της ζωης μας και γιναμε διαμορφωτες του κοσμου και της ζωης που θελουμε να εχουμε.
Εν πασει περιπτωσει, ειναι η δυναμη και η θεληση για αλλαγη και εξελιξη, για δημιουργια και εκφραση αυτο που οδηγει τον ανθρωπο στα υψηλοτερα σκαλοπατια. Ας αφησουμε την ζωη να αφησει τα σημαδια της στο προσωπο και την ψυχη μας. Ειναι καλοδεχουμενα γιατι αυτα μας ξεχωρισουν απο τους αλλους ανθρωπους και μας κανουν αυτους που ειμαστε!

Να περνατε καλα!!

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

Εναντια στις τυψεις




"Ο στοχαστής βλέπει τις πράξεις του σαν έρευνες και ζητήματα που πρόκειται να του δώσουν λύσεις στο ένα ή στο άλλο ζήτημα. Η επιτυχία ή αποτυχία είναι για τον στοχαστή, πρώτα από όλα, απαντήσεις. Αλλά το να οργίζεται για μία του αποτυχία, ή ακόμα χειρότερα, το να αισθάνεται τύψεις για αυτήν, αυτά τα αφήνει για αυτούς που ενεργούν, επειδή τους το διέταξαν και που θα τους δείρει αν δεν μείνει ευχαριστημένος ο χαριτωμένος δάσκαλος απο το αποτέλεσμα".


Απόσπασμα απο το έργο του Φρεδερίκου Νίτσε, Ο Σκοπός της Ζωής.
Εικόνα: August Rodin, The Thinker

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

Πυρετος μεσα στο καλοκαρι...

Τον τελευταιο καιρο εχω πραγματικα ψοφησει στην κουραση. Τρεχω συνεχεια για θεματα του διδακτορικου, πηγα το αυτοκινητο στο συνεργειο και θα μου λειψει για τρεις μερες και αλλα πολλα. Και αυτη η αφορητη ζεστη κανει την επιβιωση ακομα πιο δυσκολη. Εκτος των αλλων πρεπει να εχω ετοιμο μεσα στον Ιουλιο το δευτερο (και τελευταιο) σεμιναριο του διδακτορικου. Οι διακοπες αργουν ακομα (τελη Ιουλιου, μπορει και πιο μετα) οποτε το μελλον δεν προοιωνιζεται καλο. Η μονη ελπιδα και παρηγορια ειναι μπας και προχωρησει αυτο που κανω στο διδακτορικο και παρω καμια (ξαφνικη) χαρα.
Εκτος των αλλων, τωρα που λειπει το αγαπημενο μου αυτοικινητο υποχρεωνομαι να ταλαιπωρουμαι με τις αθλιες συγκοινωνιες της Πατρας (ιδιωτικες γαρ).
Ελπιζω να μην συνεχισει να ανεβαινει η θερμοκρασια γιατι, με βλεπω ταβλα με καμια ηλιαση στο τελος, και το Πανεπιστημιακο νοσοκομειο αν και κοντα, δεν νομιζω να καταφερει να με σωσει ετσι οπως εχει γινει. Αυτα ειναι ακρετα νομιζω για σημερα...Να περνατε καλα.