Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Ο ασωτος...

...οχι υιος αλλα εαυτος μας. Τι ειναι αυτο το πραγμα που το χανουμε, το βρισκουμε και συνηθως ελπιζουμε να το εχουμε για παντα μαζι μας και να ειμαστε αυτο? Τι ειναι αυτο που λεμε "ο εαυτος μας"? Ποτε δεν το καταλαβα. Γιατι μιλαει η νοηση και το συναισθημα και η υπαρξη μας λες και απευθυνεται σε καποιον αλλον? Διχασμος νοειται εδω η απλα συνηθεια πολιτισμικη? Η μηπως τελικα δεν σημαινει τιποτα και εγω αδικα χανω τον χρονο μου να ασχολουμαι με αυτο?
Ενα τσιγαρο θα βοηθαγε....Αλλα δεν υπαρχει. Αυτο που καλουμε "ο εαυτος μας", τσακισμενο, χαρουμενο, να γευεται ηδονες η πικρες, επιβεβαιωσεις η απορριψεις. Σε μια δυσκολη στιγμη τον κατακρινουμε, στην πιο καλη μας στιγμη του δινουμε τα ευσημα αλλα αυτος δεν φαινεται να αποκρινεται σε τιποτα. Ειναι υπερανω ολων, αδιαφορος για εμας, η απλα...ανυπαρκτος. Ποιο ειναι το ματι της ψυχης που στρεφομενο προς τα μεσα εντοπιζει "τον εαυτο"? Ποια δυναμη χωριζει την υπαρξη μας απο τον εαυτο μας και μας επιτρεπει να τον συλλαβουμε σαν κατι που υπαρχει μαζι με εμας αλλα και περα απο εμας?
Ελπιδα για μεταθανατον ζωη? Στην οποια εμεις πεθαινουμε και ο εαυτος μας ζει αιωνια? Δεν πιστευω τετοια παραμυθια. Ο εαυτος μας ζει, αισθανεται οπως εμεις, ειναι συντροφος της ζωης μας αλλα ποτε δεν καταλαβαινουμε τι ειναι. Τον αναλυουμε εμβριθως οταν προκειται να "αυτοβελτιωθουμε". Ο εαυτος μου εκανε εκεινο και το αλλο, δεν φερθηκε καλα σε αυτο, ηταν μεγαλοψυχος εκει κλπ. Ποιος ειναι αυτος που κρινει τον εαυτο μας? Εμεις? Και εφοσον νιωθουμε ενιαιοι γιατι μιλαμε στον εαυτο μας? Για ποιο λογο απευθυνουμε τον λογο στον εαυτο μας? Να μας πει τι? Η ιδια μας η υπαρξη απευθυνει ερωτηματα, απο τα πιο απλα και γελοια μεχρι τα πιο βαθεια και σημαντικα, στην ιδια? Ο νους ρωταει τον εαυτο του και περιμενει απαντηση που θα την κρινει και θα την αξιολογησει?
Στην δυτικη φιλοσοφια αλλα και στην ανατολικη η ενδοσκοπιση ειναι η πιο αγαθη μεθοδος για να ανακαλυψουμε, λενε, τον εαυτο μας. Μα πως εμεις θα ανακαλυψουμε τον εαυτο μας, αφου ειμεις οι ιδιοι βαζουμε τα κριτηρια? Δεν ειμαστε αντικειμενικοι, αμεροληπτοι παρατηρητες των πραξεων και των σκεψεων μας. Δεν ξερω. Μου φαινεται μια ανατροφοδοτουμενη λουπα που συνεχιζει αιωνια και μας αφηνει στο ιδιο σημειο που ξεκινησαμε...Τι νοημα εχει? Γυρναμε ατερμονα στον κυκλο των νευρωσεων και των προκαταληψεων μας.
Για πρωτη φορα η ολοκληρωση της προσωπικοτητας του ανθρωπου, η πνευματικη, νοητικη, ηθικη, (συμπληρωστε εσεις οτι θελετε) μου φανταζει ενας στοχος που δεν επιτυγχανεται ποτε. Η ολοκληρωση σαν εννοια σημαινει οτι υπαρχει ενα πρωτυπο με το οποιο συγκρινομαστε για να καταλαβουμε ποτε εχουμε ολοκληρωθει, ποτε φτασαμε στον στοχο μας, στην Ιθακη μας. Αλλα νομιζω οτι αν κοιταξουμε γυρω μας και μεσα μας θα διαπιστωσουμε οτι δεν υπαρχει κανενα προτυπο να φτασουμε. Δεν υπαρχει το απολυτο "παραδειγμα"...Μου φαινεται οτι την αληθεια τελικα δεν την φτανεις απο συγκεκριμενο δρομο η ακολουθωντας συνταγες η ιδεοληψιες αλλων. Η την βρισκεις μονος σου η δεν την βρισκεις ποτε....Δεν περιμενεις να στην πει ο αλλος. Και πως την βρισκεις? Δεν ξερω...Ο καθενας πρεπει να βρει τον προσωπικο του τροπο και δρομο...


Ας γκρεμισουμε επιτελους τις ελπιδες στα "απολυτα" καθε ειδους....Ισως τοτε να εχουμε ξεκινησει να ανακαλυπτουμε και τον δικο μας προσωπικο δρομο για την αληθεια.

11 σχόλια:

fairy είπε...

μα τι σε έπιασε και σένα λίγες ώρες πριν το νέο έτος?
Τι εσωτερικές αναζητήσεις είναι αυτές?
Ο εαυτός σου είναι ο καθρέπτης σου. Αν μπορέσεις να τον κρίνεις αμερόληπτα-αντικειμενικά, τότε μάλλον έχεις χάσει το συναίσθημα...
Καλή χρονιά να έχεις!

Ο Αλχημιστης είπε...

Καλη μου fairy τι σχεση εχουν οι γιορτες με το τι θα γραψω στο μπλογκ μου? Το μπλογκ μου δεν εχει με το πως νιωθω στην ζωη μου, μια χαρα ειμαι. Γιατι πρεπει να προβληματιζομαστε δηλαδη μονο οταν πηγαινει κατι τραγικα στραβα στην ζωη μας?

ΚΑΛΥΨΩ είπε...

Αλχημιστη

ποιος χρειαζετε παραδειγματα η προτυπα..ποιος εχει αναγκη το τελειο για να μιμιθει..το μονο που χρειαζετε ενας ανθρωπος για να αρχισει την πορεια του προς την ελευθερια ειναι η αυτογνωσια....χμ..η μηπως πρωτα να κατακτησει την αυτογνωσια για να ειναι ελευθερος..ακριβως δεν ξερω..

ξερω ομως ενα πραγμα
η αληθεια και ολες οι απαντησεις
ειναι μεσα μας..
φτανει μονο....χα..να εξαλειψουμε οσο μπορουμε τους εξωτερικους εκεινους παραγοντες...τις σειρηνες αν θες..τις φωνες..που μας απομακρυνουν απο την ψυχη μας..

στο ευχομαι..
καλη χρονια!!

Ginny είπε...

Καλησπέρα Αλχημιστή!
Καλή χρονιά κι ευτυχισμένο το 2010!

Προβληματίζεσαι βαθιά από ότι έχω καταλάβει. Καλό είναι αυτό! Ο ''εαυτός'' μας είναι περίεργη υπόθεση. Ίσως όλοι όταν θέλουμε να μιλήσουμε σε κάποιον ή να αποκαλύψουμε τα βαθύτερα μας μυστικά ή να αποδώσουμε ευθύνες αναφερόμαστε στον εαυτό μας. Αυτό με την ''ανακάλυψη'' και την ''αναζήτηση'' του εαυτού μας τολμώ να πω ότι δεν το καταλαβαίνω. Είμαστε αυτό που είμαστε, τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Βαθιοί συλλογισμοί πάντως!

fairy είπε...

Καλέ μου Αλχημιστή, δε διαφωνώ μαζί σου για τις γιορτές, άλλωστε δεν μου πολυαρέσουν και δεν με επηρεάζουν ψυχολικά θα έλεγα.¨
Όσο για τους προβληματισμούς, νομίζω ότι περισσότερο πρέπει να προβληματιζόμαστε όταν νομίζουμε ότι όλα πάνε καλά στη ζωή μας.
φιλιά! και ευτυχισμένο το νέο έτος! :)

Ο Αλχημιστης είπε...

Καλυψω μου οπως βλεπω γυρω μου τους ανθρωπους αντιλαμβανομαι οτι η κοινωνια μας μαθαινει να συγκρινομαστε με τους αλλους...Το παιδι που παιρνει Β στο σχολειο, κατα τον δασκαλο, πρεπει να φτασει το παιδακι που παιρνει Α κοκ...Μια αιωνια συγκριση ειναι η ζωη μας...Συνειδητοποιησα οτι ειναι ενα φριχτο πραγμα αν κατσεις κατω και το σκεφτεις...Σου σκοτεινιαζει τον κοσμο. Ασε που δεν εχει και νοημα....Οσο για τα απολυτα υπαρχουν και αυτα στην κοινωνια και την κουλτουρα μας δυστυχως...Σε καθε κουλτουρα νομιζω...Και θεωρω οτι δεν εχουν καμια χρησιμοτητα, δεν ωφελουν κανεναν το να εχει καποιος ενα πρωτυπο η κατι που θεωρει απολυτο στην ζωη του και θελει να το φτασει...Να 'σαι καλα για το σχολιο σου!! Ευτυχισμενος ο νεος χρονος!

Ο Αλχημιστης είπε...

Ginny καταλαβαινω οτι ισως να μην ειναι σαφες απολυτως αυτο που λεω γιατι μερικες σκεψεις δεν μεταφερονται με λεξεις. Με λιγα λογια αυτο που εννοω ειναι οτι η ζωη κατα την γνωμη μου ειναι μια συνεχης κινηση, μια συνεχης ροη. Οποτε τι νοημα εχει η φραση "να βρω τον εαυτο μου"? Το να βρεις κατι εχει την εννοια του τελειωματος, της ολοκληρωσης ενος σκοπου...Αλλα αν η ζωη ειναι συνεχης μαθηση τοτε τι ειναι αυτο που πρεπει να ανακαλυψουμε? Ελπιζω να εγινα ποιο σαφης και να μην σε μπερδεψα χειροτερα!! Σε ευχαριστω πολυ για το σχολιο σου! Καλη χρονια!

Estella είπε...

Θα μπορουσα να κολλήσω στα ερωτηματά σου αλλά έχω μία μόνο αντίρριση η οποία μου αλλάζει εντελώς την οπτική απο την οποία βλέπω τα πράγματα. Δεν είμαστε μια προσωπικότητα. Δεν ειμαστε κάτι το εννιαίο... Γι αυτο ανακαλύπτουμε. Ο εαυτός μας είναι το πακετάκι και μέσα τα κομμάτια που διαφέρουν όπως ο παράδεισσος με την κόλαση... Να σαι καλά... Καλό βραδυ.

dimitrisp(σε χρονο ενεστωτα) είπε...

http://www.klibrary.gr/el/text
αν δεν τον έχεις γνωρίσει αξίζει να τον ακούσεις!
την καλημέρα μου!

Νυχτερινή Πένα είπε...

Προβληματισμοί φίλε μου Αλχημιστή; Καλά κάνεις είναι η άπαραίτητη προυπόθεση για τη γνώση και τη μόρφωση.
Και επειδή μου αρέσει που είσαι σκεπτόμενος έχω ένα βραβειάκι για' σενα που στο απονέμω εγώ.

inMUSIClost είπε...

ασωτοι ειμαστε ολοι..

απολυτο δεν θα υπαρξη ποτε.

την καλημερα μου