Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Η αιωνια επιστροφη

Και με τα πολλα και τα πολλα, και οντως πνευμα περιεργο αρχισα να διαβαζω Νιτσε. Και αυτο σε πεισμα οσων ακουγα να μου λενε την κριτικη τους για τον φιλοσοφο η διαβαζα κατα περιοδους. Και αυτο διοτι πιστευω οτι για να γνωρισεις το εργο καποιου πρεπει να διαβασεις το εργο καθ' αυτο και οχι σχολια αλλων για το εργο.
Καθως διαβαζα λοιπον, εφτασα σε κατι που πραγματικα με προβληματισε και το σκεφτομαι συχνα. Αναρωτιεμαι τι να εννοουσε ο φιλοσοφος οταν το εγραφε. Και επειδη δεν ειμαι φιλολογος θα με συγχωρησετε αν το ερμηνευω λαθος. Θα ηθελα και τις δικες σας αποψεις. Το κειμενο παει καπως ετσι λοιπον:


Τι θα εκανες αν μια μερα η νυχτα ενας δαιμονας σε ακολουθουσε στην πιο μοναχικη σου στιγμη,και σου ελεγε:
"Αυτη την ζωη, οπως την ζεις τωρα και οπως την εχεις ζησει θα πρεπει να την ζησεις για αλλη μια φορα ακομα και αναριθμητες αλλες φορες. Και δεν θα υπαρχει τιποτα νεο σε αυτην, αλλα καθε πονος και καθε χαρα, καθε σκεψη και αναστεναγμος,και οτιδηποτε μικρο η μεγαλο στην ζωη σου θα επιστρεψει σε εσενα με την ιδια διαδοχη και σειρα-ακομα και αυτη η αραχνη και αυτο το φεγγαροφως αναμεσα στα δεντρα, και αυτη η στιγμη και εγω ο ιδιος. Η αιωνια κλεψυδρα της υπαρξης θα γυριζει πανω-κατω ξανα και ξανα-και εσυ μαζι της κοκκε σκονης".
Δεν θα επεφτες κατω και θα ετριζες τα δοντια και θα καταριοσουν τον δαιμονα που μιλησε ετσι?
Η θα ζουσες μια συγκλονιστικη στιγμη οταν θα του απαντουσες: "εισαι θεος και ποτε μου δεν ακουσα κατι τοσο θεικο".


Ποσες φορες δεν εχουμε πει η ακουσει την εκφραση: "αδραξε την μερα σου"? Ειναι κατι που ολοι λεμε αλλα λιγοι εχουν κανει πραξη. Ποση ειρηνη με τον εαυτο μας πρεπει να εχουμε, ποσο συνειδητα και ευτυχισμενα θα πρεπει να εχουμε ζησει για να επιλεξουμε να ζουμε την ζωη μας ακριβως οπως την ζησαμε ξανα και ξανα? Να φτασουμε δηλαδη στην πληρη καταφαση της ζωης. Νομιζω οτι ειναι κατι το ιδανικο και ως εκ τουτου ειναι αδυνατον να επιτευχθει. Αλλα ζωντας σε μια κοινωνια που οι περισσοτεροι δεν ειμαστε ευχαριστημενοι με τον εαυτο μας, με τους γυρω μας,και με τις πραξεις μας νομιζω οτι θα ειναι σχεδον λυτρωτικο να σταματησουμε καποια στιγμη και να αναρωτηθουμε: "τι εχω κανει εγω για εμενα? πως ζω την ζωη μου? μου αρεσει? γιατι δεν την αλλαζω?". Ο Νιτσε πιστευω ηθελε η φιλοσοφια του να μας πεισει οτι πρεπει να γνωρισουμε τον εαυτο μας. Ισως ειναι απο τα πραγματα που μας λειπουν πολυ στην συγχρονη εποχη.


Και ενα βιντεακι απο την ταινια "Οταν εκλαψε ο Νιτσε" την οποια δεν εχω δει (ουτε εχω διαβασει το βιβλιο) αλλα αφορα την παραβολη που σας ειπα πριν. Να περνατε καλα και να χαιρεστε!

8 σχόλια:

Estella είπε...

Ίσως αυτό που ήθελε να δείξει ο Νίτσε-κατ εμέ πάντα- είναι η ματαιότητα της αθανασίας, πόσο άδεια συναισθημάτων θα ήταν τα πράγματα χωρίς τον εφήμερο χαρακτήρα τους...
Το να αδράξεις την ημέρα είναι τόσο σπάνιο όσο και να σταματήσεις για να κοιτάξεις για λίγο τον ουρανό ή να νιώσεις την κάθε σου ανάσα. Η περίπλοκη σχέση που έχει ο άνθρωπος με τον χρόνο υπήρχε και πάντα πιστεύω θα υπάρχει. Ο χρόνος κάποιες φορές δεν είναι αρκετός και κάποιες άλλες απλά "δε λέει να περάσει"...
Να σαι καλά. Πολύ όμορφο κείμενο.

η ψυχασθενής είπε...

νομιζω οτι ναι για να αδραξεις τη μερα πρεπει να συντελουν καθημερινοι παραγοντες σημαντικοι ομως ε ?

Libertas είπε...

Το κομμάτι αυτό προσωπικά το αντιλαμβάνομαι ως την μοναδικότητα της κάθε στιγμής και κατα πόσο εμείς είμαστε ευχαριστημένοι με αυτή την μοναδικότητα, κι αν δεν είμαστε? Τι κάνουμε γι'αυτό? Ουσιαστικά σε ρωτάει αν είσαι ευτυχισμένος με αυτό που ζεις και παράλληλα λέει πως εσύ είσαι ο αρμόδιος να το διορθώσεις αν δεν είσαι!

Αυτή τη στιγμή με έκανες να θυμηθώ το πρώτο μου μάθημα φιλοσοφίας... Στο τέλος του μαθήματος με είχε πιασει πονοκέφαλος προσπαθώντας επι μια διδακτική ώρα να εξηγήσω γιατί το τραπέζι λέγεται τραπέζι, κι οταν το αναφέρουμε ο συνομιλιτής μας να καταλαβαίνει οτι μιλάμε γι'αυτό.
Άσχετο με το ποστ, αλλά έχει συνδετικό κρίκο την φιλοσοφία!

Φιλάκια!
:)

Auctor ignotus είπε...

Έχει πραγματική σημασία τι νιώθει ή τι θέλει να πει κάποιος που απλώνει τις σκέψεις του στο χαρτί και τις αφήνει "έκθετες" στη ματιά των άλλων;;; για μένα δεν έχει πραγματικό νόημα... Ειδικότερα δε στην περίπτωση της φιλοσοφίας τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο...

Για μένα, λοιπόν, η ουσία στο απόσπασμα έγκειται στην αδυναμία ή την αφηρημάδα των ανθρώπων να αντιληφθούν τα μηνύματα που κουβαλούν οι στιγμές... Και χέρι - χέρι με αυτό την ικανότητα του χρόνου και της ίδιας της ζωής να φέρνει μπροστά στα πόδια μας ξανά και ξανά μηνύματα που δεν τα είχαμε διαβάσει σωστά στο παρελθόν και άρα τελικά μείναμε μετεξεταστέοι. Αυτό πραγματικά είναι το μαγικό! Η απίστευτη και σχεδόν αέναη κυκλικότητα των χωροχρονικών γεγονότων...

Υπέροχη Ανάρτηση,
Καλημέρα σου!

ofenis είπε...

Ειναι τοσο ματαιο να προσπαθουμε να ξεφυγουμε απο τον εαυτο μας ..να γινουμε κατι αλλο απο αυτο που πραγματικα ειμαστε .Ο δαιμονας ειναι το εγω μας, εκεινο που τελικα μενει ανικητο στο χρονο..ετσι οσο και ν αδραξεις το παρον ..το μελλον ειναι προκαθορισμενο αφου οι δημιουργοι του ειμαστε εμεις οι ιδιοι!

next_day είπε...

Καλέ μου Αλχημιστή, εγώ πιστεύω ότι βαθιά μέσα του, κανείς δεν θα μπορούσε να απαρνηθεί την ζωή που έχει ζήσει..Είμαστε όπως είμαστε απο την ζωή που έχουμε ζήσει κι ακόμα κι αν κάτι δεν μας αρέσει, σίγουρα υπάρχει κάτι άλλο σε αντιπαράθεση που μας αρέσει!
Απλά επειδή ξέρουμε ότι είναι απίθανο να έρθει κάποιος να μας πεί ότι θα ξαναζήσουμε την ίδια ζωή, δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να την απαρνηθούμε! Θα ήταν να σαν να απαρνιόμασταν το είναι μας!
Υπέροχο κείμενο!
Να διαβάσεις οποωσδήποτε το "όταν έκλαψε ο Νίτσε"!
Σε φιλώ γλυκά!

inMUSIClost είπε...

ο εαυτος μας..ποσοι τον ξερουμε?
πολυ σωστος ο Νιτσε

την καλημερα μου

KitsosMitsos είπε...

Μία φορά αρκεί. Αρκεί να τη ζούμε.
Καλημέρα