Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Το δεντρο



Σπανια γραφω για τα συναισθηματα μου γιατι δεν βρισκω ερεθισματα. Ενα βραδυ λοιπον η φιλη μου η Μαρια, μου χαρισε απλοχερα την εμπνευση που χρειαζομουν. Σε αυτην λοιπον αφιερωνω το παρακατω κειμενο με ολη μου την αγαπη...


Τα ματια σου φως χιλιων αστρων να φεγγοβολουν ατερμονα πανω στο δικο μου προσωπο,
το γελιο σου γαργαρο νερο απο βουνα που φωλιαζουν ο αετος και ο φοινικας,
πως να συγκρινω την ανασα σου, μικρη θεα? Οι ανεμοι του αφιλοξενου πελαγους ωχριουν μπροστα της.
Δεμενος σαν τον Οδυσσεα κοιταω το ολογιομο φεγγαρι των ματιων σου, σκοπος και πεπρωμενο ειναι ετσι θλιμμενα που με κοιτουν.
Μαγισσα Κιρκη στο αγνωστο νησι της ψυχης σου με τραβηξες,
και εγω, μαρμαρωμενος, σαν υπνωτισμενος ακολουθησα το τραχυ μονοπατι της καρδιας σου.
«Τον κηπο μου ελα να σου δειξω» μου ειπες ψιθυριστα και εγω υπακουσα,
και κρατωντας με από το χερι μου εδειξες τον επιγειο παραδεισο σου...
Ντραπηκα μα την αληθεια που εγω, ο αξεστος, εγινα μαρτυρας της πολυχρωμης ζωντανιας της ψυχης σου.
Ασε με τα μπουμπουκια της καρδιας σου να αγγιξω, τις πολυχρωμες ανεμωνες του κηπου σου να χαρω, για μια και τελευταια φορα,
ασε με να πιω απο τις πηγες που αναβλυζει καθαριο το νερο, ασε με να πλυνω την ψυχη μου στις καταρρακτες της οργης σου,
ασε μια φορα να βαπτιστω στην αγαπη που μαρτυρα ο λογος σου, και μετα ας σβησω, ροδαλος και χαρουμενος, όπως γαληνευει ο ηλιος όταν δυει...
Mου ειπες με σταθερη φωνη «προσεχε αγαπημενε μου επισκεπτη μην πληγωθεις από την ομορφια του κηπου. Η ομορφια καλυπτει επιμελως τον κινδυνο όπως η μανα φυλαει στην αγγαλια της το παιδι της».
Αλλα εγω, λουσμενος από την φωτια της αγαπης σου δεν μπορουσα να γυρισω πισω, ο δρομος της επιστροφης ηταν σκληρος και απανθρωπος.
«Θελω να μεινω εδώ» σου φωναξα…..Μα εσυ ειχες φυγει…
Μονος εμεινα στον κηπο της καρδιας σου, και ο ανεμος σηκωθηκε αγριος και σαρωσε τον κηπο σου.
Ο γκριζος ουρανος καταπλακωσε τα παντα…Το χρωμα χαθηκε, τα λουλουδια μαραθηκαν. Τα βουνα βογκουσαν από τις ριπες του ανεμου.
Ηθελα να κλαψω. «Που πηγε ο κηπος σου? Ο δικος μου κηπος» ουρλιαξα αλλα ο ανεμος, σαν κλεφτης πηρε τα λογια μου και πεταξε μακρια.
Εκατσα κατω, στο τραχυ χωμα, νεκρο πλεον και αχρωμο, χωρις ιχνος ζωης να θυμιζει την εκστατικη μαγεια που υπηρχε πριν από λιγο.
Εκλαψα, γιατι πλεον ο κηπος ηταν και δικος μου κηπος…..Και μεσα στην απελπισια μου ουρλιαξα «θελω να γινω λουλουδι στον κηπο σου. Παρε την ψυχη μου, την ανθρωπινη μου υποσταση…Θελω να στολιζω τον κηπο σου!»
Και όπως ο αερας επαιρνε τα λογια μου, ο θεος των βουνων σου με λυπηθηκε και μετετρεψε σε ένα ομορφο τεραστιο καταπρασινο δεντρο, με ριζες γερες, στον κηπο της καρδιας σου…



Πινακας: Vincent Van Gogh - Peach Tree in Bloom.

3 σχόλια:

Libertas είπε...

Μακάρι να σε εμπνεέουν πιο συχνά...
Υπέροχο κειμενο, τα λέμε!
:)

next_day είπε...

Ένα θα σου πώ...με έκανες να βορυκώσω...υπέροχες σκέψεις.
Μπράβο σου!

Free Spirit είπε...

Είναι υπέροχο πραγματικάα!!!
έχω παθει πλακαρα μεγαλη...
μπραβο σου καλε μου μπραβο!