Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Οι αποχρώσεις της χαράς



Μάταια προσπαθώ να αναγκάσω την σκέψη μου να εστιάσει σε κάτι συγκεκριμένο για να γράψω. Μάλλον έχει να κάνει με το γεγονός ότι αυτό τον καιρό αποφεύγω να απασχολώ το νού μου με οτιδήποτε θέλει επίπονη ανάλυση και σκέψη. Προτιμώ να αφήνω το μυαλό μου να ξεκουράζεται απο αυτά που με προβληματίζουν...Αλλά επειδή θέλω να γράψω κάτι θα πιέσω τον εαυτό μου να γράψει. Εξάλλου δεν έχω τη ιδιότητα του συγγραφέα ή του ποιητή οπότε η έμπνευση δεν έχει να κάνει με αυτά που γράφω.
Γενικά έχω το συνήθειο να παρατηρώ τον κόσμο έξω. Όχι από έλλειψη διακριτικότητας ή τακτ, αλλά επειδή πιστεύω ότι έξω βλέπεις πολύ ενδιαφέροντα είδη ανθρώπων. Αυτό το οποίο έχω παρατηρήσει και έχουν κοινό οι περισσότεροι έξω είναι η έλλειψη φωτεινότητας στα πρόσωπα τους...Βλέπεις πρόσωπα αγέλαστα, σκυθρωπα, μουντά καί άχρωμα. Αν τύχει και δείς καμιά παρέα να γελά, θα είναι αυτό το νευρικό, συνεχές καί αφύσικο γέλιο που νιώθεις ότι πιέζεται να βγεί στην επιφάνεια ή είναι το γέλιο ανθρώπου που δεν χαίρεται αλλά μάλλον βρίσκεται σε ένα είδος έκστασης, όπως συμβαίνει με τους μεθυσμένους. Είναι μια περίεργη κατάσταση ευθυμίας παρά απόρροια χαράς ή εκδήλωση ανθρώπου που εκείνη την στιγμή νιώθει ευτυχισμένος.
Είναι κάτι που νομίζω όλοι το έχουμε παρατηρήσει γύρω μας. Καί το πραγματικά εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι ότι παρόλο που είναι σχετικά εύκολο να διακρίνουμε την "ποιότητα", την χροιά αν προτιμάτε, της λύπης, το είδος, την ένταση καί την διακύμανσή της, συνήθως αποτυγχάνουμε να εντοπίσουμε το πόσο χαρούμενος είναι κάποιος. Γιατί συμβαίνει άραγε αυτό? Μήπως ο εγκέφαλος εστιάζει πιο πολύ στα αισθήματα πόνου καί δυστυχίας παρά στα συναισθήματα χαράς τα οποία δεν θεωρεί σαν κάτι ξεχωριστό? Με άλλα λόγια ο άνθρωπος εστιάζει πιο πολύ στα πράγματα που τον θλίβουν ώστε να τα ξεπεράσει ή να βρεί τρόπους να τα διώξει?
Το πρόβλημα είναι εκτενές καί θα ήμουν αφελής να πιστεύω ότι μπορεί να εξαντληθεί σε μια ανάρτηση. Ωστόσο, καί για να κάνω την σύνδεση με αυτά που έλεγα παραπάνω,μου κάνει φοβερή εντύπωση που αποτυγχάνουμε να εντοπίσουμε αν υπάρχει διαφορά στην χαρά που προκαλείται απο πχ την δημιουργία, την επιβεβαίωση των δυνατοτήτων μας από τον εαυτό μας, την βελτίωση των ικανοτήτων ή των δεξιοτήτων μας ή την επίτευξη ενός στόχου. Μάλλον έχει να κάνει με τις εμπειρίες "χαράς" που έχουμε δοκιμάσει στην ζωή μας, δηλαδή τα διαφορετικά πράγματα που μας δημιούργησαν το αίσθημα της χαράς. Δεν νομίζω ότι έχει μεγάλη σημασία να βάζουμε όλα τα πράγματα που μας κάνουν χαρούμενους στο ίδιο τσουβάλι. Νομίζω ότι είναι πιο βοηθητικό (στο να αντλήσουμε τα μέγιστα απο τις στιγμές που μας κάνουν να ευτιχισμένους) το να μπορούμε να σκεφτόμαστε (έστω και διαισθητικά καί όχι λογικά) το γιατί νιώθουμε ευτυχισμένοι την δεδομένη στιγμή, όπως κάνουμε καί όταν νίωθουμε ότι κάτι δεν μας πάει καλά. Να μπορούμε να κατανοήσουμε με την ψυχή και την καρδιά την ξεχωριστή σημασία της κάθε λεπτής, σχεδόν αδιόρατης, απόχρωσης του συναισθήματος καί να το νίωσουμε σε όλο του το μεγαλείο, χωρίς να το συγχέουμε με άλλα παρόμοια.


Καί όλα αυτά μάλλουν έχουν κάποια αξία διότι η πανέμορφη παλέτα των χρωμάτων της ζωής είναι πιο μεγάλη και πλούσια απο αυτές των ζωγράφων.

8 σχόλια:

Skouliki είπε...

νομιζω οτι τα χρωματα τα εβαλε ο ανθρωπος ωστε να μην φοβαται την απαιτητικη πλευρα της ζωης

Libertas είπε...

Πιστεύω πως ούτε οι ίδιοι δεν μπορούμε να καταλάβουμε πότε νιώθουμε χαρά ή πότε είμαστε ευτυχισμένοι. Το καταλαβαίνουμε εκ των υστέρων όταν κάτι σκοτεινό αλοιώσει την χαρά μας. Πως λοιπόν έχουμε την απαίτηση να κσταλάβουν οι γύρω μας το αν είμαστε πραγματικά χαρούμενοι όταν οι ίδιοι είμαστε ανύμποροι να βγάλουμε τη σωστή διάγνωση?

Ο Αλχημιστης είπε...

# Libertas: Δεν υπαρχει λογος να απαιτεις να καταλαβει καποιος ποτε εισαι χαρουμενος η οχι. Αλλο εννοω. Οτι δεν χρειαζεται να υπαρχει το αντιθετο (η λυπη) για να κατανοησουμε και να αισθανουμε την χαρα. Οσοι το κανουν αυτο νομιζω οτι ειναι της λογικης μαυρο-ασπρο, χαρα-λυπη, ευτυχια-δυστυχια και οχι των λεπτων αποχρωσεων που αναφερω στο κειμενο.

@ Skouliki: Πολυ μου αρεσε αυτη η σκεψη σου...Δεν το ειχα σκεφτει ποτε απο αυτη την οπτικη γωνια που αναφερεις.

Mentoras είπε...

Και εγώ έχω τη συνήθεια να παρατηρώ τον κόσμο, από μικρός μου άρεσε πολύ. Πολλές σκέψεις μας τελικά ξεκινούν από την παρατήρηση πραγμάτων.

Αν και δεν είσαι ποιητής όπως λες ή συγγραφέας, είχες τελικά έμπνευση γιατί πραγματικά έχεις παρουσιάσει όλα όσα θέλεις να πεις, πολύ όμορφα και δομημένα.

next_day είπε...

Αγαπημένε μου Αλχημιστή, νομίζω θα διαφωνήσω μαζί σου...
Μπορούμε να καταλάβουμε πόσο χαρούμενοι είμαστε και απο πόύ πηγάζει αυτή η χάρα..
Δυστυχώς όμως είμαστε πάρα πολύ απασχολημένοι, ώστε να ασχοληθούμε.
Είναι κρίμα να δίνουμε στον εαυτό μας σημασία μόνο όταν είμαστε λυπημένοι,τσαντισμένοι,αγχωμένοι..
Πρέπει να μάθουμε να είμαστε χαρούμενοι!
Υπέροχη ανάρτηση και υπέροχος τίτλος!!!!
Οι αποχρώσεις της χαράς είναι που μπορούν να δείξουν πόσο χαρούμενοι είμαστε!

αναρχόβλαχος είπε...

Έχω την εντύπωση,όπως λες και εσύ, ότι εστιάζουμε στις καταστάσεις που μας προκαλούν την θλίψη ,δράμα, προβλήματα.
Πραγματικά δεν ξέρω γιατί.Έχω συναντήσει άνθρωπο,ο οποίος έψαχνε μανιωδώς να βρεί ένα πρόβλημα να τον απασχολεί χωρίς να έχει κάτι συγκεκριμένο.Απλά δεν μπορούσε να είναι χωρίς σκοτούρες..Ίσως τελικά,να οφείλεται στην ανθρώπινη φύση,ίσως σε κάτι άλλο,ποιος ξέρει.

KitsosMitsos είπε...

Επειδή ίσως την χαρά του άλλου τη φοβόμαστε. Είναι συναίσθημα που σε προκαλεί να σκεφτείς, να αντιδράσεις σχετικά, να ψαχτείς.
Ενώ στη λύπη είναι εύκολα τα πράγματα. Υποσυνείδητα χαιρόμαστε με τη λύπη του άλλου. Αισθανόμαστε σε θέση ισχύος γιατί μπορούμε μετά να πάμε να συμπαρασταθούμε, να προσφέρουμε.
Γι αυτό και ο φίλος στη χαρά φαίνεται, όχι στη λύπη. Εκεί φαίνονται όλοι...

η ψαχασθενής είπε...

H ζωη μας κανει ετσι σκυθρωπους,οι απαιτησεις της,ο ενας με τον αλλο σκληραινει γιατι υπαρχει ανταγωνισμος..