Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Ο ασωτος...

...οχι υιος αλλα εαυτος μας. Τι ειναι αυτο το πραγμα που το χανουμε, το βρισκουμε και συνηθως ελπιζουμε να το εχουμε για παντα μαζι μας και να ειμαστε αυτο? Τι ειναι αυτο που λεμε "ο εαυτος μας"? Ποτε δεν το καταλαβα. Γιατι μιλαει η νοηση και το συναισθημα και η υπαρξη μας λες και απευθυνεται σε καποιον αλλον? Διχασμος νοειται εδω η απλα συνηθεια πολιτισμικη? Η μηπως τελικα δεν σημαινει τιποτα και εγω αδικα χανω τον χρονο μου να ασχολουμαι με αυτο?
Ενα τσιγαρο θα βοηθαγε....Αλλα δεν υπαρχει. Αυτο που καλουμε "ο εαυτος μας", τσακισμενο, χαρουμενο, να γευεται ηδονες η πικρες, επιβεβαιωσεις η απορριψεις. Σε μια δυσκολη στιγμη τον κατακρινουμε, στην πιο καλη μας στιγμη του δινουμε τα ευσημα αλλα αυτος δεν φαινεται να αποκρινεται σε τιποτα. Ειναι υπερανω ολων, αδιαφορος για εμας, η απλα...ανυπαρκτος. Ποιο ειναι το ματι της ψυχης που στρεφομενο προς τα μεσα εντοπιζει "τον εαυτο"? Ποια δυναμη χωριζει την υπαρξη μας απο τον εαυτο μας και μας επιτρεπει να τον συλλαβουμε σαν κατι που υπαρχει μαζι με εμας αλλα και περα απο εμας?
Ελπιδα για μεταθανατον ζωη? Στην οποια εμεις πεθαινουμε και ο εαυτος μας ζει αιωνια? Δεν πιστευω τετοια παραμυθια. Ο εαυτος μας ζει, αισθανεται οπως εμεις, ειναι συντροφος της ζωης μας αλλα ποτε δεν καταλαβαινουμε τι ειναι. Τον αναλυουμε εμβριθως οταν προκειται να "αυτοβελτιωθουμε". Ο εαυτος μου εκανε εκεινο και το αλλο, δεν φερθηκε καλα σε αυτο, ηταν μεγαλοψυχος εκει κλπ. Ποιος ειναι αυτος που κρινει τον εαυτο μας? Εμεις? Και εφοσον νιωθουμε ενιαιοι γιατι μιλαμε στον εαυτο μας? Για ποιο λογο απευθυνουμε τον λογο στον εαυτο μας? Να μας πει τι? Η ιδια μας η υπαρξη απευθυνει ερωτηματα, απο τα πιο απλα και γελοια μεχρι τα πιο βαθεια και σημαντικα, στην ιδια? Ο νους ρωταει τον εαυτο του και περιμενει απαντηση που θα την κρινει και θα την αξιολογησει?
Στην δυτικη φιλοσοφια αλλα και στην ανατολικη η ενδοσκοπιση ειναι η πιο αγαθη μεθοδος για να ανακαλυψουμε, λενε, τον εαυτο μας. Μα πως εμεις θα ανακαλυψουμε τον εαυτο μας, αφου ειμεις οι ιδιοι βαζουμε τα κριτηρια? Δεν ειμαστε αντικειμενικοι, αμεροληπτοι παρατηρητες των πραξεων και των σκεψεων μας. Δεν ξερω. Μου φαινεται μια ανατροφοδοτουμενη λουπα που συνεχιζει αιωνια και μας αφηνει στο ιδιο σημειο που ξεκινησαμε...Τι νοημα εχει? Γυρναμε ατερμονα στον κυκλο των νευρωσεων και των προκαταληψεων μας.
Για πρωτη φορα η ολοκληρωση της προσωπικοτητας του ανθρωπου, η πνευματικη, νοητικη, ηθικη, (συμπληρωστε εσεις οτι θελετε) μου φανταζει ενας στοχος που δεν επιτυγχανεται ποτε. Η ολοκληρωση σαν εννοια σημαινει οτι υπαρχει ενα πρωτυπο με το οποιο συγκρινομαστε για να καταλαβουμε ποτε εχουμε ολοκληρωθει, ποτε φτασαμε στον στοχο μας, στην Ιθακη μας. Αλλα νομιζω οτι αν κοιταξουμε γυρω μας και μεσα μας θα διαπιστωσουμε οτι δεν υπαρχει κανενα προτυπο να φτασουμε. Δεν υπαρχει το απολυτο "παραδειγμα"...Μου φαινεται οτι την αληθεια τελικα δεν την φτανεις απο συγκεκριμενο δρομο η ακολουθωντας συνταγες η ιδεοληψιες αλλων. Η την βρισκεις μονος σου η δεν την βρισκεις ποτε....Δεν περιμενεις να στην πει ο αλλος. Και πως την βρισκεις? Δεν ξερω...Ο καθενας πρεπει να βρει τον προσωπικο του τροπο και δρομο...


Ας γκρεμισουμε επιτελους τις ελπιδες στα "απολυτα" καθε ειδους....Ισως τοτε να εχουμε ξεκινησει να ανακαλυπτουμε και τον δικο μας προσωπικο δρομο για την αληθεια.

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Για εσενα δασκαλε...

Τυχαινει καμια φορα στην ζωη να γνωριζουμε ανθρωπους που ειναι κατα καποιο περιεργο τροπο ξεχωριστοι. Θυμαμαι την πρωτη φορα στο φροντιστηριο...Αγχος για το πως θα ειναι, ποιος θα ειναι αυτος ο καθηγητης, τι σοι ανθρωπος θα ειναι. Ντροπαλο παιδι τοτε εγω, αρχες τριτης γυμνασιου με σκοπο να κανω καποια μαθηματα στα μαθηματικα που δεν ημουν τοσο καλος. Δεν θυμαμαι τις λεπτομερειες της πρωτης μας γνωριμιας. Ημουν μικρο παιδι βλεπεις και η μνημη με προδιδει...Και απο τοτε, μεχρι την Γ Λυκειου στις πανελλαδικες παντα μαζι. Να συζηταμε για τα παντα, απο την κοινωνια, μεχρι τα μαθηματικα τον κοσμο και την φυση. Γυρνουσα πτωμα απο το σχολειο και μετα φροντιστηριο για ενα σωρο ωρες.
Σε θυμαμαι με ανοιχτη την πορτα του μικρου φροντιστηριου να βλεπει το γραφειο σου. Και εσυ αλλοτε χαρουμενος, αλλοτε συνοφρυωμενος να περιμενεις να ξεκινησει το μαθημα. Στην αιθουσα αλλοτε αυστηρος, αλλοτε μαλακος και με διαθεση για πλακα και πειραγμα, αλλα παντα βαθυς στοχαστης και γνωστης των τεχνης των μαθηματικων. Η διδασκαλια σου οχι απλα μεταφορα γνωσεων αλλα αναγκη για την ανακαλυψη της αληθειας....Μας γεμιζες την ψυχη φωτια να μαθουμε πραγματα, να ανακαλυψουμε, να παιξουμε, να ακονισουμε το μυαλο μας. Η προσπαθεια στην παλαιστρα της σκεψης εγινε αναγκη βαθεια. Θυμασαι στην Γ Γυμνασιου στο τεστ του σχολειου? Που απο βλακεια δεν εγραψα καλα ενω ηξερα την ασκηση και εβαλα τα κλαματα οχι επειδη εγραψα ασχημα αλλα επειδη ενιωθα οτι δεν θα ησουν περηφανος για εμενα? Μαλλον δεν το θυμασαι γιατι δεν στο ειπα ποτε. Αλλα πεισμωσα και ηθελα να ανταμειφθουν οι προσπαθειες σου να με μυησεις στην τεχνη των μαθηματικων. Ηθελα να σε κανω να νιωσεις περηφανος για τον μικρο σου μαθητη. Κατι ειχα ακουσει οτι οι δασκαλοι νιωθουν ομορφα οταν οι μαθητες τους προοδευουν...Μαλλον δεν με γελασαν σε αυτο.
Μετα στο Πανεπιστημιο, χωρις την βοηθεια σου πλεον, αυταρκης και ανεξαρτητος ημουν ετοιμος να ακολουθησω τον δικο μου δρομο...Χημεια σπουδασα αλλα δεν εχασα την βαθεια μου αγαπη για τα μαθηματικα, αυτη που μετεδωσες εσυ. Με τα μαθηματικα ασχολουμαι λιγο και πολυ και τωρα. Τουλαχιστον τα χρησιμοποιω και δεν τα ξεχνω. Ειναι βαθεια η αναγκη να ασχολουμαι με αυτα. Πως το καταφερες δασκαλε? Να μου μεταδωσεις αυτο το σαρακι και την αγαπη?
Δασκαλε το ευτυχες ειναι οτι μενουμε στην ιδια γειτονια και δεν σε εχασα. Πλεον δεν εισαι δασκαλος μονο. Εισαι δασκαλος και αγαπημενος φιλος. Μου ειχες πει οτι οταν ασχολεισαι με τους νεους δεν γερνας ποτε....Το πιστευω τωρα. Μου ειχε πει να κραταω το μυαλο μου καθαρο γιατι ειναι το μονο πραγμα που μπορει να κανει το σκοταδι φως. Και για αυτο προσπαθω να το κραταω καθαρο και κρυσταλλινο. Ποσα μου ειπες που τωρα καταλαβαινω τι σημαινουν.
Εδωσες τοσα σε εμενα αλλα σου εχω και εγω κατι φυλαγμενο. Η διδακτορικη μου διατριβη θα εχει αφιερωση σε εσενα και σε κανεναν αλλον. Για ολα αυτα που με διδαξες. Και ανυπομονω να παρεις ενα αντιτυπο, τον κοπο του μαθητη σου που τοσο κοπο εκανες να ασχοληθεις μαζι του τοσο ειλικρινα και βαθεια.


Σε αγαπω δασκαλε και σου αφιερωνω το παρακατω ποιημα που ξερω οτι δεν θα διαβασεις αλλα εχει αναγκη η καρδια μου να στο αφιερωσει.

----------------------------------------------------------------
A Psalm of Life - What the Heart of the Young Man Said to the Psalmist
By Henry Wadsworth Longfellow
----------------------------------------------------------------

Tell me not, in mournful numbers,
Life is but an empty dream!
For the soul is dead that slumbers,
And things are not what they seem.

Life is real! Life is earnest!
And the grave is not its goal;
Dust thou art, to dust returnest,
Was not spoken of the soul.

Not enjoyment, and not sorrow,
Is our destined end or way;
But to act, that each to-morrow
Find us farther than to-day.

Art is long, and Time is fleeting,
And our hearts, though stout and brave,
Still, like muffled drums, are beating
Funeral marches to the grave.

In the world's broad field of battle,
In the bivouac of Life,
Be not like dumb, driven cattle!
Be a hero in the strife!

Trust no Future, howe'er pleasant!
Let the dead Past bury its dead!
Act, - act in the living Present!
Heart within, and God o'erhead!

Lives of great men all remind us
We can make our lives sublime,
And, departing, leave behind us
Footprints on the sands of time;

Footprints, that perhaps another,
Sailing o'er life's solemn main,
A forlorn and shipwrecked brother,
Seeing, shall take heart again.

Let us, then, be up and doing,
With a heart for any fate;
Still achieving, still pursuing,
Learn to labor and to wait.

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Με αφορμη την σημερινη μεγαλη γιορτη της ορθοδοξιας...

Το μεγα ιδανικο του αρχαιου Ελληνα αποτυπωμενο στην τεχνη της εποχης...




και....


το μεγα ιδανικο του συγχρονου χριστιανικου κοσμου!

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Το διαβατηριο και οι...λαγνειες


Και φυσικα αναρωτιεστε τι θελω να πω με τον τιτλο της παρουσας αναρτησης...Υπομονη θα μαθετε. Εχω μια περιεργη συνηθεια να αφηνω το μυαλο μου να πηγαινει απο το ενα θεμα σε αλλο θεμα και ασχετες (σχετικως) σκεψεις.
Ειχαν παει λοιπον στην αστυνομια να παραλαβω το διαβατηριο μου. Οταν γυρισα σπιτι εκατσα να το κοιταξω λιγο. Στην πρωτη σελιδα του λοιπον βλεπω μια εικονα, παρμενη λες απο γκραβουρα εποχης, που δειχνει τον Περικλη να αγορευει απο την Πνυκα. "Ο Περικλης αγορευων απο της Πνυκος" ειναι ο τιτλος. Και οι εικονες στις αλλες σελιδες ηταν σχετικες με κατι σημαντικο απο την Ελληνικη ιστορια (αληθεια το γεφυρι της Αρτας ειναι τοσο σημαντικο?). Και αναποδραστα το μυαλο μου ετρεξε στην καλλιτεχνικη αναπτυξη που ειχαν να επιδειξουν οι αρχαιοι Ελληνες.
Και ξαφνικα το μυαλο μου εφυγε (το αλμα σκεψης που ελεγα πιο πριν) και πηγα στους συγχρονους ελληνες και το ποσο περηφανοι νιωθουν για τους ενδοξους προγονους τους. Βεβαια επειδη ειμαστε υπερβολικος λαος, η περηφανια ξεφευγει λιγο (κοινως την τεντωνουμε μεχρι εκει που δεν παιρνει) και καταληγουμε στα καλα παιδακια τους εθνικιστες, σε πατριδολαγνους ολων των ειδων, προγονολατρες, θιασωτες του πολυτονικου συστηματος που ωρυονται για την σημασια του και αξιωνουν την επαναφορα του (ελεος δεν βαρεθηκαν τα ζωα? Τοσα χρονια περασαν απο την καθιερωση του μονοτονικου), εραστες της καθαρευουσας (τς τς, μα πως μιλανε τα συγχρονα παιδια) και αλλους γραφικους της παραδοσης. Να σημειωσω εδω οτι απο οσο θυμαμαι, ειχα διαβασει καπου οτι το πολυτονικο συστημα υποδηλωνε διαφορετικο ηχο κατα την εκφορα του λογου, πραγμα που δεν εχει σωθει σημερα. Με αλλα λογια οι διαφορετικοι τονοι υποδηλωναν και διαφορετικο ηχο κατα την ομιλια. Οπως καταλαβαινετε εφοσον αυτος ο τροπος ομιλιας δεν εχει διασωθει, η εμμονη στο πολυτονικο δεν εχει καμια πρακτικη αξια, παρα μονο για τους κολλημενους προγονολαγνους. Κλεινω την παρενθεση.
Οποτε συναντας στην καθημερινη ζωη ανθρωπους που ναι μεν δεν εχουν κανει τιποτα αξιολογο στην ζωη τους, που δε, ειναι ετοιμοι να περηφανευτουν για την ενδοξη τους καταγωγη. Βεβαια τους διαφευγει οτι τιτλοι ευγενειας στην νεοτερη Ελλαδα δεν υπηρξαν, και το πολυ πολυ να εισαι απογονος κανενος μεγαλοτσιφλικα κατα την τουρκοκρατια η κανενος προυχοντα. Ειτε το θελουμε ειτε οχι, απογονοι κανενος ψαρα η αγροτη ειμαστε, και οχι αρχαιων βασιλεων, πριγκιπων της υστερης εποχης κλπ κλπ. Οποιος στην Ελλαδα επικαλεστει τιτλους ευγενειας μαλλον θα φαει στην μουρη λεμονοκουπες και ντοματες. Κατοπιν τουτων, δεν καταλαβαινω με τιποτα αυτη την εμμονη στα επιτευγματα του παρελθοντος. Μαλλον βλεπουμε οτι σαν συγχρονη Ελλαδα δεν μπορουμε να ειμαστε υπερηφανοι για πολλα επιτευγματα οποτε τι θα κανουμε? Ας βολευτουμε στις δαφνες του παρελθοντος.
Και μου ερχεται ο τυπας απο την καφετερια, που εχει αραξει ολη μερα και πινει την φραπεδια του να μου πει τι φοβερος ηταν ο Μεγας Αλεξανδρος, πως εκοψε τα λαρυγγια των Περσων ο Λεωνιδας και πως φτασαμε μεχρι την Περσεπολη, ως μαγγες που ημασταν. Αλλα επειδη ειναι ανιστορητος και τεμπελης και σκραπας στα μαθηματα, και το μονο που μπορει να ελπιζει ειναι να μπαινισει κανα καλο γκομενακι στην καφετερια, αγνοει οποιαδηποτε ιστορικη πραγματικοτητα και αληθεια. Στο μυαλο του συγχρονου πατριδολαγνου ελληνα η ιστορια ειναι ενα ομορφο παραμυθι στο οποιο οι Ελληνες εδιναν στους αλλους βαρβαρους και απολιτιστους λαους πολιτισμο (ενιοτε και ατσαλι). Στο μυαλο του βοδιου, οι ελληνες ηταν οι λυτρωτες της ανθρωποτητας, ο επιλεκτος λαος, και πλεον (και αυτο εγινε μετα την επικρατηση του χριστιανισμου) με την βουλα του θεου και ο επιλεκτος λαος της ανθρωποτητας, ο λυτρωτης των παντων, η ελπιδα της ανθρωποτητας. Καταληγουμε λοιπον στο γνωστο σε ολους πατρις-θρησκεια-οικογενεια, το τριπτυχο των απανταχου εθνικιστων,πατριδολαγνων και ανιστορητων φραπεδοελληνων-ρεμαλιων.
Και σου ερχεται λοιπον ο Ελληναρας και οταν τον ρωτας "γιατι διπλοπαρκαρες και δεν μπορω να ξεπαρκαρω" σου απαντα με υφος αγελαδας "ε ολοι το κανουν, εγω θα κανω την διαφορα?". Και αν σκεφτειτε θα βρειτε και αλλα τετοια παραδειγματα του απολιτιστου ζωου που ειμαστε. Μετα χαζοχαιρομαστε για τον πολιτισμου των αρχαιων του οποιου ειμαστε οι συνεχιστες. Η χωρα της λαμογιας, της πουστιας, της κομπινας, της ελαχιστης προσπαθειας, του "ο,τι φαμε, ο,τι πιουμε και οτι...αχεμ) διεκδικει τα μεγαλεια πολιτισμου του παρελθοντος...Μια χωρα που δεν βλεπει κανενα μελλον βαυκαλιζει τον εαυτο της με το να κοιτα πισω...Φοβερη ειρωνια! Οι αχρηστοι θελουν να βρουν απο καπου να πιαστουν. Δινουμε στα νεα παιδια προτυπα του παρελθοντος γιατι εμεις ποτε δεν μπορεσαμε να υπαρξουμε πρωτυπα για αυτα. Αυτη ειναι η αληθεια. Οποτε ας καθομαστε να λεμε στους φραγκους (αγγλοι, γαλλοι, κλπ) που ειναι πιο χαζοι απο εμας (ετσι νομιζουμε) για το ποσο σημαντικοι ηταν οι ελληνες και οτι αν δεν υπηρχαν αυτοι η Ευρωπη θα κατοικουσε ακομα στα δεντρα. Αυτο βεβαια που ξεχνουν να προσθεσουν ειναι οτι οι ξενοι, αναγνωρισαν την σημασια των αρχαιων ελληνων, αλλα δεν εμειναν εκει, προχωρησαν και παρακατω. Εμεις μειναμε να αναπολουμε το παρελθον. Και καλα θα κανουμε να μην κανουμε το δακτυλο μας σε αυτους, λεγοντας οτι ολη η ευρωπαικη φιλοσοφια και πολιτισμος ειναι ελληνικη. Πιστεψτε με αυτοι το γνωριζουν καλυτερα απο εμας και οπως προειπα εχτισαν πανω σε αυτο. Εμεις που δεν ξεραμε, δεν χτισαμε τιποτα και αρκεστικαμε να βλεπουμε φαντασματα του παρελθοντος.
Να πω και κατι τελευταιο μιας και ειναι σχετικο. Αυτο τον καιρο γινονται προσπαθειες να πιεσουμε για να επανελθουν να μαρμαρα απο το Βρετανικο μουσειο στο μουσειο της Ακροπολης. Καλα ολα αυτα και ομορφο να τα εχουμε ολα συγκεντρωμενα σε εναν χωρο και στην χωρα απο οπου προηλθαν. Αλλα ολη αυτη η ιστορια ποτε δεν με παθιασε ιδιαιτερα. Και αυτο γιατι ενα εργο τεχνης, οπως ο Παρθενωνας δεν ειναι μονο μαρμαρο, δεν εχει μονο υλικη υποσταση αλλα εχει και μια σημασια. Και μαλιστα η σημασια του ειναι πιο σημαντικη. Τισημαινει για τον καθενα απο μας η Ακροπολη της Αθηνας? Την δοξα? Την ομορφια? Πολλα μπορει να σημαινει. Αλλα παντως οι περισσοτεροι που φωναζουν για τον θεμα δεν εχουν κατσει ποτε να σκεφτουν την σημασια των αρχαιων μνημειων. Με αλλα λογια τι σημασια ειχαν για τους αρχαιους και οχι τι σημαινουν για εμας. Αλλα ξερω αυτα ειναι ψιλα γραμματα. Θα ηθελα να σας αποχαιρετησω με μερικες αραδες απο τις εντυπωσεις του Καζαντζακη για την Ελλαδα, τις οποιες πολυ γλαφυρα καταγραφει στο βιβλιο του "Αναφορα στον Γκρεκο". Δεν εχω διαβασει κατι πιο βαθυ, ειλικρινες, αναπιτηδευτο για την σχεση μας με τον παρελθον και την αρχαια Ελλαδα, τους αρχαιους προγονους μας και για την σταση ζωης που αποτυπωνεται στα εργα τους που τωρα θαυμαζουμε χωρις να ξερουμε γιατι.

Αποσπασμα απο το "Αναφορα στον Γκρεκο"

Και στην Ελλαδα, οπως παντου, οταν αρχιζει ο ρεαλισμος να βασιλευει, ο πολιτσμος ξεπεφτει. Και ετσι φτασαμε στην απιστη, ρεαλιστικη, χωρις υπερατομικο ιδανικο, μεγαλοστομη ελληνιστικη εποχη. Απο το χαος στον Παρθενωνα, και τωρα απο τον Παρθενωνα πισω στο χαος.(...)
Ανεβαινω το μικρο λοφο του Μουσειου, βιαζουμαι να δω τα δυο εξαισια αιετωματα που απομειναν και τους αθλους του Ηρακλη και τον Ερμη του Πραξιτελη. (...) Ο τεχνιτης που δημιουργησε, λιγα χρονια πριν απο τον Παρθενωνα, το μεγα τουτο οραμα, ειχε πια ξεπερασει την παρθενα αδεξιοτητα του αρχαικου τεχνιτη και δεν ειχε ακομα φτασει την τεχνικη τελειοτητα της κλασικης στιγμης. Ηταν ακομα στην εφοδο, δεν ειχε αγγιξει την κορυφη, καιγουνταν απο το παθος και την ανυπομονησια να φτασει στην νικη. Ειχε σπασει μια ισορροπηση, αχνιζοντας, ολο ορμη, προς το τερμα. Και αν μας συγκινει τοσο βαθεια το αετωμα τουτο ειναι γιατι δεν εχει φτασει ακομα στην κορυφη του αναθρωπου. Την τελειοτητα. Διακρινεις ακομα τον ηρωα που πασχιζει και αγωνιζεται.

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Εγκωμιον στο ερπετο


Ανθρωπε μικρε, που αντι να περπατας ερπεις,
δεν εμαθες ποτε να εχεις το θαρρος της γνωμης σου,
απο 'δω και απο 'κει αγεις και φερεις το κορμι σου.
Παντα στην σκοτεινη γωνια κρυμμενος, ακουγοντας τις κουβεντες των αλλων,
τα κενα της σκεψης σου καλυπτοντας και του αδυναμου νου σου.
"Να τα εχεις καλα με ολους" σε νουθετουσαν ερπετο, και εσυ υπακουσες,
μη εχοντας κατι καλυτερο να σκεφτεις.
Την γνωμη του κοσμου υψιστη αξια εχεις στην ζωη σου, τι θα πουν οι αλλοι το μονο σου μελημα,
το προσωπειο σου καλα φορας και με μεγαλη τεχνη νομιζω,
εχοντας την μορφη που οι αλλοι επιθυμουν να δουν.
Με ολους και με ολα συμφωνεις, τις αντικρουομενες αποψεις παντρευοντας με περισση μαεστρια,
μονο εσυ μπορεις να ενωσεις την φωτια με το νερο.
Η κολακεια σου, η υψιστη αρετη σου, το διαμαντι της ψυχης σου στον θρονο των σκεψεων σου καθεται,
και κυβερνα το αχρωμο συμπαν σου.
Απο ποτε το λευκο και το μαυρο ειναι τα ιδια ερπετο? Ποτε εμαθες να τα εχεις καλα με ολους?
Εσυ που εμαθες να γεφυρωνεις κοσμους με σαθρες γεφυρες...Οι γεφυρες καποτε σπανε, δεν στο εχουν πει?
Ο κοσμος σου, ψευτικος και εικονικος, αποτελεσμα των σκεψεων του αρρωστημενου σου νου,
προιον της αναγκης για αποδοχης απο ολους...Ποσο πλανημενο εισαι κακομοιρο πλασμα...
Εχε κατι παντα στο μυαλο σου: οταν τα εικονικα παλατια που εχτιζες επιμελως τοσα χρονια αρχισουν να καταρρεουν,
δεν θα βρεθει τιποτα να σε στηριξει. Θα πεσεις κατευθειαν στην αβυσσο που εσυ εφτιαξες για τον εαυτο σου.

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Sie liebten sich beide...


Αγάπαγαν ο ένας τον άλλονε,
μα δίχως γι' αυτό να μιλήσουν.
Με μίσος αλλάζανε βλέμματα,
κι από έρωτα θέλαν να σβήσουν.

Εχώρισαν έπειτα, φύγανε
μες στ' όνειρο μόνο ειδώθηκαν.
Πεθάνανε πια και δεν έμαθαν:
εμίσησαν, ή αγαπηθήκαν;

Heinrich Heine σε μεταφραση Κωστα Καρυωτακη

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

Επικοινωνια...Ανθρωπινη?



Αφου λοιπον δεν λεω να ξαπλωσω αποψε ας γραψω τιποτα...Ειχα πολλα εν δυναμει θεματα στο μυαλο μου, αλλα τελικα οπως φαινεται θα πρεπει να αρκεστω στο να επιλεξω μονο ενα...Οποτε επειδη οι πρωτες σκεψεις προηγουνται, θα γραψω για το θεμα που σκεφτηκα και ειναι πιστευω σημαντικο, τουλαχιστον για την δικη μου ζωη. Ανθρωπινη επικοινωνια λοιπον το θεμα που θελω να θιξω και ειπα να υιοθετησω ενα πιο αναλαφρο και χαλαρο στυλ για να συμβαδισω και με την ωρα κατα την οποια γραφω αυτο το κειμενο.
Το προβλημα της ανθρωπινης επικοινωνιας δεν μου παρουσιαστηκε σαν κατι αξιο σοβαρης ενασχολησης παλαιοτερα, και μαλλον το θεωρουσα κατι για το οποιο ακουγεται οτι αποτελει ενα προβλημα των ανθρωπινων σχεσεων αλλα, λιγο-πολυ, καπου υπερνικαται. Ετσι λοιπον εβαλα στην σειρα των προβληματισμων μου αλλα θεματα. Οσο παρατηρουσα ομως τους ανθρωπους γυρω μου αλλα και οπως ενιωθα τον εαυτο μου, φανηκε οτι το θεμα της επικοινωνιας δεν ειναι κατι ασημαντο, κατι που θα μπορουσε να διορθωθει μολις διορθωνονταν τα μεγαλα προβληματα των ανθρωπινων σχεσεων. Ενιωσα οτι ειναι και αυτο ενα τεραστιο προβλημα, ενα προβλημα αξιο προσοχης, οπως ειναι και αλλα μεγαλα ζητηματα της ζωης. Οποτε ξαφνικα αρχισα να καταπιανομαι και παρατηρω προσεκτικα τους ανθρωπους γυρω μου αλλα και τον ιδιο τον εαυτο μου.
Και οπως ευλογα θα μπορουσε να κατανοησει καποιος, υπαρχει τεραστιο προβλημα επικοινωνιας μεταξυ των ανθρωπων. Μεταξυ συντροφων, φιλων, συγγενων, δεν εχει σημασια μεταξυ ποιων. Μπορει οι ιδιαιτεροτητες του προβληματος να διαφερουν απο την μια μορφη σχεσης στην αλλην, αλλα η ουσια, η καρδια και η πραγματικη φυση του προβληματος ειναι εμφανης σε ολους που παιρνουν τον εαυτο τους σοβαρα. Και για τον λογο αυτο δεν νιωθω την αναγκη να δικαιολογησω τις παρατηρησεις μου, δηλαδη οτι οντως υπαρχει προβλημα επικοινωνιας και δεν ειναι κατι που βλεπω εγω, υποκειμενικα. Νομιζω οτι ειναι εμφανες σε ολους οσους εχουν αρκετη ευαισθησια να κατανοησουν τι συμβαινει σε μια κοινωνια.
Οποτε το θεμα που τιθεται τωρα ειναι ο λογος, η οι λογοι για τους οποιους εμφανιζεται και υπαρχει αυτη η αδυναμια επικοινωνιας.Οι λογοι ειναι πολλοι και δεν θελω να φανει οτι γραφω εκθεση εδω (βαριεμαι και ολας να τους γραψω...αφηστε που ολο και καποιον θα ξεχασω. Ο καθενας μπορει να βρει ευκολα δυο-τρεις). Αλλα αν θελουμε να συγκλινουμε ολοι σε κατι βασικο, σε εναν πρωταρχικο λογο, απο τον οποιο οδηγουμαστε ευκολα στους αλλους νομιζω οτι θα ηταν η αδυναμια μας να αφουγκραζομαστε τον συνομιλητη μας. Πολλες φορες εχω πιασει τον εαυτο μου να μην ακουει τι λεει ο αλλος, να ακουει την αρχη του συλλογισμου του και μετα αυτοματα να συμπεραινει το τελος του συλλογισμου του αλλου χωρις ο συνομιλητης να τον εχει ολοκληρωσει. Ειναι εμφανες οτι μεταξυ της αρχης και του τελους εχει παρεμβληθει ο δικος μου συλλογισμος, ο δικος μου τροπος σκεψης και οχι του αλλου. Δεν ειναι αυτο που ειπε ο αλλος που σκεφτομαι αλλα τι νομιζω εγω οτι θα ελεγε, τι θεωρω λογικο και φυσιολογικο να ειπε, με βαση την δικη μου συλλογιστικη. Το αποτελεσμα? Εχασα την ουσια αυτου που ειπε ο αλλος. Και παρολα αυτα, απανταω οχι στην δικη του αποψη, σκεψη, η συλλογισμο αλλα σε αυτο που εσφαλμενα θεωρησα οτι εχει πει. Και η καταραμενη ταχυτητα με την οποια σκεφτεται καποιος ειναι τεραστια σε σχεση με τον ταχυτητα εκφορας του λογου του συνομιλητη. Γιατι γινεται αυτο? Πιστευω οτι η κοινωνια επιβαλλει ακουσια η εκουσια ενα αδρο μοντελο, πολυ αδρο, πανω στο οποιο βασιζουμε την σκεψη και τους συλλογισμους μας. Αναλογα με την κοινωνια στην οποια ζουμε εχουμε τις αναλογες προκαταληψεις, μοντελα συμπεριφορας και ενα σωρο αλλα πραγματα που μας κανουν να δρουμε αυτοματα με τον εναν η τον αλλον τροπο. Αυτο φυσικα εμποδιζει την πληρη κατανοηση αυτου που μας "επικοινωνει" ο αλλος. Δεν ακουμε τον αλλον με ολη μας την προσοχη, με ολες μας τις αισθησεις σε εγρηγορση, με ολο μας το ειναι εστιασμενο στον συνομιλητη μας. Απλα ακουμε καποια πραγματα, γεμιζουμε τα κενα μονοι μας και απανταμε σε κατι που ειναι τελειως διαφορετικο απο αυτο που ηθελε να πει ο αλλος. Αλλες φορες δεν ακουμε καν τον αλλον, αλλα σκεφτομαστε τι θα του απαντησουμε για να δειξουμε οτι η δικη μας αποψη υπερτερει.
Για καποιο περιεργο λογο ποτε δεν μας εμαθαν οτι η επικοινωνια, η σωστη επικοινωνια ειναι κατι σημαντικο. Συνηθως αφηνεται να εννοηθει οτι η επικοινωνια ειναι κατι αυτονοητο εφοσον και τα δυο μερη ξερουν να κανουν σωστη χρηση της γλωσσας. Αλλα πιστευω οτι δεν ειναι τοσο απλο το πραγμα, δεν ειναι τοσο αυτονοητο, η αυτοματο αν το θελετε. Ποτε δεν μας εμαθε κανεις οτι η ουσιαστικη επικοινωνια ειναι να προσεχεις τον αλλον, να ακολουθεις προσεκτικα τον συλλογισμο του, και να μη αφηνεις τις προκαταληψεις που σου εχει επιβαλλει το περιβαλλον στο οποιο ζεις να μπουν αναμεσα σας. Με αλλα λογια ποσο ευκολο ειναι οταν ακους τον αλλον, να καθαριζεις το μυαλο σου απο οτιδηποτε μπορει να αποσπασει την προσοχη σου, να ξεχνας τα παντα, και να ακους τον αλλον, σαν να ηταν ο πρωτος και ο τελευταιος ανθρωπος που θα σου μιλησει ποτε? Να καθαρισεις το μυαλο σου απο οτιδηποτε, και αφου ειναι καθαρο, ελευθερο και κοφτερο να μπεις στην διαδικασια να ακουσεις τον αλλον? Αν το κανετε θα δειτε οτι ειναι απιστευτα δυσκολο. Ειναι πολυ δυσκολο να αφηνεις στην ακρη τις δικες σου προκαταληψεις, εμπειριες η λογικες και να ακους αυτουσιο, ατοφιο, αυτο που εχει να σου πει ο αλλος. Καταλαβαινετε λοιπον που εντοπιζω το μεγαλο προβλημα της επικοινωνιας των ανθρωπων (μπορει να κανω και λαθος βεβαια). Συνεπεια αυτου ειναι αλλα να λεει ο ενας και αλλα να καταλαβαινει ο αλλος, λες και ζουμε τον μυθο του Πυργου της Βαβελ (με την διαφορα οτι εμεις δεν καταλαβαινομαστε στην ιδια μας την γλωσσα).
Αν δεν δουμε πως μπορουμε να καταπολεμησουμε αυτα τα πραγματα πιστευω οτι δεν υπαρχει τροπος να επικοινωνουμε ουσιαστικα. Τουλαχιστον για εμενα, δεν υπαρχει καποιος αλλος τροπος να βελτιωσω τον τροπο που κατανοω αυτα που μου λεει ο αλλος, και κατ 'επεκταση τον αλλον. Ειναι δυσκολο αλλα πιστευω οτι για τους ανθρωπους που αγαπαμε αξιζει μια προσπαθεια.


Υ.Γ. Τελικα το κειμενο δεν βγηκε πολυ αναλαφρο αλλα δεν μπορεσα ειλικρινα να το ελαφρυνω καθολου....Ειναι δυσκολο απο την φυση του. Να περνατε καλα και να χαμογελατε!!

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

Μπουρδες και οποιος αντεξει...

Αυτο το blog ξεκινησε ως κοινωνικο-επιστημονικο αλλα καπου πηρε μια πιο προσωπικη μορφη. Τελοσπαντων, λεω να ξαναγυρισω για λιγο πισω στα επιστημονικα θεματα ετσι για αλλαγη. Αφορμη για το συγκεκριμενο ποστ σταθηκε η προσφατη αναρτηση του Vagelford σχετικα με την ομοιοπαθητικη και τετοιες ιστοριες για αγριους. Ο φιλος blogger τα ειπε με πολυ χιουμορ στην δικη του γωνια οποτε για να μην πω τα ιδια θα επεκταθω λιγο παραπανω στο θεμα της κακοποιησης της επιστημης απο τους γνωστους-αγνωστους μαγους, τσαρλατανους, ψυχικους, μεταψυχικους, νεκροψυχικους, σπαστες κουταλιων (λεγε με Uri Geller) και λοιπους ληγοντες σε -ους.
Τι στο διαολο συμβαινει λοιπον? Γιατι ενω η επιστημη καλπαζει με ραγδαιους ρυθμους και ο ανθρωπος ανακαλυπτει νεα πραγματα για το περιβαλλον του αλλα και για αυτον τον ιδιο, βυθιζομαστε ολο και πιο πολυ στον σκοταδισμο και σε εναν νεο μεσαιωνα? Και οπως τιτλοφορεται και το βιβλιο του Shermer "Γιατι οι ανθρωποι πιστευουν σε παραξενα πραγματα?". Και για ποιο λογο εν τελει η γνωση παραμενει στον κλειστο κυκλο των επιστημονων και δεν βγαινει παραεξω. Τελος τι στο καλο μας κανει τοσο ευπιστους ενω ξερουμε με αποδειξεις οτι κυκλοφορουν πολλοι τσαρλατανοι μαγοι-γιατροι οπως ελεγε και ο Feynman, αναμεσα μας?
Το θεμα ειναι οτι το προβλημα δεν ειναι μεμονωμενο οπως θελουν να πιστευουν πολλοι. Οταν βγαινουν κατι περιεργοι τυποι οπως αυτος ο ελληνας που δειχνει στο βιντεο ο Vagelford σε κρατικα καναλια και λενε οτι αρλουμπα τους κατεβει στο μυαλο εκεινη την ωρα χωρις να νιωθουν την αναγκη να την τεκμηριωσουν, τοτε το προβλημα ειναι σοβαρο. Και προσεξτε! Δεν ειναι ιδιωτικα καναλια αυτα που τους καλουν να μιλησουν. Εινα κρατικα καναλια που τα πληρωνει ο ελληνας πολιτης. Και τι παιρνει σαν ανταλλαγμα? Μπουρδες στο τετραγωνο.
Κατοποιν τουτου και με μια γενικη λογικη του "ετσι ειναι επειδη το λεω εγω, και στα παλια μου τα παπουτσια η τεκμηριωση" ο καθενας μπορει να λεει ο,τι του ερθει στο μυαλο για θεματα τα οποια αφορουν την επιστημη χωρις να κρινεται για αυτα που λεει. Οι περισσοτεροι πολιτες δεν ενδιαφερονται για επιστημονικα ζητηματα οποτε δεν υπαρχει εντονη κριτικη απο αυτη την μερια, οι επιστημονες ειναι κλεισμενοι στα εργαστηρια τους κανοντας πειραματα, οποτε που ειναι ο αντιλογος? Πουθενα. Οι δημοσιογραφισκοι της σειρας βεβαια ειναι οι κατεξοχην κατοχοι της πληρους αγνοιας σε οπιοδηποτε θεμα δεν απτεται του πολιτικου κουτσομπολιου και της showbiz. Οποτε οδηγουμαστε με μαθηματικη ακριβεια σε "νερο του Καματερου", "Φραπελιες", "δηλητηρια σκορπιων" και τα υπολοιπα τους ειδους. Και ειμαστε υποχρεωμενοι να ακουμε τον καθε γελοιο τυπο, χωρις αντιλογο, χωρις τιποτα, να λεει τις ανυποστατες θεωριες του κεφαλιου του χωρις να νοιαζεται για την επιστημονικη γνωση αιωνων.
Πρεπει καποιος να βγει και να προσεγγισει τον απλο κοσμο και να του κεντρισει το ενδιαφερον. Να τον κανει να ενδιαφερθει για την επιστημη. Να τον κανει να καταλαβει οτι η φυση ειναι ενιαια, και ανεξαρτητα αν χωριζουμε την φυση σε γνωστικους τομεις, οπως χημεια, φυσικη, βιολογια κ.ο.κ η φυση δεν το γνωριζει (οπως ευστοχα ειχε πει ο Feynman παλι). Η φυση ειναι ενιαια. Οποτε καθε γνωστικο αντικειμενο πρεπει να υπακουει σε θεμελιωδεις αρχες. Αν οι βασικοι νομοι ειναι σωστοι, τοτε ολα υπακοουν σε αυτους. Οποτε δεν μπορει ο καθε γελοιος να βιαζει θεμελιωδεις αρχες της φυσικης πχ για να αποδειξει μια θεωρια. Αν θελει ας αμφισβητησει τις θεμελιωδεις αρχες και να μας αποδειξει που υπαρχει το λαθος. Αλλα αν τις δεχεται πρεπει να ειναι συνεπης με αυτες. Αλλιως ας το βουλωσει καλυτερα. Η πνευματικη ανεντιμοτητα ειναι απο τα χειροτερα ειδη ανεντιμοτητας. Δεν γινεται να εχουμε δυο μετρα κα δυο σταθμα.
Κοινο χαρακτηριστικο των τσαρλατανων ειναι οτι χειριζονται επιστημονικες εννοιες με εναν περιεργο τροπο. Εννοεις οπως η ενεργεια, τα πεδια κοκ αποτελουν προσφιλεις τους λεξεις. Αυτο που δεν καταλαβαινουν (η κανουν οτι δεν καταλαβαινουν) ειναι οτι οι επιστημονικες εννοιες εχουν νοημα ΜΟΝΟΝ στο συγκεκριμενο εννοιλογικο πλαισιο στο οποιο δημιουργηθηκαν. Περα απο αυτο δεν εχουν νοημα και προκαλουν συγχυση. Οπως καταλαβαινετε οταν τις χειριζονται οι τσαρλατανοι δεν εννοουν τιποτα συγκεκριμενο. Απλα με επιστημονικες εννοιες προσπαθουν να προσδωσουν κυρος στις σαχλαμαρες τους. Και ο κοσμος τσιμπαει συνηθως. Οποτε ακους για ψυχικα πεδια, θετικη και αρνητικη ενεργεια, επιδραση των πλανητων στην ανθωπινη ζωη, τσι, ενεργεια του μυαλου, δυναμη του μυαλου, παραφυσικες δυναμεις, ενοραση, ψυχοκινητικα φαινομενα, διαβασμα της σκεψης...Ο καταλογος ειναι ατελειωτος.
Πρεπει κατι να γινει με αυτη την υποθεση γιατι καθως περνανε τα χρονια ολο και βυθιζομαστε πιο πολυ στην δεισιδαιμονια. Για να κλεισω θα ποσταρω ενα βιντεακι εξαιρετικα αφιερωμενο σε ολους αυτους τους τσαρλατανους. Να ειστε καλα.

It's the way nature works.{...} You don't like it? Go somewhere else.

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Η υπουλη μιζερια


Τελικα τι υπουλο πραγμα που ειναι η παραιτηση απο την προσπαθεια...Ποσο αθορυβα δουλευει στο ασυνειδητο του καθενος μας η παραιτηση. Πλεκει αθορυβα στον αργαλειο της το μεγαλεπηβολο σχεδιο της,και στο τελος, την στιγμη που νιωθεις τελειως αδυναμος να αντιμετωπισεις οποιαδηποτε δυσκολη κατασταση, το εργο ολοκληρωνεται και αποκαλυπτεται το φρικωδες σχεδιο που ειναι αποτυπωμενο πανω στο πλεκτο:η μορφη της μιζεριας.
Πιστευω οτι θα επρεπε να ενταχθει απο τους αρχαιους ελληνες στο πανθεον, η εστω να γινει μια μικρη ημιθεα: η θεα μιζερια. Τοση ειναι η πανουργια της που εξυφαινει τα σχεδια της χωρις να την καταλαβεις οταν εισαι στις στιγμες της δυναμης σου, στις λαμπρες στιγμες σου, ωστε να την αντιληφθεις και να την ξεριζωσεις οσο ειναι νωρις. Και οταν οι καταστασεις σε εχουν καταβαλλει, και θες να ξαποστασεις λιγο να ξεκουραστεις απο την προσπαθεια για ζωη,αυτη ειναι παντα εκει και σου κλεινει πονηρα το ματι να την ερωτευτεις και να πεσεις αιωνια στην αγκαλια της...αγνοωντας το καλεσμα της καρδιας σου.
Δεν ξερω για ποιο λογο μερικες φορες αισθανομαστε τοσο μιζεροι που θελουμε να τα παρατησουμε ολα και να κλαφτουμε λιγο. Περιμενουμε καποιον να μας βοηθησει στην δικη μας προσπαθεια? Ανθρωπινο θα μου πειτε.Ναι ειναι πολυ ανθρωπινο οντως.Καποιοι μου ελεγαν οτι ειναι θεμα οπτικης: καποιοι βλεπουν το ποτηρι μισοαδειο και καποιοι μισογεματο. Ποσο γελοιο και ψευτικο μου φαινεται αυτο πλεον. Δεν ειναι θεμα οπτικης τελικα. Ειναι θεμα σθενους. Ποσο μπορεις να αντεξεις και να μην τσακιστεις απο το ποδοβολητο των διπλα σου? Ποσο μπορεις να αντεξεις την ανασα των τριγυρω σου οταν ειναι τοξικη για εσενα και σου κατακερματιζει τα ονειρα σου? Ποσο μπορεις να αντεξεις τις επιταγες του οχλου που απειλουν να τσακισουν την προσωπικοτητα σου, την ατομικοτητα σου? Δεν θες να γινεις και εσυ ενα με τον οχλο? Να διωξεις απο πανω σου το βαρος της ατομικοτητας σου και της ελευθεριας σου και να αλυσοδεθεις με τον οχλο για να σε σερνουν καποιοι στο ταξιδι της ζωης? Να γινεις οπαδος βρε αδερφε? Να πουλησεις λιγο οπαδιλικι και εκτος γηπεδων?
Δεν ξερω...Δεν ξερω γτ μερικοι φορες νιωθουμε μιζεροι...Και αυτο το ρημαδιασμενο πραγμα αμα δεν το ξεριζωσεις απο μεσα σου γρηγορα απειλει να σε καταπιει και να σε καταδικασει σε αιωνια αδρανεια...Θα γινεις παρατηρητης της ζωης, καθως αυτη θα γλυστρα μεσα απο τα χερια σου χωρις να το καταλαβεις.
Ναι ενιωσα πολυ μιζερος προσφατα οταν κοιταξα καταματα το μελλον μου....Κρατησε ενα βραδυ. Μονο μια νυχτα. Οταν ξημερωσε το γαμ@@νο στοιχειο εφυγε ξανα απο κοντα μου...Και ελπιζω να αργησει να γυρισει. Ενιωσα τελειως απελπισμενος εκεινο το βραδυ...Λες και ολα ειχαν χαθει ενω ολα μελλει να γινουν. Τιποτα δεν εχει χαθει αν δεν το θελησουμε εμεις...

Στο καλο καταραμενο πραγμα που λεγεσαι μιζερια...Οσο η ζωη ανοιγει τα φτερα της για να πεταξει, και η δυναμη της ψυχης μεγαλωνει τοσο που απειλει να σου ξεσκισει τα σωθικα να ξερεις οτι δεν θα με κατακτησεις ολοκληρωτικα ποτε.

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Η αιωνια επιστροφη

Και με τα πολλα και τα πολλα, και οντως πνευμα περιεργο αρχισα να διαβαζω Νιτσε. Και αυτο σε πεισμα οσων ακουγα να μου λενε την κριτικη τους για τον φιλοσοφο η διαβαζα κατα περιοδους. Και αυτο διοτι πιστευω οτι για να γνωρισεις το εργο καποιου πρεπει να διαβασεις το εργο καθ' αυτο και οχι σχολια αλλων για το εργο.
Καθως διαβαζα λοιπον, εφτασα σε κατι που πραγματικα με προβληματισε και το σκεφτομαι συχνα. Αναρωτιεμαι τι να εννοουσε ο φιλοσοφος οταν το εγραφε. Και επειδη δεν ειμαι φιλολογος θα με συγχωρησετε αν το ερμηνευω λαθος. Θα ηθελα και τις δικες σας αποψεις. Το κειμενο παει καπως ετσι λοιπον:


Τι θα εκανες αν μια μερα η νυχτα ενας δαιμονας σε ακολουθουσε στην πιο μοναχικη σου στιγμη,και σου ελεγε:
"Αυτη την ζωη, οπως την ζεις τωρα και οπως την εχεις ζησει θα πρεπει να την ζησεις για αλλη μια φορα ακομα και αναριθμητες αλλες φορες. Και δεν θα υπαρχει τιποτα νεο σε αυτην, αλλα καθε πονος και καθε χαρα, καθε σκεψη και αναστεναγμος,και οτιδηποτε μικρο η μεγαλο στην ζωη σου θα επιστρεψει σε εσενα με την ιδια διαδοχη και σειρα-ακομα και αυτη η αραχνη και αυτο το φεγγαροφως αναμεσα στα δεντρα, και αυτη η στιγμη και εγω ο ιδιος. Η αιωνια κλεψυδρα της υπαρξης θα γυριζει πανω-κατω ξανα και ξανα-και εσυ μαζι της κοκκε σκονης".
Δεν θα επεφτες κατω και θα ετριζες τα δοντια και θα καταριοσουν τον δαιμονα που μιλησε ετσι?
Η θα ζουσες μια συγκλονιστικη στιγμη οταν θα του απαντουσες: "εισαι θεος και ποτε μου δεν ακουσα κατι τοσο θεικο".


Ποσες φορες δεν εχουμε πει η ακουσει την εκφραση: "αδραξε την μερα σου"? Ειναι κατι που ολοι λεμε αλλα λιγοι εχουν κανει πραξη. Ποση ειρηνη με τον εαυτο μας πρεπει να εχουμε, ποσο συνειδητα και ευτυχισμενα θα πρεπει να εχουμε ζησει για να επιλεξουμε να ζουμε την ζωη μας ακριβως οπως την ζησαμε ξανα και ξανα? Να φτασουμε δηλαδη στην πληρη καταφαση της ζωης. Νομιζω οτι ειναι κατι το ιδανικο και ως εκ τουτου ειναι αδυνατον να επιτευχθει. Αλλα ζωντας σε μια κοινωνια που οι περισσοτεροι δεν ειμαστε ευχαριστημενοι με τον εαυτο μας, με τους γυρω μας,και με τις πραξεις μας νομιζω οτι θα ειναι σχεδον λυτρωτικο να σταματησουμε καποια στιγμη και να αναρωτηθουμε: "τι εχω κανει εγω για εμενα? πως ζω την ζωη μου? μου αρεσει? γιατι δεν την αλλαζω?". Ο Νιτσε πιστευω ηθελε η φιλοσοφια του να μας πεισει οτι πρεπει να γνωρισουμε τον εαυτο μας. Ισως ειναι απο τα πραγματα που μας λειπουν πολυ στην συγχρονη εποχη.


Και ενα βιντεακι απο την ταινια "Οταν εκλαψε ο Νιτσε" την οποια δεν εχω δει (ουτε εχω διαβασει το βιβλιο) αλλα αφορα την παραβολη που σας ειπα πριν. Να περνατε καλα και να χαιρεστε!

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Για να δουμε, τι θα δουμε...

Γυρναω απο το πανεπιστημιο κουρασμενος απο την δουλεια του διδακτορικου και ανοιγω τον υπολογιστη. Και μετα απο λιγο ανοιγω την τηλεοραση να δω αν εχει καμια ταινια να χαζεψω. Ειναι γυρω στις 9:00. Κανω ζαπινγκ στα λεγομενα "μεγαλα" καναλια και βλεπω ελληνικες σειρες. "ΟΚ" μου λεει ο εαυτος μου, "μην εισαι τοσο αρνητικος, δες αν αξιζει φετος καμια σειρα. Μπορει κατι να σου αρεσει τελικα και καποιος σεναριογραφος να εχει κατι να πει. Και με την αρνητικη σου σταση μπορει να χασεις κατι καλο". Αποφασιζω να ακουσω την συνετη συμβουλη του εαυτου μου και συνεχιζω να παρακολουθω. Γνωριμες φατσες ηθοποιων παρελαυνουν απο μπροστα μου. Βλεπω 5-10 λεπτα και καταλαβαινω τι θα ακολουθησει στα υπολοιπα 1475747383 επεισοδια καθε σειρας στην διαρκεια της τηλεοπτικης χρονιας. Αρχιζουν και κατεβαινουν ρολα...Αλλαζω καναλι. Παλι γνωριμες φατσες, με ηλιθια κρυα αστεια, και η κλασσικη κωμωδια καταστασεων και ατακων βρισκεται για αλλη μια χρονια κοντα μας. Ηθελα να ηξερα ποιος ανθρωπος γελα με αυτο το αισχρο και ηλιθιο χιουμορ. Οι ατακες ειναι οι ιδιες, οι καταστασεις οι ιδιες, λιγο το σεναριο αλλαζει και οι ηθοποιοι. Θεε μου λεω δεν γινεται. Ξαναλλαζω καναλι...Τα ιδια και τα ιδια. Αρχιζω και φριττω απο αυτα που βλεπω. Οι τρεις εννοιες, αυτη του ηθοποιου, του καλλιτεχνη και του Ελληνα αρχιζουν και διαχωριζονται στο μυαλο μου για αλλη μια φορα...Ψαχνω να βρω κατι να μου κινησει το ενδιαφερον, να με καθηλωσει λιγο, να μου δωσει ενα ερεθισμα να κατσω να το παρακολουθησω. Τιποτα. Απελπιζομαι.
Σκεφτομαι τον Κατρακη. Την Ειρηνη Παππα. Σκεφτομαι αλλους καλλιτεχνες-ηθοποιους. Με πιανει μελαγχολια και δεν μπορω να κρατησω εναν αναστεναγμο. Που ειναι ο ελληνικος κινηματογραφος? Υπηρξε ποτε? Η ο ελληνικος κινηματογραφος ηταν οι κλασσικες κωμωδιες σε ασπρομαυρο φοντο? Σκεφτομαι κλασσικες ταινιες, ταινιες που αντεξαν στον χρονο. Δεν μπορω να μην αναρωτηθω γιατι τοτε εφτιαχναν ταινιες και πλεον αγκομαχουν για να βγαλουν εστω και κατι μετριο. Η εβγαζαν σειρες που σε κρατουσαν (και δεν αναφερομαι στα βραζιλιανικα φυσικα). Φταιει η οικονομικη κριση? Μπα δεν νομιζω. Και περυσι και πιο παλια τα ιδια σκ@@α ηταν. Η ελλειψη εμπνευσης και προοπτικης? Νομιζω ναι. Οταν πιεζουν καποιον να γραψει σεναριο μονο και μονο επειδη πρεπει να εχει κατι ετοιμο για την νεα τηλεοπτικη χρονια εκει καταληγουμε. Ο καλλιτεχνης δεν λειτουργει κατα παραγγελια. Οι νεοι σκηνοθετες? Φανταζομαι βρισκονται στο παρασκηνιο προσπαθωντας να χρηματοδοτησουν οι ιδιοι τις νεες και φρεσκες ιδεες τους και τα ονειρα τους, σε ενα συστημα που ευνοει το κατεστημενο.
Ας ειναι...Κλεινω το χαζοκουτι. Δεν εχει πολλα να μου δωσει. Καλυτερα να μην το βλεπω για να μην σκεφτομαι τα χαλια μας. Προβλεπω και φετος να την βγαζω με DVD...Δεν πειραζει. Δεν θα γινω θυμα στην κακογουστια τους. Ας την χαρουν αυτοι. Ειναι ολη δικη τους.

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

Τα δικα μας θελω και το τι θελουν οι γυρω μας απο εμας

Η αλλιως "τι θελουν οι αλλοι απο εμας, και τι μας νοιαζει εμας". Και για να μην παρεξηγηθω δεν θα μιλησω για ανθρωπους που αγαπαμε και μας αγαπουν και των οποιων η γνωμη και η κριτικη ειναι παντα καλοδεχουμενη. Μιλαω για τους αλλους, τους "εκει εξω", αυτους που δεν επιλεξαμε να εχουμε κοντα μας (βλεπε συγγενεις), συναδελφους και επισης αγνωστους με τους οποιους αναγκαζομαστε να ερχομαστε σε επαφη στον ρου της καθημερινοτητας.
Και φυσικα στις περιπτωσεις που αυτη η επαφη ειναι τυπικη δεν δημιουργουνται μεγαλα προβληματα. Αν ομως το συναφι που ανεφερα πιο πανω δεν κατεχει περιοπτη θεση στον καταλογο των ανθρωπων που εκτιμαμε τοτε τα πραγματα γινονται δυσκολα. Γιατι συνηθως η κακη μοιρα μας ριχνει σε ανθρωπους που θεωρουν τους εαυτους τους παντογνωστες και κριτες των παντων. Οποτε αρχιζουν τα "πρεπει" και τα "γιατι" και τα "επειδη" και τα "τι θα κανεις στην ζωη σου" και αλλα παρομοια. Και επειδη θες να κρατησεις και ενα επιπεδο, και να μην τους στειλεις στην γη του πυρος, τους απαντας με ενα μικρο συγκαταβατικο χαμογελο, η μια τυπικη κλισε απαντηση του τυπου "δεν ξερω, δεν απαντω".
Και αναρωτιεμαι τι τους νοιαζει αυτους, τι θα κανεις εσυ στην ζωη σου? Γιατι ειναι εμφανες οτι δεν τους νοιαζεις αλλα το λενε για να σε κανουν να αισθανθεις ασχημα: το ειλικρινες ενδιαφερον φαινεται απο μακρια. Τι τους κανει να αναζητουν να υποβιβασουν τον αλλον και να τον κανουν να αισθανθει ασχημα? Θελουν να ανεβουν ψυχολογικα? Να νιωσουν οτι οι επιλογες που εκαναν αυτοι ειναι οι σωστες και εσυ που δεν πηρες την πεπατημενη οδο εισαι λαθος?
Εχω ενα προσφατο παραδειγμα που με φουντωσε. Ειχα παει σε οφθαλμιατρο να μου μετρησει την μυωπια για να αλλαξω γυαλια. Και ενω εγω ημουν απολυτα τυπικος αυτη ξεκινησε απο την κλασσικη ερωτηση (ειναι κλασσικη με την εννοια οτι οι περισσοτεροι ξεκινανε απο εκει για να συνεχισουν το λογυδριο τους) "σπουδαζεις η δουλευεις?". Οταν της ειπα τι σπουδαζω αρχισε να πυροβολει αλυπητα με το μυδραλιο που ειχε για στομα. Και "μετα τι θα κανεις", "θα βρεις δουλεια και που" και ολα αυτα. Ειλικρινα το αιμα μου ειχε ανεβει στο κεφαλι, ηθελα να την σκυλοβρισω αλλα κρατησα την ψυχραιμια μου: με τα ματια μου επαιζε...δεν με συμφερε :). Τελοσπαντων καποια στιγμη καταλαβε οτι ημουν εξαιρετικα φειδωλος στις απαντησεις μου και το εραψε το στομα της.
Μια απο τις ατακες που με εκνευριζουν πολυ ειναι: "ναι ωραιες οι σπουδες κλπ αλλα μετα απο δουλεια τι?". Βρε ηλιθιο πλασμα που θες να λεγεσαι ανθρωπος, ολοι ξερουμε οτι το να βρεις δουλεια ειναι δυσκολο στις μερες μας αλλα ποιος σου ειπε οτι επειδη μπορει να μην βρω δουλεια πρεπει να μεινω αμορφωτος? Θα κανω αυτο που γουσταρω, θα μορφωθω και μετα θα παω να γινω επετης αν δεν βρισκω πουθενα δουλεια :).
Καπως ετσι πηγαινουν οι ανουσιες αυτες συζητησεις και δεν οδηγουν πουθενα. Ηθελα να ηξερα ποιος τους δινει το ελευθερο να χωνουν την μυτη τους στην ζωη σου, και να σου λενε τι να κανεις. Τι να κανεις με την ΔΙΚΗ σου ζωη. Λες και ολοι πρεπει να παρουμε ολοι τον ιδιο δρομο, να κανουμε τις ιδιες επιλογες, να πιστευουμε τα ιδια κλπ. Παλια ενιωθα ασχημα οταν μου ανοιγαν τετοιες κουβεντες. Πλεον τωρα οταν χρειαστει να τους υποστω, τους γραφω κανονικα και ησυχαζω. Ποτε θα μαθουν επιτελους οτι το βαρος των επιλογων του καθε ανθρωπου ειναι κατι που το επωμιζεται μονο αυτος ο ενας?

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Το δεντρο



Σπανια γραφω για τα συναισθηματα μου γιατι δεν βρισκω ερεθισματα. Ενα βραδυ λοιπον η φιλη μου η Μαρια, μου χαρισε απλοχερα την εμπνευση που χρειαζομουν. Σε αυτην λοιπον αφιερωνω το παρακατω κειμενο με ολη μου την αγαπη...


Τα ματια σου φως χιλιων αστρων να φεγγοβολουν ατερμονα πανω στο δικο μου προσωπο,
το γελιο σου γαργαρο νερο απο βουνα που φωλιαζουν ο αετος και ο φοινικας,
πως να συγκρινω την ανασα σου, μικρη θεα? Οι ανεμοι του αφιλοξενου πελαγους ωχριουν μπροστα της.
Δεμενος σαν τον Οδυσσεα κοιταω το ολογιομο φεγγαρι των ματιων σου, σκοπος και πεπρωμενο ειναι ετσι θλιμμενα που με κοιτουν.
Μαγισσα Κιρκη στο αγνωστο νησι της ψυχης σου με τραβηξες,
και εγω, μαρμαρωμενος, σαν υπνωτισμενος ακολουθησα το τραχυ μονοπατι της καρδιας σου.
«Τον κηπο μου ελα να σου δειξω» μου ειπες ψιθυριστα και εγω υπακουσα,
και κρατωντας με από το χερι μου εδειξες τον επιγειο παραδεισο σου...
Ντραπηκα μα την αληθεια που εγω, ο αξεστος, εγινα μαρτυρας της πολυχρωμης ζωντανιας της ψυχης σου.
Ασε με τα μπουμπουκια της καρδιας σου να αγγιξω, τις πολυχρωμες ανεμωνες του κηπου σου να χαρω, για μια και τελευταια φορα,
ασε με να πιω απο τις πηγες που αναβλυζει καθαριο το νερο, ασε με να πλυνω την ψυχη μου στις καταρρακτες της οργης σου,
ασε μια φορα να βαπτιστω στην αγαπη που μαρτυρα ο λογος σου, και μετα ας σβησω, ροδαλος και χαρουμενος, όπως γαληνευει ο ηλιος όταν δυει...
Mου ειπες με σταθερη φωνη «προσεχε αγαπημενε μου επισκεπτη μην πληγωθεις από την ομορφια του κηπου. Η ομορφια καλυπτει επιμελως τον κινδυνο όπως η μανα φυλαει στην αγγαλια της το παιδι της».
Αλλα εγω, λουσμενος από την φωτια της αγαπης σου δεν μπορουσα να γυρισω πισω, ο δρομος της επιστροφης ηταν σκληρος και απανθρωπος.
«Θελω να μεινω εδώ» σου φωναξα…..Μα εσυ ειχες φυγει…
Μονος εμεινα στον κηπο της καρδιας σου, και ο ανεμος σηκωθηκε αγριος και σαρωσε τον κηπο σου.
Ο γκριζος ουρανος καταπλακωσε τα παντα…Το χρωμα χαθηκε, τα λουλουδια μαραθηκαν. Τα βουνα βογκουσαν από τις ριπες του ανεμου.
Ηθελα να κλαψω. «Που πηγε ο κηπος σου? Ο δικος μου κηπος» ουρλιαξα αλλα ο ανεμος, σαν κλεφτης πηρε τα λογια μου και πεταξε μακρια.
Εκατσα κατω, στο τραχυ χωμα, νεκρο πλεον και αχρωμο, χωρις ιχνος ζωης να θυμιζει την εκστατικη μαγεια που υπηρχε πριν από λιγο.
Εκλαψα, γιατι πλεον ο κηπος ηταν και δικος μου κηπος…..Και μεσα στην απελπισια μου ουρλιαξα «θελω να γινω λουλουδι στον κηπο σου. Παρε την ψυχη μου, την ανθρωπινη μου υποσταση…Θελω να στολιζω τον κηπο σου!»
Και όπως ο αερας επαιρνε τα λογια μου, ο θεος των βουνων σου με λυπηθηκε και μετετρεψε σε ένα ομορφο τεραστιο καταπρασινο δεντρο, με ριζες γερες, στον κηπο της καρδιας σου…



Πινακας: Vincent Van Gogh - Peach Tree in Bloom.

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2009

Ο βασιλιας πεθανε. Ζητω ο βασιλιας!

Και αφου λοιπον ο Κωστακης εφυγε και απο την πρωθυπουργια και απο την προεδρια της Ν.Δ. το φως του ηλιου, λεγεται, οτι χαιδεψε απαλα την χωρα. Νεα ελπιδα γεμισε τα στηθη των Ελληνων, και πλεον σιγουρευτηκαν οτι αυτοι ειναι οι μονοι αρχοντες της πατριδας.
Ο βασιλιας ειναι νεκρος λοιπον...Ζητω ο βασιλιας Γιωργος απο την ευγενικη και γαλαζοαιματη γενια των Παπανδρεου.Οι αριστοι οπως αυτοαποκαλουνται ηρθαν στην εξουσια!! Εμπρος λοιπον ποπολο για χορους και πανηγυρια! Θα ξυπνησουμε σε εκατο μερες και ολα τα προβληματα μας θα εχουν λυθει ως εκ θαυματος! Τι θα μπορουσε να ειναι καλυτερο απο την υποσχεση ενος κομματος για το εγγυς μελλον? Μια υποσχεση για την καλυτερευση των πραγματων?
Πριν τις εκλογες ακουγα ανθρωπους να κραζουν για την (εμφανεστατη) ανικανοτητα του Καραμανλη, για το καψιμο των δασων και ολων αυτων που καλα γνωριζουμε ολοι. "Ο λαος δεν ξεχνα τι σημαινει δεξια" ηταν η μονιμη επωδος του λαου στον δρομο. Αλλα θελω να πιστευω οτι ειχε αυτοσαρκαστικη διαθεση ο κοσμος και οχι οτι το πιστευε...Γιατι αν οντως πιστευε τοτε θα κοροιδευε τα μουτρα του. Γιατι βαθεια μεσα του ηξερε και ξερει οτι η μνημη του ειναι περιορισμενη. Η ληθη ειναι η αγαπημενη ασχολια του λαου. Ιδιως οταν προκειται για ζητηματα εξουσιας και καταχρησης της.
Ισως τελικα να βλεπουμε στο προσωπο των πολιτικων την δικη μας μασκα, την μασκα του κομπιναδορου, κουτοπονηρου ρουφιανου. Εξαλλου τι παραπανω κανουν οι πολιτικοι? Αυτο που θα εκανε και ενα τεραστιο ποσοστο των πολιτων αυτου του κρατους. Οποτε γιατι τους αφοριζουμε καθε φορα που ενα σκανδαλο βγαινει στην επιφανεια? Γιατι ο λαος εριξε τον Καραμανλη? Επειδη σιχαθηκε την διεφθαρμενη κυβερνηση του? Οχι κατα την γνωμη μου...Ειναι η ζηλεια που μας οδηγει να κραζουμε. Η ζηλεια μας για αυτους που εχουν την δυναμη και την εξουσια και τρωνε με χρυσα κουταλια και εμεις δεν εχουμε να φαμε την επομενη μερα. Ας ειμαστε ειλικρινεις λοιπον με τον εαυτο μας πρωτα απο ολα, και ας βαλουμε στην φραση "ηθικη και διαφανεια" την λεξη ζηλεια. Ειμαστε ιδιοι με αυτους, και ζηλευουμε που αυτοι μπορουν και εμεις οχι. Βεβαια, κανουμε καταχρηση εξουσιας και σχεδιαζουμε κομπινες, μικρες η μεγαλες, κλεψιες και ατιμιες στον δικο μας μικροκοσμο, στην δικη μας "χωρα". Μετα απο καιρο σκεψης καταλαβα οτι σιχαινομαστε τους πολιτικους επειδη βλεπουμε το προσωπο μας στην τηλεοραση. Βλεπουμε την δικη μας συμπεριφορα στις πραξεις τους. Βλεπουμε στις ατιμιες τους αυτα που θα καναμε εμεις αν ειχαμε την εξουσια. Οποτε ας σταματησουμε να βαυκαλιζομαστε και να χωνουμε το προσωπο στο εδαφος σαν την στρουθοκαμηλο. Η αληθεια ειναι κυριοι οτι καμια επικληση στην ηθικη δεν μπορει ποτε να αποτρεψει καμια κυβερνηση απο το να μην ειναι συνεπης με αυτα που υποσχεται να κανει. Καμια κυβερνηση δεν θα εκανε αυτα που κανει αν ηξερε οτι στον λαο δεν θα βρει υποστηρικτες. Οτι οι περισσοτεροι απο τον λαο ειναι διεφθαρμενοι και θα προσφερουν απλοχερα το ερισμα για ναι δικαιολογηθουν οι παρατυπιες της (κυβερνησης).
Οποτε, κυριοι και κυριες, ποιον κοροιδευουμε οταν αγανακτουμε με την εκαστοτε κυβερνηση και την βριζουμε? Αφου ξερουμε πολυ καλα πως και οι ιδιοι τα ιδια μουτρα εχουμε. Θελουμε να ειναι αυτοι τιμιοι και καλοι ενω εμεις δεν ειμαστε? Δεν ειναι λιγο υποκριτικο αυτο? Δεν ειναι πολυ αυτο να το ζητα ενας ατιμος απο οποιαδηποτε κυβερνηση? Οποτε για ποιο λογο αυτη η προσποιητη αγανακτηση? Μηπως οπως ειπα και πιο πανω μας θυμιζουν την δικη μας καθημερινη συμπεριφορα?
Ας δουμε τι ζηταμε εμεις απο το κρατος και απο την κοινωνια. Ας δουμε τι ελπιζουμε για το μελλον και τι ειμαστε ικανοι να θυσιασουμε, ο καθενας ξεχωριστα (γιατι στις θυσιες το "η ισχυς εν τη ενωσει" δεν ισχυει. Η θυσια που κανει καποιος δεν αντικαθιστα την θυσια που δεν εκανε ο διπλα). Ας κοιταξουμε μια φορα την ευθυνη που εχουμε ο καθενας ξεχωριστα αντι να αποποιουμαστε των δικων μας ευθυνων.


Και κατι για να εχουμε στο μυαλο μας παντα: καμια κυβερνηση δεν προκειται να υπερασπιστει τα δικα μας δικαιωματα. Εμεις ειμαστε οι προστατες και εγγυητες των δικων μας δικαιωματων αλλα και του διπλανου και ας σταματησουμε να ψαχνουμε για εργολαβους στις κυβερνησεις. Καμια κυβερνηση δεν προκειται να λυσει τα προβληματα μας για εμας χωρις εμας. Περαστικα μας.

Υ.Γ. Βλεπω τα μελη της νεας κυβερνησης να χαμογελουν αυταρεσκα στο φακο. Και αυτο μου δημιουργει μια ανησυχια: αυτοι που εχουν αισθηση του βαρους τους και των ευθυνων τους δεν χαμογελουν. Τα κοινα δεν ειναι για τα "ελαφρα" πνευματα. Σας φιλω.

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

Essay on man-Alexander Pope

Οταν σκεφτομαι ποιηματα που πραγματικα αγγιζουν ολο μου το ειναι και οχι ξεχωριστα κομματια του εαυτου μου, το πρωτο που μου ερχεται ειναι το Essay on Man του Alexander Pope. Το εν λογω ποιημα ειναι ενα περιεργο υβριδιο. Ειναι πραγματεια γραμμενη σαν ποιημα, με ολα τα μαγικα στοιχεια της ποιησης.
O Alexander Pope υπηρξε ενας απο τους μεγαλυτερους ποιητες του 18ου αιωνα, ισαξιος σε μεγαλειο με τον Shakespeare και τον Tenysson. Ισως και με τον Δαντη θα προσθετα εγω. Στοιχεια για την ζωη του μπορουν να βρεθουν ευκολα οποτε θα εστιασω στο εργο του "Essay on Man".
Κανενα ποιημα δεν μου εχει δημιουργησει τετοια αισθηματα ισως με εξαιρεση την "Θεια Κωμωδια" του Δαντη. Ο τροπος γραφης, το μεγαλειωδες οραμα του δημιουργου, η βαθεια κατανοηση της φυσης του ανθρωπου ειναι απο τα ξεχωριστα στοιχεια του εργου. Ο τονος του μοιαζει λιγο με επικη ποιηση αλλα το θεμα και ο σκοπος του δεν ειναι ο ιδιος. Δεν εχει σκοπο να αναψυσει τον ανθρωπο στα μεγαλυτερα υψη, να εξυμνησει τις αρετες και το θαρρος του, την ηρωικη του προδιαθεση και να τον φτασει στο μεγαλειο των θεων. Σκοπος του ειναι να δει τον ανθρωπο στα ματια χωρις να φοβαται το τι θα δει....Επιχειρει να εντοπισει και να αναλυσει την θεση του ανθρωπου στο συμπαν, αλλα και την θεση του ανθρωπου στην κοινωνια, και σε σχεση με τον εαυτο του...Η ευτυχια, σαν ιδανικο και σκοπος ζωης αναλυεται και αυτη.
Η δημιουργια του Pope χωριζεται σε τεσσερις ενοτητες, τις επιστολες, ετσι ωστε η αναλυση να γινει πιο κατανοητη και ευκολη. Συγκεκριμενα εξεταζεται η φυση και η κατασταση του ανθρωπου σε σχεση με:

1) Το συμπαν
2) Τον εαυτο του σαν ξεχωριστη υπαρξη
3) Την κοινωνια
4) Την ευτυχια

Αυτη ειναι η διαρθρωση του εργου. Δεν ξερω αν υπαρχει ελληνικη μεταφραση οποτε θα παραθεσω μερικα απο τα πιο αγαπημενα μου αποσπασματα μαζι με την μεταφραση που βαναυσα θα επιχειρησω να κανω. Με συγχωρειτε εκ των προτερων για την βαναυσοτητα του εγχειρηματος αλλα θελω να δωσω μια αισθηση του μεγαλειωδους αυτου εργου στους αναγνωστες που δεν γνωριζουν καλα αγγλικα. Οπως ειναι γνωστο ομως καθε μεταφραση του πρωτοτυπου μειωνει την αισθητικη αξια του ποιηματος. Αλλα τελοσπαντων θα κανω μια προσπαθεια...Παμε λοιπον...


Know then thyself, presume not God to scan,
The proper study of mankind is Man.
Placed on this isthmus of a middle state,
A being darkly wise and rudely great:
With too much knowledge for the Sceptic side,
With too much weakness for the Stoic's pride,
He hangs between, in doubt to act or rest;
In doubt to deem himself a God or Beast;
In doubt his mind or body to prefer;
Born but to die, and reas'ning but to err;
Alike in ignorance, his reason such,
Whether he thinks too little or too much;
Chaos of thought and passion, all confused;
Still by himself abused or disabused;
Created half to rise, and half to fall:
Great lord of all things, yet a prey to all;
Sole judge of truth, in endless error hurl'd;
The glory, jest, and riddle of the world!

(...)

Two principles in Human Nature reign,
Self-love to urge and Reason to restrain;
Nor this a good, nor that a bad we call;
Each works its end, to move or govern all:
And to their proper operation still
Ascribe all good, to their improper, ill.

(...)

In lazy apathy let Stoics boast
Their virtue fix'd; 'tis fix'd as in a frost;
Contracted all, retiring to the breast;
But strength of mind is Exercise, not Rest:
The rising tempest puts in act the soul,
Parts it may ravage, but preserves the whole.
On life's vast ocean diversely we sail,
Reason the card, but Passion is the gale;
Nor God alone in the still calm we find,
He mounts the storm, and walks upon the wind.


Μεταφραση
************
Να γνωρισεις λοιπον τον εαυτο σου, θεώρησε οτι θεός δεν είσαι για να αναζητεις,
Η πρεπουσα μελετη της ανθρωποτητας ειναι ο ανθρωπος,
βρισκομενος στον ισθμο μια μεσης καταστασης,
ενα ον σκοτεινα σοφο, και προκλητικα μεγαλειωδες:
με υπερβολικη γνωση απο την πλευρα του σκεπτικιστη,
με πολλες αδυναμιες για την περηφανια του στωικου,
Στεκεται στο ενδιαμεσο, αμφιβαλλοντας αν θα δρασει η θα μεινει απραγος,
γεματος αμφιβολιες για το αν θα θεωρησει τον εαυτο του θεο η ζωο,
γεματος αμφιβολιες για τον αν θα προτιμησει το σωμα του η την ψυχη του,
γεννημενος για να πεθανει, σκεφτεται για να σφαλει,
παρομοια με την αγνοια, η λογικη του τετοια,
ειτε σκεφτεται παρα πολυ η παρα πολυ λιγο,
χαος της σκεψης και παθους, ολα μπερδεμενα,
ακομα απο τον ιδιο του τον εαυτο να πεφτει στην καταχρηση και να ανακαμπτει,
Δημιουργημενος κατα το ημισυ για να ανυψωνεται, και κατα το ημισυ για να καταβαραθρωνεται,
Μεγας αρχοντας των παντων, αλλα παρολα αυτα το θυμα σε καθε τι,
ο μονος κριτης της αληθειας, χτυπημενος απο ατελειωτα λαθη,
Το μεγαλειο, το αστειο και το αινιγμα του κοσμου (ο ανθρωπος).

(...)

Δυο νομοι βασιλευουν στην ανθρωπινη φυση,
η αγαπη προς τον εαυτο του για να παροτρυνει και η λογικη για να περιοριζει,
ουτε αυτο θεωρουμε ως καλο ουτε εκεινο ως κακο,
καθε ενα (απο τα δυο) λειτουργει προς την δικη του κατευθυνση, να κινει η να εξουσιαζει τα παντα,
και στην σωστη λειτουργια τους τoυς αποδιδουμε (τον χαρακτηρισμο αυτων των δυο) ολα τα καλα, στην κακη λειτουργια τους το αρρωστο.

(...)

Αφηστε τους στωικους (φιλοσοφους) να περιαυτολογουν για την τεμπελικη απαθεια τους, οι αρετες τους σταθερες,
σταθερες σαν να βρισκονται μεσα στον παγετο, ολες (οι αρετες τους) συμπτυγμενες μεσα στο στηθος τους,
ομως η δυναμη του μυαλου ειναι η εξασκηση οχι η στασιμοτητα,
η αναδυομενη τρικυμια βαζει την ψυχη σε δραση,
μπορει να καταστρεφει τα επιμερους κομματια αλλα διατηρει το ολον,
στης ζωης τον αχανη ωκεανο σαλπαρουμε με διαφορους τροπους,
η λογικη ειναι το διαβατηριο αλλα το παθος ειναι η θυελλα,
ουτε τον Θεο δεν μπορουμε να βρουμε στην ηρεμια,
ιππευει την θυελλα, και περπατα πανω στον ανεμο.

Πηγη: Poets' Corner, http://theotherpages.org/poems/pope-i.html
Αρχικη Πηγη: The Complete Poetical Works of Alexander Pope, Student's Cambridge Edition, Houghton Mifflin Company, 1903 (edited by H.W. Boynton)

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Οι αποχρώσεις της χαράς



Μάταια προσπαθώ να αναγκάσω την σκέψη μου να εστιάσει σε κάτι συγκεκριμένο για να γράψω. Μάλλον έχει να κάνει με το γεγονός ότι αυτό τον καιρό αποφεύγω να απασχολώ το νού μου με οτιδήποτε θέλει επίπονη ανάλυση και σκέψη. Προτιμώ να αφήνω το μυαλό μου να ξεκουράζεται απο αυτά που με προβληματίζουν...Αλλά επειδή θέλω να γράψω κάτι θα πιέσω τον εαυτό μου να γράψει. Εξάλλου δεν έχω τη ιδιότητα του συγγραφέα ή του ποιητή οπότε η έμπνευση δεν έχει να κάνει με αυτά που γράφω.
Γενικά έχω το συνήθειο να παρατηρώ τον κόσμο έξω. Όχι από έλλειψη διακριτικότητας ή τακτ, αλλά επειδή πιστεύω ότι έξω βλέπεις πολύ ενδιαφέροντα είδη ανθρώπων. Αυτό το οποίο έχω παρατηρήσει και έχουν κοινό οι περισσότεροι έξω είναι η έλλειψη φωτεινότητας στα πρόσωπα τους...Βλέπεις πρόσωπα αγέλαστα, σκυθρωπα, μουντά καί άχρωμα. Αν τύχει και δείς καμιά παρέα να γελά, θα είναι αυτό το νευρικό, συνεχές καί αφύσικο γέλιο που νιώθεις ότι πιέζεται να βγεί στην επιφάνεια ή είναι το γέλιο ανθρώπου που δεν χαίρεται αλλά μάλλον βρίσκεται σε ένα είδος έκστασης, όπως συμβαίνει με τους μεθυσμένους. Είναι μια περίεργη κατάσταση ευθυμίας παρά απόρροια χαράς ή εκδήλωση ανθρώπου που εκείνη την στιγμή νιώθει ευτυχισμένος.
Είναι κάτι που νομίζω όλοι το έχουμε παρατηρήσει γύρω μας. Καί το πραγματικά εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι ότι παρόλο που είναι σχετικά εύκολο να διακρίνουμε την "ποιότητα", την χροιά αν προτιμάτε, της λύπης, το είδος, την ένταση καί την διακύμανσή της, συνήθως αποτυγχάνουμε να εντοπίσουμε το πόσο χαρούμενος είναι κάποιος. Γιατί συμβαίνει άραγε αυτό? Μήπως ο εγκέφαλος εστιάζει πιο πολύ στα αισθήματα πόνου καί δυστυχίας παρά στα συναισθήματα χαράς τα οποία δεν θεωρεί σαν κάτι ξεχωριστό? Με άλλα λόγια ο άνθρωπος εστιάζει πιο πολύ στα πράγματα που τον θλίβουν ώστε να τα ξεπεράσει ή να βρεί τρόπους να τα διώξει?
Το πρόβλημα είναι εκτενές καί θα ήμουν αφελής να πιστεύω ότι μπορεί να εξαντληθεί σε μια ανάρτηση. Ωστόσο, καί για να κάνω την σύνδεση με αυτά που έλεγα παραπάνω,μου κάνει φοβερή εντύπωση που αποτυγχάνουμε να εντοπίσουμε αν υπάρχει διαφορά στην χαρά που προκαλείται απο πχ την δημιουργία, την επιβεβαίωση των δυνατοτήτων μας από τον εαυτό μας, την βελτίωση των ικανοτήτων ή των δεξιοτήτων μας ή την επίτευξη ενός στόχου. Μάλλον έχει να κάνει με τις εμπειρίες "χαράς" που έχουμε δοκιμάσει στην ζωή μας, δηλαδή τα διαφορετικά πράγματα που μας δημιούργησαν το αίσθημα της χαράς. Δεν νομίζω ότι έχει μεγάλη σημασία να βάζουμε όλα τα πράγματα που μας κάνουν χαρούμενους στο ίδιο τσουβάλι. Νομίζω ότι είναι πιο βοηθητικό (στο να αντλήσουμε τα μέγιστα απο τις στιγμές που μας κάνουν να ευτιχισμένους) το να μπορούμε να σκεφτόμαστε (έστω και διαισθητικά καί όχι λογικά) το γιατί νιώθουμε ευτυχισμένοι την δεδομένη στιγμή, όπως κάνουμε καί όταν νίωθουμε ότι κάτι δεν μας πάει καλά. Να μπορούμε να κατανοήσουμε με την ψυχή και την καρδιά την ξεχωριστή σημασία της κάθε λεπτής, σχεδόν αδιόρατης, απόχρωσης του συναισθήματος καί να το νίωσουμε σε όλο του το μεγαλείο, χωρίς να το συγχέουμε με άλλα παρόμοια.


Καί όλα αυτά μάλλουν έχουν κάποια αξία διότι η πανέμορφη παλέτα των χρωμάτων της ζωής είναι πιο μεγάλη και πλούσια απο αυτές των ζωγράφων.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Ο τρόμος της ύπαρξης

Το να υποψιάζεσαι την θνητότητά σου είναι το να γνωρίζεις την απαρχή του τρόμου.

Το να γνωρίζεις πέρα απο κάθε αμφιβολία ότι είσαι θνητός, σημαίνει το τέλος του τρόμου.

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

Καλο χειμωνα!!

Με την φραση που οι περισσοτεροι απεχθανονται αυτη την περιοδο του χρονο θα τιτλοφορησω την αναρτηση μου! Καλο χειμωνα λοιπον σε ολους τους διαδικτυακους φιλους μου! Ελπιζω να περασατε καλα, να ξεκουραστηκατε διπλα στην φυση και να απολαυσατε την παντα αξεπεραστη παρεα της. Γυρισα και εγω στην βαση μου και πλεον τα κεφαλια μεσα. Περασα πολυ ομορφα τον ενα μηνα που πηγα διακοπες στο εξωχικο μου. Γεμισαν οι μπαταριες και τωρα νιωθω ετοιμος για νεες συγκινησεις! Δεν θα πω περισσοτερα μια και απλα ηθελα να πω ενα γεια. Θα επιστρεψω συντομα για να αναρτησω τις σκεψεις που εκανα αυτο το καλοκαιρι.
Σας αφηνω με ενα υπεροχο τραγουδι που ακουσα προσφατα και με γεμισε ελπιδα οτι το καλο ελληνικο τραγουδι, με στιχο ευαισθητο και με νοημα, χωρις κιτς και κλισε, δεν εχει πεθανει ακομα. Ονομαζετε "Να με αγαπας" σε στιχους της Λινας Νικολακοπουλου και μουσικη του Carlos Libedinsky. Απολαυστε το.

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Επιδιωξεις και μελλον

Σε μια στιγμη χαλαρωσης απο την γενικη καθαριοτητα του σπιτιου ειπα να γραψω τις σκεψεις μου για ενα θεμα που συναντω σε πολλα blogs, και εχει οντως μεγαλο ενδιαφερον. Οι αποψεις ειναι ποικιλες, πραγμα απολυτα φυσιολογικο. Θα ηθελα να μοιραστω τις σκεψεις μου σχετικα με τις επιλογες που εχουμε να κανουμε την περιοδο 18-25 κυριως στον επαγγελματικο τομεα (και στο τι θα σπουδασουμε στην ηλικια των 18 η μπορει και μεγαλυτεροι).
Πολυ μαυριλα ρε παιδια. Πολυ μαυριλα, λεω, βρισκω σε διαφορες αποψεις που εχω ακουσει η διαβασει κατα καιρους. Ακουω ανθρωπους να μιζεριαζουν επειδη δεν καταφεραν να περασουν στην σχολη που ηθελαν, να παραπονιουνται που εδωσαν τριτη φορα πανελλαδικες και δεν περασαν πουθενα, να αγανακτουν επειδη τους κοροιδευουν που δεν σπουδαζουν στην Ιατρικη και την Νομικη και σπουδαζουν σε καποιο ΑΤΕΙ της περιφερειας...Και σκεφτομαι: "Τι διαολο?". Ποιος μας εμαθε οτι οι επιλογες στην ζωη μας μας καταδικαζουν μια και καλη, χωρις προοπτικη καλυτερεψης των πραγματων, σε αιωνια μιζερια και δυστυχια? Ποιος ειπε εννοησε οτι αν δεν περασει καποιος σε Πανεπιστημιο η ΑΤΕΙ η δεν ακολουθησε το επαγγελμα του πατερα του, η τελοσπαντων ρεμεπλεψε και δεν διαβαζε οσο επρεπε πρεπει να βασανιζεται μια ζωη απο τις τυψεις? Που οφειλεται αυτου του ειδους η μοιρολατρια?
Δεν μπορω να καταλαβω. Για να μιλησω για εμενα και τις εμπειριες μου, ποτε δεν ειχα φοβερα σχεδια για τον εαυτο μου. Ενας μετριος μαθητης ημουν που διαβαζα καποια μαθηματα επειδη μου αρεσαν. Καποια αλλα δεν μου αρεσαν. Οταν εφτασα Γ Λυκειου δεν ειχα το αγχος να περασω σε καποια σχολη (σε αυτο ρολο επαιξαν και οι γονεις μου, ανθρωποι ανοιχτομυαλοι που δεν με πιεσαν ποτε για τιποτα). Ελεγα στον εαυτο μου:"παμε, κανε ο,τι καλυτερο μπορεις και οπου βγει". Δεν ειχα προεπιλεξει που θα παω. Ενταξει δεν ημουν τελειως αναποφασιστος, δηλαδη ειχα μια κατευθυνση στο μυαλο μου για το τι θα μου αρεσε να κανω αλλα περα απο αυτο δεν ειχα κατι που να ποθουσα πολυ. Αφηνα τους δρομους ανοιχτους. Και ετσι διασκεδαζα την ολη πορεια. Εχει ενα ενδιαφερον οταν ταξιδευεις στο αγνωστο.
Σε καθε περιπτωση νομιζω οτι ειναι προς οφελος μας να κανουμε ειρηνη με τον εαυτο μας σε σχεση με το παρελθον και να προχωραμε μπροστα. Πχ ποτε δεν μετανοιωσα που δεν ανοιξα βιβλιο στην Ιστορια και την Βιολογια Κατευθυνσης και εγραψα 4 και 5 στις Παναλλαδικες. Το εκανα με τοση ευχαριστηση τοτε να αγνοω αυτα τα μαθηματα που φτανω τωρα να λεω οτι και παλι να εδινα πανελλαδικες το ιδιο θα εκανα. Δεν εχει σημασια νομιζω να μετανοιωνουμε για κατι που εγινε στο παρελθον και τοτε μας γεμισε ευχαριστηση, ακομα και αν στο μελλον το μετανοιωσουμε. Κατα την δικη μου αποψη ζωη ειναι να αποζητας την ευχαριστηση στο τωρα και οχι στο μετα. Γτ το μετα μπορει να μην φερει την ευτυχια που ζηταμε.
Αλλα ξεφυγα απο το θεμα μου...Αληθεια ποσες φορες εχουμε ακουσει οτι οι επιλογες που θα κανουμε στην ηλικα 18-25 θα μας ζημαδεψουν την ζωη? Αλλα σκεφτηκαμε ποτε αν αυτοι που μας το λενε αυτο απλα ζητανε στην ζωη την βολεψη τους? Δηλαδη αποζητουν να μην κανουν λαθος επιλογες στην ζωη τους, ωστε να εξασφαλισουν οσο το δυνατον μια γρηγορα μια εξασφαλισμενη ζωη? Η ποσοι απο αυτους εχουν το κουραγιο να προσπαθουν να διορθωνουν τα λαθη τους? Νομιζω οτι το να φτασουμε στο σημειο να εχουμε κουραγιο να αναγνωριζουμε και να διορθωνουμε τα λαθη μας η να τα αγνοουμε οταν πρεπει (γιατι καμια φορα και αυτο ειναι χρησιμο) σημαινει μεγαλη εξελιξη στην προσωπικοτητα μας και δειχνει και ενα ειδος ωριμοτητας. Δειχνει οτι πλεον παψαμε να ειμαστε παθητικοι δεκτες των γεγονοτων της ζωης μας και γιναμε διαμορφωτες του κοσμου και της ζωης που θελουμε να εχουμε.
Εν πασει περιπτωσει, ειναι η δυναμη και η θεληση για αλλαγη και εξελιξη, για δημιουργια και εκφραση αυτο που οδηγει τον ανθρωπο στα υψηλοτερα σκαλοπατια. Ας αφησουμε την ζωη να αφησει τα σημαδια της στο προσωπο και την ψυχη μας. Ειναι καλοδεχουμενα γιατι αυτα μας ξεχωρισουν απο τους αλλους ανθρωπους και μας κανουν αυτους που ειμαστε!

Να περνατε καλα!!

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

Εναντια στις τυψεις




"Ο στοχαστής βλέπει τις πράξεις του σαν έρευνες και ζητήματα που πρόκειται να του δώσουν λύσεις στο ένα ή στο άλλο ζήτημα. Η επιτυχία ή αποτυχία είναι για τον στοχαστή, πρώτα από όλα, απαντήσεις. Αλλά το να οργίζεται για μία του αποτυχία, ή ακόμα χειρότερα, το να αισθάνεται τύψεις για αυτήν, αυτά τα αφήνει για αυτούς που ενεργούν, επειδή τους το διέταξαν και που θα τους δείρει αν δεν μείνει ευχαριστημένος ο χαριτωμένος δάσκαλος απο το αποτέλεσμα".


Απόσπασμα απο το έργο του Φρεδερίκου Νίτσε, Ο Σκοπός της Ζωής.
Εικόνα: August Rodin, The Thinker

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

Πυρετος μεσα στο καλοκαρι...

Τον τελευταιο καιρο εχω πραγματικα ψοφησει στην κουραση. Τρεχω συνεχεια για θεματα του διδακτορικου, πηγα το αυτοκινητο στο συνεργειο και θα μου λειψει για τρεις μερες και αλλα πολλα. Και αυτη η αφορητη ζεστη κανει την επιβιωση ακομα πιο δυσκολη. Εκτος των αλλων πρεπει να εχω ετοιμο μεσα στον Ιουλιο το δευτερο (και τελευταιο) σεμιναριο του διδακτορικου. Οι διακοπες αργουν ακομα (τελη Ιουλιου, μπορει και πιο μετα) οποτε το μελλον δεν προοιωνιζεται καλο. Η μονη ελπιδα και παρηγορια ειναι μπας και προχωρησει αυτο που κανω στο διδακτορικο και παρω καμια (ξαφνικη) χαρα.
Εκτος των αλλων, τωρα που λειπει το αγαπημενο μου αυτοικινητο υποχρεωνομαι να ταλαιπωρουμαι με τις αθλιες συγκοινωνιες της Πατρας (ιδιωτικες γαρ).
Ελπιζω να μην συνεχισει να ανεβαινει η θερμοκρασια γιατι, με βλεπω ταβλα με καμια ηλιαση στο τελος, και το Πανεπιστημιακο νοσοκομειο αν και κοντα, δεν νομιζω να καταφερει να με σωσει ετσι οπως εχει γινει. Αυτα ειναι ακρετα νομιζω για σημερα...Να περνατε καλα.

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

Αιδως αχρειοι !!!!



Ειπα αποψε να αφησω πισω μου τον πολιτισμενο εαυτο μου καθως τα αισθηματα που δημιουργησε η ιστορια μιας φιλης ειναι τοσο εκρηκτικα που αδυνατω να τα κρατησω μεσα μου.
Και απευθυνομαι στον καθε μπασταρδο αποτυχημενο τυπο που επειδη σπουδασε σε ενα Πανεπιστημιο του κωλου, και απετυχε να κανει κατι δημιουργικο στην ζωη του κατεληξε στο σχολειο να διδασκει τα παιδακια....Γιατι ετσι θεωρειται πλεον...Οτι αν δεν πετυχεις να μπεις στον ιδιωτικο τομεα (εταιρειες κλπ)η να κανεις κατι αλλο, καταληγεις στο σχολειο....Και ετσι μαζι με τους καλους, απουσια ελεγχου, μπαινει στο τομεα της εκπαιδευσης καθε καρυδιας καρυδι....
Και εξηγουμαι αμεσα σχετικα με το τι θελω να πω: Με εκνευριζει απιστευτα η απαραδεκτη σταση των καθηγητων, των διευθυντων, και του σχολειου ως ολον απεναντι στους μαθητες με μαθησιακες δυσκολιες, με προβληματα στο σπιτι (ενδοοικογενειακη βια κ.ο.κ). Και ολοι αυτοι οι αποτυχημενοι δασκαλοι και καθηγητες, οι οποιοι μονο για καλαμπουρι μπορουν να φερουν τον τιτλο του παιδαγωγου, αγνοουν ολα αυτα που μπορουν να δημιουργησουν προβληματα σε ενα παιδι....Οχι μονο στις επιδοσεις του στο σχολειο αλλα και γενικα την κοινωνικη συμπεριφορα του. Δεν τους ενδιαφερει η ψυχη του παιδιου και τι μπορει να κουβαλαει μεσα του αλλα τους ενδιαφερει μονο ποσο καλος μαθητης η μαθητρια ειναι. Ετσι κανουν τα ζωα.....Καθονται στην εδρα, κανουν την αγγαρεια τους σαν καλοι δημοσιοι υπαλληλοι και μετα φευγουν....Και με περισση ευκολια χαρακτηριζουν ενα παιδι που εχει προβληματα, καπνιζει στις τουαλετες, και δεν διαβαζει ως αλητη. Δεν ντρεπομαστε λιγο λεω εγω? Δεν κοιτανε λιγο τα χαλια τους που ο μονος λογος που τελειωσαν ενα Πανεπιστημιο ειναι οτι αντεγραφαν απο το σκονακι η τους βαρεθηκαν οι καθηγητες και τους περασαν στο μαθημα?
Αντι λοιπον να ασχοληθουν με τα παιδια που εχουν προβληματα στο οικογενειακο τους περιβαλλον, τα αποβαλλουν, τα μαλωνουν τα γελιοποιουν μπροστα στους συμμαθητες τους επειδη δεν διαβαζουν....Εχεις αναρωτηθει ρε παλιομαλακα καθηγητη και δασκαλε τι προβληματα μπορει να σκοτωνουν την ψυχη του παιδιου που εχεις απεναντι σου? Η τι κουβαλαει στην ψυχη του και δεν το λεει σε κανεναν? Εχεις ψαξει να δεις γτ συμπεριφερεται ετσι η δεν μπορει να διαβασει? Εχεις ψαξει καλα πριν βγαλεις τα ηλιθια συμπερασματα σου? Οχι φυσικα! Εσυ το μονο που θες ειναι να παιρνεις τα λεφτα και να πηγαινεις σπιτακι σου!! Α!! Και να πηγαινεις τις διακοπαρες σου για τρεις μηνες...
Πως μπορει να αποδωσει ρε βλακα, ζωον, το παιδι αν εχει φαινομενα βιας, στο σπιτι, οταν οι γονεις το χτυπανε και το βιαζουν ψυχολογικα η σωματικα? Η οταν ο πατερας δεν εχει λεφτα να ζησει την οικογενεια του? Που ορεξη για μαθηση τοτε? Αλλα δεν στα εμαθαν στο Πανεπιστημιο αυτα ε?
Και αντι το σχολειο να ειναι διπλα στο παιδι, συμμαχος και προστατης του καταληγει εχθρος του.....Ενα σχολειο που αδιαφορει, ανικανο να επιτελεσει τον κοινωνικο του ρολο....Και ολο και περισσοτερα παιδια εγκαταλειπουν το σχολειο...Εχει δει κανεις ποιο ποσοστο των μαθητων εγκαταλειπει το Γυμνασιο? Δεν νομιζω....
Επισης δεν ξερω ποσα σχολεια εχουν εναν παιδοψυχολογο...Στο Γυμνασιο μας φερνανε ενα παπα να μας εξομολογησει αλλα πουθενα δεν υπηρχε καποιος ψυχολογος....Αντιθετα πολλοι καθηγητες θα επρεπε να πανε σε εναν ψυχιατρο να δουνε τι παιζει με την παρτυ τους....Επιπλεον παλαιοτερα ακουγα απο τους μεγαλυτερους οτι στα σχολεια πηγαινε μια φορα τον μηνα ενας επιτηρητης να κρινει τους καθηγητες και να δει πως προχωραει η εκπαιδευτικη διαδικασια....Τωρα πλεον τιποτα. Κανεις δεν κρινει τους καθηγητες (αληθεια ποιος ειναι αξιος να κρινεις αυτες τις "διανοιες") και αυτοι νομιζουν οτι ειναι οι απολυτοι αρχοντες στο σχολειο! Κανονικα θα επρεπε να τους κρινουν και αν ειναι ανικανοι να διδαξουν να τους απολυσουν....Και οταν αυτο συμβαινει συνεχομενα να μην τους ξαναπροσλαβουν σε ΚΑΝΕΝΑ σχολειο...Ας μεινουνε ανεργοι να μαθουν να υποθηκευουν το μελλον των επομενων γενεων....
Εν κατακλειδι δεν βλεπω να αλλαζουν αυτα στο εγγυς μελλον...Η ποιοτητα των αποφοιτων των Πανεπιστημιων ειναι τραγικη, δεν διδασκονται διδακτικη ουτε ψυχολογια....Και αυτο ειναι ενα τεραστιο κενο...Δεν μαθαινουν πως να μεταδιδουν γνωσεις...Και καποια στιγμη θα πρεπει να εξηγησει στον κοσμο οτι ενας που ειναι καλος επιστημονας δεν σημαινει απαραιτητα οτι ειναι ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ! Οποτε δεν γινεται να μπαινει οτι πιο αχρηστο στο εκπαιδευτικο δυναμικο της χωρας....Αυτοι ας κανουν μιαν αλλη δουλεια...Που δεν θα εχει να κανει με νεους ανθρωπους...Οι νεοι ανθρωποι εχουν ιδιαιτερες αναγκες και πρεπει να απολαμβανουν ιδιαιτερης μεταχειρισης....Οχι της ηλιθιας μεταχειρισης που τυγχανουν απο τον καθε αποτυχημενο εκπαιδευτικο...


Αυτα ειχα να πω, και ελπιζω να με συγχωρησετε για τον τονο και το λεξιλογιο μου αλλα αυτο ειναι ενα απο τα θεματα που με βγαζουν εκτος εαυτου.....

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

Ονειρα...




Μετα την προσκληση της καλης φιλης Miou Popofotitsa, λιγο καθυστερημενα μεν, αλλα με πολυ ορεξη δε, αποφασισα να γραψω τι ονειρευομαι αυτες τις ημερες...Λοιποοοοον:


1. Ονειρευομαι να περασω ενα ολοκληρο καλοκαιρι σε πολλα και διαφορα νησια, απολαμβανοντας τον ηλιο, δροσερα κοκτειλ,πανω σε μια αιωρα....Και να ακουω την θαλασσα να αγγαλιαζει την παραλια....

2. Ονειρευμαι μια μεγαλη εκδρομη με ολους τους φιλους μου προς αγνωστο προορισμο....Να μπουμε στα αυτοκινητα και να ξεκινησουμε χωρις προορισμο, με ορεξη για περιπετεια...

3. Να μπορω να αντλω για παντα απο την ζωη την ιδια χαρα και ευχαριστηση οπως κανω και τωρα...

4. Να μπορω να μοιραζομαι με τους ανθρωπους που αγαπαω την χαρα και την λυπη μου...

5. Ονειρευομαι γελαστα προσωπα με ορεξη για ζωη

6.Ονειρευομαι να μπορω να ασχολουμαι σε επαγγελματικο επιπεδο μονο με την επιστημη....

7. Ονειρευομαι να μπορω για παντα να αγαπω και να με αγαπανε...


Αυτα...



Πινακας: Noelle Schrieber - Dreaming, Oil on canvas

Σάββατο, 23 Μαΐου 2009

Σκέψεις με αφορμή τις Πανελλαδικές Εξετάσεις

Μετά από αρκετό καιρό από το κοινώς λεγόμενο blogging επιστρέφω και συνειδητοποιώ αμέσως τι έχασα όλο αυτόν τον καιρό: τα απίστευτα εκνευριστικά κολλήματα των σελίδων του blogspot. Αγνοώ λοιπόν τις δυσκολίες και συνεχίζω.
Μέρες πανελλαδικών εξετάσεων οι τρέχουσες, και όλοι οι μαθητές καθώς και ο περίγυρος τους (γονείς, φίλοι, θείοι, θείες και όλο το σόι) αγωνιούν για την έκβαση τους. Σταθερά οπισθοδρομική και νευρωτική η ελληνική κοινωνία συμπεριφέρεται στους μαθητές σαν άλογα σε κούρσα στον ιππόδρομο. Πρέπει οπωσδήποτε να τερματίσουν πρώτα και να κερδίζουν το έπαθλο που δεν είναι άλλο από την εισαγωγή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας (sic!).
Η εισαγωγή στα εν λόγω ιδρύματα αποτελεί της σταθερή και άσβεστη ελπίδα και επιθυμία κάθε μάνας και πατέρα οι οποίοι προσμένουν το καλύτερο για τα παιδία τους. Πράγμα καθόλου περίεργο και απολύτως σεβαστό. Το πρόβλημα έγκειται στην μονομερή αντιμετώπιση του θέματος της εκπαίδευσης των παιδιών τους. Θεωρούν ότι το σημείο καμπής για το αν θα ζήσουν τα βλαστάρια τους ευτυχισμένα ή όχι είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις. Αυτή η έννοια της ευτυχίας θα έκανε οποιονδήποτε σοβαρό άνθρωπο που ασχολείται με τα θέματα της εκπαίδευσης να τραβά τα μαλλιά του. Κι αυτό διότι κρίνουν μια πολυετή μαθησιακή πορεία (δημοτικό, γυμνάσιο, Λύκειο) με την επιτυχία ή μη σε εξετάσεις στο τέλος του Λυκείου. Αδιαφορούν δε για την ποιότητα της εκπαίδευσης που είχαν τα παιδία τους καθ’ όλη την πορεία των σπουδών τους. «Έγραψες καλά? – Ωραία!- Δεν έγραψες καλά? – Τα τάρταρα σε περιμένουν!». Σε αυτή την λογική στηρίζονται οι περισσότεροι γονείς.
Το πρόβλημα της εκπαίδευσης ξεκινά από τις μικρότερες βαθμίδες. Όταν το παιδί φτάσει στο Λύκειο με μισή γνώση οι διορθώσεις που μπορούν να γίνουν είναι ελάχιστες. Το Δημοτικό και το Γυμνάσιο είναι αυτά που βάζουν τις βάσεις της γνώσης του μαθητή. Αν οι βάσεις είναι γερές τότε το Λύκειο μπορεί να χτίσει πάνω σε αυτές. Αν όχι, τότε το οικοδόμημα καταρρέει. Η απάντηση στο ερώτημα «γιατί οι Αννούλα δεν τα πηγαίνει καλά στα μαθηματικά» είναι ότι «η Αννούλα ποτέ δεν διδάχθηκε σωστά τα μαθηματικά» και όχι «η Αννούλα είναι γυναίκα και παραδοσιακά οι γυναίκες δεν τα πηγαίνουν καλά στα μαθηματικά».
Εν κατακλείδι, νομίζω ότι οι γονείς θα πρέπει να απαιτούν καλύτερη ποιότητα εκπαίδευσης για τα παιδιά τους στο νήπιο, στο δημοτικό, γυμνάσιο και τέλος στο Λύκειο και όχι να τα κατηγορούν τα παιδία τους επειδή απέτυχαν στις εξετάσεις.