Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

Γκαίτε - Φάουστ

Έφτασε ο καιρός να αποδείξουμε με πράξεις ότι η αξιοπρέπεια του ανθρώπου είναι ισάξια με το μεγαλείο των θεών...

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

Θάλασσα...

Ενα απο τα αγαπημένα μου κομμάτια απο Chicane. Ονομάζεται saltwater.

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

Ο Ben Jonson για τον Shakespeare...

Θυμήθηκα απόψε ένα απο τα πιο όμορφα ποιήματα που έχουν γραφτεί ποτέ και λατρεύω να διαβάζω. Είναι ενα ποιήμα που έγραψε ο άγγλος ποιητής και ηθοποιός της αναγεννησης Ben Jonson στο οποίο εγκωμιάζει τον ανυπέρβλητο William Shakespeare. Το ποιήμα είναι σπάνιας ομορφίας και το παραθέτω αυτούσιο.


To the Memory of My Beloved the Author, Mr. William Shakespeare and What He Hath Left Us
by Ben Jonson



To draw no envy, Shakespeare, on thy name,
Am I thus ample to thy book and fame;
While I confess thy writings to be such
As neither man nor Muse can praise too much.
’Tis true, and all men’s suffrage. But these ways
Were not the paths I meant unto thy praise;
For seeliest Ignorance on these may light,
Which, when it sounds at best, but echoes right;
Or blind Affection, which doth ne’er advance
The truth, but gropes and urgeth all by chance;
Or crafty Malice might pretend this praise,
And think to ruin where it seem’d to raise.
These are as some infamous bawd or whore
Should praise a matron. What could hurt her more?
But thou art proof against them, and, indeed,
Above the ill-fortune of them, or the need.
I, therefore, will begin. Soul of the age!
The applause, delight, the wonder of our stage,
My Shakespeare, rise! I will not lodge thee by
Chaucer, or Spenser, or bid Beaumont lie
A little further, to make thee a room:
Thou art a monument without a tomb,
And art alive still, while thy book doth live,
And we have wits to read, and praise to give.
That I not mix thee so, my brain excuses;
I mean, with great but disproportion’d Muses.
For, if I thought my judgment were of years,
I should commit thee, surely, with thy peers.
And tell how far thou didst our Lyly outshine,
Or sporting Kyd, or Marlowe’s mighty line.
And though thou hadst small Latin and less Greek,
From thence, to honour thee, I would not seek
For names; but call forth thund’ring Aeschylus,
Euripides, and Sophocles to us,
Paccuvius, Accius, him of Cordova dead
To life again, to hear thy buskin tread
And shake a stage; or when thy socks were on,
Leave thee alone, for the comparison
Of all that insolent Greece or haughty Rome
Sent forth; or since did from their ashes come.
Triumph, my Britain! Thou hast one to show
To whom all scenes of Europe homage owe.
He was not of an age, but for all time!
And all the Muses still were in their prime,
When, like Apollo, he came forth to warm
Our ears, or, like a Mercury, to charm.
Nature herself was proud of his designs,
And joy’d to wear the dressing of his lines,
Which were so richly spun, and woven so fit
As, since, she will vouchsafe no other wit.
The merry Greek, tart Aristophanes,
Neat Terence, witty Plautus, now not please;
But antiquated and deserted lie,
As they were not of Nature’s family.
Yet must I not give Nature all! Thy art,
My gentle Shakespeare, must enjoy a part.
For though the Poet’s matter Nature be
His art doth give the fashion. And that he
Who casts to write a living line, must sweat
(Such as thine are), and strike the second heat
Upon the Muses’ anvil, turn the same
(And himself with it), that he thinks to frame;
Or for the laurel he may gain a scorn!
For a good Poet’s made as well as born;
And such wert thou! Look how the father’s face
Lives in his issue; even so, the race
Of Shakespeare’s mind and manners brightly shines
In his well-turnèd and true-filèd lines;
In each of which he seems to shake a lance
As brandish’d at the eyes of Ignorance.
Sweet Swan of Avon! what a sight it were
To see thee in our water yet appear,
And make those flights upon the banks of Thames
That so did take Eliza, and our James!
But stay, I see thee in the hemisphere
Advanc’d, and made a constellation there!
Shine forth, thou star of poets, and with rage
Or influence, chide, or cheer the drooping stage;
Which since thy flight from hence hath mourn’d like night,
And despairs day, but for thy volume’s light.


Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008

Διάλειμμα απο την γκρίνια....

Επειδή γκρίνιαξα αρκετά είπα να δημοσιεύσω το βιντεάκι απο ενα αγαπημένο τραγούδι των Genesis....I can't dance λοιπον....Οι παλαιότεροι φαντάζομαι θα το γνωρίζουν.



Γνώση...

"Αν η γνώση δημιουργεί προβλήματα, η άγνοια σίγουρα δεν μπορεί να τα λύσει"

Isaac Asimov

Η κρίση του ειδικού περιοδικού τύπου στην Ελλάδα

Σήμερα το απόγευμα πήγα στο περίπτερο και όπως συνηθήζω να κάνω τα τελευταία χρόνια αγόρασα το περιοδικό Scientific American (ελληνική έκδοση). Γύρισα σπίτι και άρχισα να χαζεύω τα θέματα που περιείχε για τον τρέχοντα μήνα. Το μάτι μου έπεσε στον πρόλογο του τεύχους. Κάλυπτε τρείς σελίδες πράγμα που δεν συμβαίνει συνήθως στο εν λόγω περιοδικό. Για να μην τα πολυλογώ στο πρόλογο αναφερόταν οτι το τεύχος που κρατούσα στα χέρια μου θα ήταν και το τελευταίο...Μετά απο έξι έτη συνεχούς παρουσίας στην Ελλάδα το περιοδικό θα σταματούσε να κυκλοφορεί...Δεν ήξερα τι να σκεφτω...Δεν περίμενα οτι σε μια χώρα η οποία έδωσε τόσα πολλά στην τέχνη, την φιλοσοφία, τις επιστήμες και τον πολιτισμό ένα τέτοιο περιοδικό θα σταματούσε να κυκλοφορεί....Ενα περιοδικό το οποίο αποτελεί ενα απο τα πιο έγκριτα περιοδίκα του κόσμου, στο οποίο γράφουν κορυφαίοι επιστήμονες. Εκδίδεται απο το 1845 και καλύπτει ενα ευρύ φάσμα θεμάτων της μετωπικής έρευνας σε διάφορους γνωστικούς τομείς όπως μαθηματικά. φυσική, χημεία και πολλούς άλλους. Όταν ξεκίνησε να κυκλοφορεί σκέφτηκα οτι κάτι είχε αλλάξει σε αυτή την χώρα που ζούμε. Ότι επιτέλους ήρθε ο καιρός να γίνουν τέτοιου είδους προσπάθειες στον χώρο των περιοδικών....Μια προσπάθεια που σκοπό θα είχε να ενημερώσει τους μη ειδικούς για τα επιτεύγματα της επιστήμης με τρόπο απλό και κατανοητό...
Θα μου πείτε και τι σημασία έχει αυτό που γράφω ανωτέρω....Εξ' άλλου πολλά περιοδικά αναγκάζονται να σταματήσουν να κυκλοφορούν....Εγώ πάντως νίωθω απέραντη ντροπή που τέτοια είδους περιοδικά και τέτοιες δυναμικές προσπάθειες (όπως ήταν η έκδοση στην γλώσσα μας ενός περιοδικού τέτοιου βεληνεκούς) δεν βρίσκουν την απαραίτητη ανταπόκριση στην Ελλάδα. Μπορείς να βρείς κάθε είδους σκουπίδια περιοδίκα στα περίπτερα (κουτσομπολίου, μόδας, αστρολογίας, γάμου και οτιδήποτε άλλο άχρηστο βάλει ο νούς του ανθρώπου) αλλά όταν πρόκειται για κάποιο σοβαρό περιοδικό όλοι σφυρίζουν αδιάφορα....Και απο την άλλη όλοι παραπονιούνται για την έλλειψη ποιοτικού περιοδικού τύπου. Οι προσπάθειες γίνονται αλλά δεν υποστηρίζονται....Οποιαδήποτε πραγματικά ανανεωτική και ριζοσπαστική προσπάθεια αφήνεται στην τύχη της (εφόσον πρωτα καταφέρει να υλοποιηθεί και δεν μείνει στα χαρτιά). Θα πρέπει όλοι μας να ντρεπόμαστε για αυτή την άρρωστη κατάσταση. Ας είναι....Εξ' 'αλλου έχουμε την κοινωνία που μας αξίζει τελικά.....

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008

Διανύσματα και γυμνάσιο

Δεν θυμαμαι τιποτα απο τα βιβλια του δημοτικου η του γυμνασιου οταν ημουν ακομα μαθητης....Λες και σε ολα αυτα τα χρονια δεν διδαχθηκα τιποτα απολυτως...
Θυμαμαι μονο στο γυμνασιο στο μαθημα της φυσικης ενα περιστατικο. Ο δασκαλος μας εδειχνε τον τροπο που προσθετουμε δυο η περισσοτερες δυναμεις διανυσματικα για να βρουμε την συνιστωσα...Δεν καταλαβα πως γινοταν και το κακο ειναι οτι δεν θυμαμαι καν γιατι δεν καταλαβαινα...Μετα απο καποιο καιρο μας βαζει διαγωνισμα στο οποιο εγω δεν ηξερα πως να αθροισω δυο διανυσματα (προς πληροφορηση των ανθρωπων που τυχον να μην ξερουν η πρωτη σοβαρη εισαγωγη στον διανυσματικο λογισμο γινεται στη Α Λυκειου ενω εγω ημουν ακομα Γυμνασιο) οποτε παθαινω πανωλεθρια....Και φυσικα δεν ηταν ουτε οτι μισουσα την φυσικη ουτε οτι δεν διαβαζα...Απλα δεν καταλαβαινα τι ηθελε να πει.....
Ταπεινωμενος και αγανακτησμενος μετα το σχολειο πηγαινω στο φροντιστηριο, στον μαθηματικο μου, να μου εξηγησει πως ακριβως γινεται η διανυσματικη πρσθεση...Ενιωθα χαζος, βλακας..Καθομαστε κατω, μου εξηγει για λιγη ωρα και ξαφνικα η προσθεση μου φανηκε το πιο φυσικο και αυτονοητο πραγμα στον κοσμο....Οποτε συνειδητοποιησα την εξης μεγαλη αρχη σε σχεση με το σχολειο: "μην βιαζεσαι να πεις οτι εισαι βλακας που δεν μπορεις να καταλαβεις κατι.....Μαλλον ουτε ο καθηγητης το εχει καταλαβει"

Η χαρά της ανακάλυψης

Καποιες φορες οι ανθρωποι πιστευουν οτι η επιστημη (ιδιαιτερα οι θετικες επιστημες) ειναι δυσκολες στην κατανοηση και δεν προσφερουν κανενος ειδους συγκινηση σε αυτους που την θεραπευουν, τους επιστημονες δηλαδη. Αυτο αποτελει μια λανθασμενη αντιληψη η οποια δημιουργηθηκε με τα χρονια και ειναι δυσκολο να αλλαξει. Ωστοσο η επιστημη προσφερει σε αυτον που την υπηρετει μεγαλοκαρδα ενα σπανιο συναισθημα: την χαρα της ανακαλυψης. Αυτο το αξιεραστο συναισθημα το οποιο ειναι ενα απο τα πιο εντονα πραγματα που μπορει να νιωσει ενας ανθρωπος. Αυτη η χαρα για αυτους που την εχουν νιωσει ειναι ενα συναισθημα που χαρασσεται ανεξιτηλα στο νου και την καρδια τους. Και αυτο διοτι αποτελει εμφυτη αναγκη του ανθρωπου να μαθαινει νεα πραγματα και να κατανοει τον κοσμο που τον περιβαλλει. Ωστοσο σαν καθε επιδιωξη που ειναι αξια λογου, ετσι και η ικανοποιηση που πηγαζει απο την κατακτηση της γνωσης θα πρεπει να καλλιεργηθει συστηματικα ωστε να ανθησει. Με την αποστολη αυτη ειναι επιφορτισμενο το σχολειο και οι δασκαλοι/καθηγητες. Αυτοι εχουν ως σκοπο να παρουν το μικρο παιδι και να του μεταδωσουν την διψα για γνωση, αυτη την αναγκη για μαθηση και ουσιαστικη κατανοηση. Αυτο πιστευω θα πρεπει να αποτελει και το βασικο μελημα των διδασκοντων. Αν το καταφερουν τοτε το παιδι θα νιωθει μια συνεχη αναγκη για γνωση...Πολλες φορες τ απαιδια αναρωτιουνται: "γιατι θα πρεπει να διαβαζω". Απεναντι σε αυτη την απλοικη ερωτηση οι περισσοτεροι απο εμας δεν θα ηξεραν τι θα απαντησουν. Ωστοσο ο δασκαλος ακομα και αν δεν μπορει να απαντησει μονολεκτικα σε αυτη την ερωτηση θα πρεπει να εχει την ικανοτητα να απαντησει διαισθητικα. Θα πρεπει να δωσει στον μαθητευομενο να καταλαβει οτι η κατακτηση της γνωση δεν τελειωνει ποτε, οτι η απασχοληση με την επιστημη ειναι μια διαδικασια που μπορει να γεμισει καποιον με εσωτερικη ικανοποιηση και να τον κανει ευτυχισμενο.
Η προσπαθεια κατακτησης της γνωσης δεν τελειωνει ποτε....συνεχεια μαθαινουμε νεα πραγματα, πολλες φορες οχι για να αποκτησουμε καποιο υλικο αγαθο αλλα μονο και μονο για την ικανοποιηση που πρσοφερει η μαθηση. Και φυσικα μιλωντας για δασκαλους και την αντληση χαρας απο την μαθηση δεν θα μπορουσε να μου διαφυγει ο μεγαλος επιστημονας και δασκαλος Richard P. Feynman. Ο στοχασμος του και η βαθεια κατανοηση της φυσης του χαρισε το βραβειο νομπελ.Ωστοσο το μεγαλυτερο επιτευγμα του ηταν η ανανεωση του τροπου διδασκαλιας της φυσικης και αυτο διοτι εβρισκε εσωτερικη ικανοποιηση να μελετα την φυση, να περιγραφει τις "τσαχπινιες" της, και να τα εξηγει με οσο πιο απλο αλλα και ακριβη τροπο στους μη ειδικους. Πανω απο ολα αγαπουσε αυτο που εκανε βαθυτατα οπως αγαπαμε και τον συντροφο μας στην ζωη. Για αυτον η φυση ηταν ενα μεγαλο μυστηριο, κατι ομορφο και αξιεραστο και οχι κατι βαρετο και ξεπερασμενο. Εν κατακλειδι δεν ξεχασε ποτε την ικανοποιηση που νιωθει καποιος οταν μαθαινει κατι για πρωτη φορα....Αυτα τα χαρισματα καλο ειναι να τα εχουν υποψιν τους οι συγψρονοι δασκαλοι.....
Ακολουθει ενα βιντεο το οποιο παρουσιαζει την ιδιαιτερη προσωπικοτητα του Feynman και την χαρα που του προσφερει η ενασχοληση του με την φυση....
Ακομα και αν η φυσικη δεν ειναι ο γνωστικος σας τομεας, ακομα και τοτε θα μπορεσετε να καταλαβετε την χαρα του οταν μιλα για την φυση.....Η γλωσσα του σωματος ειναι εμφανης...Η ενταση στον λογο, η κινηση των χεριων......Δεν θα θελατε να διδασκετε με την ιδια ενταση και ζεση? Δεν ειναι ενας υπεροχος τροπος για να διδασκουμε τελικα?


Υ.Γ. Απο δικο μου λαθος το προηγουμενο μου blog διαγραφηκε και για αυτο το παραπανω κειμενο εχει γραφει με τροποποησεις...Ισως τελικα ειναι καλυτερο απο το αρχικο.....