Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Akira Kurosawa. Ενας μεγαλος σκηνοθετης.

Οταν με ρωτανε για τεχνη γενικοτερα και για την εβδομη τεχνη ειδικοτερα το πρωτο ονομα που μου ερχεται στον νου ειναι ο Ακιρα Κουροσαουα (Κουρασαβα κατα πολλους). Δεν ξερω για ποιο λογο δεδομενου οτι μου αρεσουν πολλοι σκηνοθετες. Ισως ειναι επειδη η ιαπωνικη παραδοση παντα με εντυπωσιαζε. Ο τροπος ζωης και η φιλοσοφια τους, τοσο γλαφυρα διατυπωμενα στα φιλμ του Κουροσαου ειναι τοσο διαφορετικα απο την δικη μας δυτικη φιλοσοφια που ειναι δυσκολο να μην μεινει καποιος εντυπωσιασμενος.
Για να επανελθω σε αυτον τον μεγαλο σκηνοθετη θα ηθελα να σταθω λιγο στον τροπο που χειριζεται τους ανθρωπους στις ταινιες του. Συνηθως οταν καποιος ακουει τον ορο "δραμα" συνηθως φανταζεται δακρυβρεχτες ιστοριες στις οποιες οι συμφορες και η μοιρα χτυπαει τους πρωταγωνιστες. Και για αυτο ποτε δεν μπορουσα να παρακολουθησω με ευκολια δραματα. Τα περισσοτερα ειναι τοσο υπερβολικα, προσπαθουν απελπισμενα να δημιουργησουν συναισθηματα εντονα στον θεατη και το μονο μου καταφερνουν στο τελος ειναι να καταντουν γελοιες. Σε αυτη την κατηγορια (δυστυχως) ανηκει η πλειονοτητα των ελληνικων δραματικων σειρων και ταινιων.
Ωστοσο αυτο μου μαγευει στον Κουροσαουα ειναι η μοναδικη ικανοτητα του να εισχωρει βαθεια μεσα στον ανθρωπινο ψυχισμο και να αναδεικνυει τον ανθρωπο οπως ειναι, με παθη και ελαττωματα, χωρις ιδεαλισμους. Προσπαθει να μπει βαθεια μεσα στην ψυχη του ανθρωπου και ειναι ετοιμος να δειξει οτι βρισκεται εκει ακομα και αν δεν ειναι το ευχαριστο. Και αυτη του την εξερευνηση την κανει με εναν τοσο μοναδικο τροπο που στον θεατη φαινεται κατι πολυ οικειο, κατι που δεν ειναι ντυμενο με υπερβολες. Ειναι κατι πολυ ανθρωπινο, κατι που ολοι το βιωνουμε στην ζωη μας. Παντα μεταχειριζεται τους πρωταγωνιστες του με ανθρωπισμο και σεβασμο αναδεικνυοντας πληρως την προσωπικοτητα τους. Δεν κανει εκπτωσεις στην περιγραφη των χαρακτηρων που παρουσιαζει στις ταινιες του. Και αυτο ειναι κατι αξεπεραστο, κατι που δεν βρισκεις ευκολα σε συγχρονα φιλμ. Η αγαπη του στην λεπτομερεια και η τελειομανια του ηταν παροιμειωδης. Δεν θυμαμαι πολλες ταινιες που να προσφερουν τοσο λεπτομερη αναλυση των ηρωων τους.
Σε ολες τις ταινιες του τις οποιες εχω δει υπαρχει διαχυτος ενα βαθυς ανθρωπισμος, κατι πολυ γηινο και ομορφο. Δεν καταφευγει σε υπερβολες για να αναδειξει τους πρωταγωνιστες τους αλλα το κανει σταδιακα και ομαλα. Αυτη η αναδειξη των χαρακτηρων μεσα στην ανθρωπινη, γεματη παθη, υποσταση τους ειναι κατι που ειναι πραγμα πολυ εξαιρετικο και δειχνει το μεγαλο του ταλεντο και τον βαθυ του προβληματισμο για τον ανθρωπο. Οι καταστασεις που περιγραφει στις ταινιες του (αυτες που δεν ειναι πολεμικα δραματα) δεν ειναι υπερβολικες, ειναι συγκινητικες και ανθρωπινες χωρις να γινονται υπερβολικες. Εν τελει, κατα καποιο περιεργο τροπο, οταν καποιος εχει δει μια ταινια του Κουροσαουα νιωθει οτι κατι εχει αλλαξει μεσα του αν και δεν μπορει να προσδιορισει τι ειναι αυτο...Ισως ειναι αυτο το μεγαλο ταλεντο των κλασσικων. Να μας κανουν να αισθανομαστε πιο ανθρωποι...

4 σχόλια:

Laplace είπε...

τρομερη αναρτηση ρε φιλε!!
συμφωνωω 100% με ολα!!
ειδικα για το υφος και το ΗΘΟΣ των ταινιων κ του σκηνοθετη..
θα τα λεμε κ απο εδω..
πολυ ομορφο το Blog σου

Ο Αλχημιστης είπε...

Ευχαριστω πολυ φιλε μου! Να σαι καλα!

Miou-Popofotitsa είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Miou-Popofotitsa είπε...

Πραγματικά μετά απο αυτό που είδα σήμερα για πρωτη φορά, είναι πολύ δυνατά τα μηνύματα που περνάει και πόσο μεγάλη είναι η καλοσύνη του ανθρώπου-σαν αυτή του δασκάλου στη ταινία madadayo!!Έίναι όλο το νόημα μιας ζωής σε αυτην την ταινία..Ευχαριστώ καθώς δεν είχα ιδέα για αυτόν τον σκηνοθέτη(όχι ότι έχω για άλλους:)..)-αν και την ταινία 7 σαμουράι την είχα ακουστά!!φιλιά***καλό βράδυ!!!