Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Akira Kurosawa. Ενας μεγαλος σκηνοθετης.

Οταν με ρωτανε για τεχνη γενικοτερα και για την εβδομη τεχνη ειδικοτερα το πρωτο ονομα που μου ερχεται στον νου ειναι ο Ακιρα Κουροσαουα (Κουρασαβα κατα πολλους). Δεν ξερω για ποιο λογο δεδομενου οτι μου αρεσουν πολλοι σκηνοθετες. Ισως ειναι επειδη η ιαπωνικη παραδοση παντα με εντυπωσιαζε. Ο τροπος ζωης και η φιλοσοφια τους, τοσο γλαφυρα διατυπωμενα στα φιλμ του Κουροσαου ειναι τοσο διαφορετικα απο την δικη μας δυτικη φιλοσοφια που ειναι δυσκολο να μην μεινει καποιος εντυπωσιασμενος.
Για να επανελθω σε αυτον τον μεγαλο σκηνοθετη θα ηθελα να σταθω λιγο στον τροπο που χειριζεται τους ανθρωπους στις ταινιες του. Συνηθως οταν καποιος ακουει τον ορο "δραμα" συνηθως φανταζεται δακρυβρεχτες ιστοριες στις οποιες οι συμφορες και η μοιρα χτυπαει τους πρωταγωνιστες. Και για αυτο ποτε δεν μπορουσα να παρακολουθησω με ευκολια δραματα. Τα περισσοτερα ειναι τοσο υπερβολικα, προσπαθουν απελπισμενα να δημιουργησουν συναισθηματα εντονα στον θεατη και το μονο μου καταφερνουν στο τελος ειναι να καταντουν γελοιες. Σε αυτη την κατηγορια (δυστυχως) ανηκει η πλειονοτητα των ελληνικων δραματικων σειρων και ταινιων.
Ωστοσο αυτο μου μαγευει στον Κουροσαουα ειναι η μοναδικη ικανοτητα του να εισχωρει βαθεια μεσα στον ανθρωπινο ψυχισμο και να αναδεικνυει τον ανθρωπο οπως ειναι, με παθη και ελαττωματα, χωρις ιδεαλισμους. Προσπαθει να μπει βαθεια μεσα στην ψυχη του ανθρωπου και ειναι ετοιμος να δειξει οτι βρισκεται εκει ακομα και αν δεν ειναι το ευχαριστο. Και αυτη του την εξερευνηση την κανει με εναν τοσο μοναδικο τροπο που στον θεατη φαινεται κατι πολυ οικειο, κατι που δεν ειναι ντυμενο με υπερβολες. Ειναι κατι πολυ ανθρωπινο, κατι που ολοι το βιωνουμε στην ζωη μας. Παντα μεταχειριζεται τους πρωταγωνιστες του με ανθρωπισμο και σεβασμο αναδεικνυοντας πληρως την προσωπικοτητα τους. Δεν κανει εκπτωσεις στην περιγραφη των χαρακτηρων που παρουσιαζει στις ταινιες του. Και αυτο ειναι κατι αξεπεραστο, κατι που δεν βρισκεις ευκολα σε συγχρονα φιλμ. Η αγαπη του στην λεπτομερεια και η τελειομανια του ηταν παροιμειωδης. Δεν θυμαμαι πολλες ταινιες που να προσφερουν τοσο λεπτομερη αναλυση των ηρωων τους.
Σε ολες τις ταινιες του τις οποιες εχω δει υπαρχει διαχυτος ενα βαθυς ανθρωπισμος, κατι πολυ γηινο και ομορφο. Δεν καταφευγει σε υπερβολες για να αναδειξει τους πρωταγωνιστες τους αλλα το κανει σταδιακα και ομαλα. Αυτη η αναδειξη των χαρακτηρων μεσα στην ανθρωπινη, γεματη παθη, υποσταση τους ειναι κατι που ειναι πραγμα πολυ εξαιρετικο και δειχνει το μεγαλο του ταλεντο και τον βαθυ του προβληματισμο για τον ανθρωπο. Οι καταστασεις που περιγραφει στις ταινιες του (αυτες που δεν ειναι πολεμικα δραματα) δεν ειναι υπερβολικες, ειναι συγκινητικες και ανθρωπινες χωρις να γινονται υπερβολικες. Εν τελει, κατα καποιο περιεργο τροπο, οταν καποιος εχει δει μια ταινια του Κουροσαουα νιωθει οτι κατι εχει αλλαξει μεσα του αν και δεν μπορει να προσδιορισει τι ειναι αυτο...Ισως ειναι αυτο το μεγαλο ταλεντο των κλασσικων. Να μας κανουν να αισθανομαστε πιο ανθρωποι...

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Ο κατακερματισμος της επιστημης: Η χημεια ως παραδειγμα

Η αληθεια ειναι οτι τις σκεψεις που θα γραψω τις εχω πολυ καιρο αλλα τελευταια ενιωσα την αναγκη να τις γραψω.
Οπως ειναι γνωστο η φυση ειναι ενιαια....Οι διαφοροι κλαδοι της επιστημης ειναι τεχνιτοι και βοηθουν στην οργανωση και την προοδο της, και ως εκ τουτου αποτελουν μια μορφη καταμερισμου των επιμερους γνωστικων αντικειμενων. Αυτη την απλη διαπιστωση αδυνατουν (η μηπως δεν θελουν?) να κατανοησουν οι καθηγητες των πανεπιστημιων. Απο το πρωτο ετος εισαγουν τον φοιτητη στα βασικα του γνωστικου αντικειμενου που επελεξε τα ακολουθησει και στην περιπτωση της χημειας διαδασκουν και καποια μαθηματα φυσικης και μαθηματικων τα οποια φυσικα στην πραξη δεν εχουν ουσιαστικη εφαρμογη στην χημεια...Θα ελεγα μαλιστα οτι τα μαθηματα φυσικης και μαθηματικων καλυπτουν την υλη που διδαχτηκε ο φοιτητης στο λυκειο(!!!!!!). Ειναι εντελως αδιανοητο αυτο το μορφωτικο πισογυρισμα. Αντι να προσπαθησουν να χτισουν νεα πραγματα στις ηδη υπαρχουσες γνωσεις, γυρνανε παλι πισω στα βασικα...Αποτελεσμα ειναι οι φοιτητες χημειας να διδασκονται για κεκλιμενα επιπεδα και στοιχειωδη διαφορικο και ολοκληρωτικο λογισμο και λιγα επιπλεον πραγματα που δεν διδασκονται με την σοβαροτητα που πρεπει...Αποτελεσμα ειναι ο φοιτητης να μην μπορει να παρακολουθησει τα μαθηματα που απαιτουν μαθηματικα και φυσικη οπως η φυσικοχημεια...Αλλα αυτο δεν φαινεται να απασχολει τους διδασκοντες.
Η λογικη οτι μαθαινουμε μονο τα θεματα του τομεα που σπουδαζουμε εχει δημιουργησει ενα σωρο προβληματα και δεν διαφαινεται προοπτικη επιλυσης τους. Ετσι χιλαιδες φοιτητες περνουν το πτυχιο τους και δεν εχουν βασικες γνωσεις των αλλων γνωστικων αντικειμενων......Με αυτη την εννοια επιστημονικα ειναι ημιμαθεις.
Η φυση ειναι ενιαια και δεν γνωριζει επιστημες οπως μαθηματικα, χημεια και φυσικη....Ολα ειναι διαφορετικες οψεις του ιδιου νομισματος. Η στενη προσηλωση στο γνωστικο αντικειμενο που σπουδαζει καποιος μονο προβληματα μπορει να φερει και αποτρεπει την επιστημονικη ολοκληρωση, με την εννοια οτι για να μελετησεις την φυση χρησιμοποιεις ο,τι γνωστικο εργαλειο μπορεις για να το κανεις....Ας ελπισουμε οτι οι καθηγητες θα το συνειδητοποιησουν αυτο και θα σταμτησουν να διδασκουν στα στενα πλαισια του δικου τους μαθηματος.

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2008

Οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες καταδικάζονται σε μαρασμό

Και επειδη σε αυτη την χωρα τα πιο σημαντικα ζητηματα δεν αναφερονται ποτε στην τηλεοραση (αληθεια ακουσατε τιποτα για το θεμα απο τα "μεγαλα" καναλια της χωρας μας?) οριστε πως σκεφτονται οι κυβερνουντες την αναβαθμιση του ελληνικου δημοσιου Πανεπιστημιου. Ναι ετσι οπως τα ακουτε ειναι.....Αποκαλυπτικο ειναι το βιντεακι που ακολουθει. Δεν προβλεπεται χρηματοδοτιση των πανεπιστημιων απο το νεο κοινωτικο πλαισιο στηριξης. Και οπως ευκολα μπορει να σκεφτει κανεις πανεπιστημιο χωρις σοβαρη βιβλιοθηκη = νεκρο πανεπιστημιο. Για να μην αναφερω για τους εργαζομενους στις βιβλιοθηκες που ξαφνικα θα βρεθουν στο κενο...
Αλλα βεβαια στην Ελλαδα ειμαστε του φαινεσθαι και μονο....Της εμφανισης και οχι της ουσιας. Και με βαση αυτη την λογικη λοιπον, καλυτερα να κανουμε μερικα εργα στους δρομους να τα βλεπουν οι πολιτες και να λενε "τι καλη κυβερνηση εχουμε" παρα να προσφερει μια συλλογη βιβλιων για τον επιστημονα και πολιτη του αυριο.
Τωρα βεβαια, σε μια φυσιλογικη χωρα μια τετοια ενεργεια απο μεριας του κρατους θα επρεπε να οδηγησει και τους νεκρους να βγουν στους δρομους και να διαμαρτυρηθουν για την υπονομευση της χωρας (και ναι κυριοι η υποβαθμιση των πανεπιστημιων με αυτον η αλλον τροπο ειναι εγκλημα για οποιαδηποτε κοινωνια)...


Αλλα δεν βαριεσαι? Ας παμε για διακοπουλες με τα διακοποδανεια και φετος...Γιατι εχει αφορητη ζεστη βρε διαβολε....


Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2008

Η θέση μας στο σύμπαν

Βλεποντας αυτο το βιντεο με την φωνη το μεγαλου αστρονομου και εκλαικευτη της επιστημης Carl Sagan μου ηρθαν διαφορες σκεψεις στο μυαλο. Μια απο αυτες ειναι το οτι οι ανθρωποι οφειλουν να ειναι πιο ταπεινοι σκεπτομενοι την απεραντοσυνη του συμπαντος. Οτι, σε αντιθεση με τα θρησκευτικα δογματα ο κοσμος και οτο συμπαν δεν περιστρεφεται γυρω απο τον ανθρωπο...Οτι η γη μας ειναι ενας μικρος πλανητης μεσα σε ενα χαωδες συμπαν και αυτο το συμπαν δεν συμπασχει με το ανθρωπινο δραμα.
Ζουμε τις ζωες μας κλεισμενοι στα μικρα μας "κουτια", τις μικρες μας κοινωνιες και αδυνατουμε να συνειδητοποιησουμε το μεγαλειο των πραγματων. Νομιζουμε οτι ολος ο κοσμος περιστρεφεται γυρω απο τις δικες μας ζωες. Κρινουμε πραγματα εχοντας κατα νου την ζωη μας χωρις να συνειδητοποιουμε οτι η διαρκεια της δεν ειναι παρα μια στιγμη στην ζωη του συμπαντος. Δεν ειναι κατι πραγματικα καταπληκτικο? Οτι το συμπαν υπαρχει και θα υπαρχει παρα το πεπερασμενο της ανθρωπινης ζωης? Δεν ειναι καταπληκτικο το οτι ισως τελικα δημιουργηθηκαμε απο αστεροσκονη?

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008

Κοινωνική απομόνωση

....“Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν ήρθαν να πάρουν τους εβραίους, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν εβραίος. Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα, δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει”.....

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2008

Περι πτυχιων ο λογος....

Μετα απο μακροχρονη απουσια επιστρεφω.....Και αυτο που σκεφτομαι αυτη την στιγμη ειναι η πτυχιολαγνεια (νομιζω θα πρεπει να μπει σε λεξικα ως νεος ορος) που επικρατει στην Ελλαδα....Πτυχια ξενων γλωσσων, πτυχια κολλεγιων, ιδιωτικων σχολων, κρατικα αναγνωρισμενα, μη κρατικα αναγνωρισμενα, αναγνωρισμενα στην ευρωπαικη ενωση, πτυχια με ημερομηνια ληξης (αυτοκαταστρεφονται μετα το περας της ημερομηνιας ληξης) κ.ο.κ. Ενα χαος επικρατει στο μυαλο του ελληνα νεου και της οικογενειας του σχετικα με τον αριθμο των πτυχιων και των διαπιστευσεων που εξασφαλιζουν επαγγελματικη αποκατασταση. Μετα απο σκεψη συνειδητοποιησα οτι ΤΙΠΟΤΑ δεν εγγυαται την ευρεση εργασιας. Ολο αυτο ειναι ενα κακογουστο αστειο που παιζεται στις πλατες των νεων και των οικογενειων τους. Δεν μπορω να καταλαβω πως ειναι δυνατον να πιεζουν ανθρωπους νεους με ονειρα και ορεξη για ζωη να παιρνουν ενα σωρο πτυχια, δηλαδη ουσιαστικα να τους καταδικαζουν σε μια δια βιου μαθηση. Και φυσικα το "γηρασκω αει διδασκομενος¨" ναι μεν ισχυει αλλα πιστευω οτι δεν εχει καμια σχεση με την δια βιου μαθηση που επικαλουνται οι αρχοντες αυτου του δισμοιρου τοπου.
Ετσι οπως εχουν γινει τα πραγματα εχει χαθει πλεον η εννοια τους ουσιωδους, αυτου που απιατειεται να γνωριζεις και θα σε βοηθησει να καταλαβεις ολα τα υπολοιπα απο το επουσιωδες. Δεν εχει σημασια ποσα πτυχια εχεις....Παντα υπαρχει περιθωριο να παρεις μερικα ακομα....Σε λιγο θα φτασουμε να αγοραζουμε πτυχια με το κιλο, οπως αγοραζουμε ψαρια. Εχει χαθει καθε εννοια μετρου και λογικης σε αυτη την χωρα. Δηλαδη επειδη οι απαιτησεις της εργασιας αυξανονται πρεπει οι ανθρωποι να δινουν ισοβια εξετασεις? Για ποιο λογο? Για να γινουν καλοι εργαζομενοι? Τι ειδους λογικη ειναι αυτη? Αναρωτιεμαι για ποιο λογο οι ανθρωποι σωπαινουν και ανεχονται αυτην την κατασταση. Δεν την βρισκουν καταπιεστικη και χωρις πρροπτικες τερματισμου? Δηλαδη επειδη ο εργοδοτης θελει να πληρωνει ενα ατομα να κανει 15 δουλειες στην εταιρεια, πρεπει εμεις να εχουμε 15 πτυχια? Ας πληρωνει 15 ατομα με διαφορετικες ειδικοτητες για φερουν σε περας την δουλεια.
Δεν ξερω αν θα φτασουμε στο τελμα για να συνειδητοποιησουμε το αδιεξοδο στο οποιο οδηγουμαστε με ολη αυτη την κατασταση...Δεν συνειδητοποιουν οι ανθρωποι οτι η θεμελιωδης και ουσιαστικη γνωση ειναι σταθερη και μονο αυτη εγγυαται κατι? Οτι οταν ξερεις το θεμελιωδες μπορεις να καταλαβεις ολα τα αλλα που θα σου χρειαστουν?
Νομιζω οτι ειναι τραγικη η κατασταση που καλουνται να αντιμετωπισουν και να διαχειριστουν οι συγχρονοι νεοι και κατι θα πρεπει να γινει σε αυτη την χωρα με αυτο το ζητημα.

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2008

Μπερτολτ Μπρεχτ - Εγκώμιο στην μάθηση

Μάθαινε και τ' απλούστερα! Γι' αυτούς
που ο καιρός τους ήρθε
ποτέ δεν είναι πολύ αργά!
Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ
να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!
Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο
Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή!
Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα!
Μάθαινε, εξηντάχρονε!
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.
Ψάξε για σχολείο, άστεγε!
Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε!
Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν' ένα όπλο.
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.
Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε!
Μην αφεθείς να πείθεσαι
μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!
Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος
καθόλου δεν το ξέρεις.
Έλεγξε το λογαριασμό
εσύ Θα τον πληρώσεις.
Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι
Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ.
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.



(Το ποιήμα δημοσιεύεται στο βιβλίο "Για ποιο σκοπό σπουδάζουμε?" απο τις εκδόσεις του Ομίλου Εκπαιδευτικού Προβληματισμού/Θέματα Παιδείας)

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

Γκαίτε - Φάουστ

Έφτασε ο καιρός να αποδείξουμε με πράξεις ότι η αξιοπρέπεια του ανθρώπου είναι ισάξια με το μεγαλείο των θεών...

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

Θάλασσα...

Ενα απο τα αγαπημένα μου κομμάτια απο Chicane. Ονομάζεται saltwater.

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

Ο Ben Jonson για τον Shakespeare...

Θυμήθηκα απόψε ένα απο τα πιο όμορφα ποιήματα που έχουν γραφτεί ποτέ και λατρεύω να διαβάζω. Είναι ενα ποιήμα που έγραψε ο άγγλος ποιητής και ηθοποιός της αναγεννησης Ben Jonson στο οποίο εγκωμιάζει τον ανυπέρβλητο William Shakespeare. Το ποιήμα είναι σπάνιας ομορφίας και το παραθέτω αυτούσιο.


To the Memory of My Beloved the Author, Mr. William Shakespeare and What He Hath Left Us
by Ben Jonson



To draw no envy, Shakespeare, on thy name,
Am I thus ample to thy book and fame;
While I confess thy writings to be such
As neither man nor Muse can praise too much.
’Tis true, and all men’s suffrage. But these ways
Were not the paths I meant unto thy praise;
For seeliest Ignorance on these may light,
Which, when it sounds at best, but echoes right;
Or blind Affection, which doth ne’er advance
The truth, but gropes and urgeth all by chance;
Or crafty Malice might pretend this praise,
And think to ruin where it seem’d to raise.
These are as some infamous bawd or whore
Should praise a matron. What could hurt her more?
But thou art proof against them, and, indeed,
Above the ill-fortune of them, or the need.
I, therefore, will begin. Soul of the age!
The applause, delight, the wonder of our stage,
My Shakespeare, rise! I will not lodge thee by
Chaucer, or Spenser, or bid Beaumont lie
A little further, to make thee a room:
Thou art a monument without a tomb,
And art alive still, while thy book doth live,
And we have wits to read, and praise to give.
That I not mix thee so, my brain excuses;
I mean, with great but disproportion’d Muses.
For, if I thought my judgment were of years,
I should commit thee, surely, with thy peers.
And tell how far thou didst our Lyly outshine,
Or sporting Kyd, or Marlowe’s mighty line.
And though thou hadst small Latin and less Greek,
From thence, to honour thee, I would not seek
For names; but call forth thund’ring Aeschylus,
Euripides, and Sophocles to us,
Paccuvius, Accius, him of Cordova dead
To life again, to hear thy buskin tread
And shake a stage; or when thy socks were on,
Leave thee alone, for the comparison
Of all that insolent Greece or haughty Rome
Sent forth; or since did from their ashes come.
Triumph, my Britain! Thou hast one to show
To whom all scenes of Europe homage owe.
He was not of an age, but for all time!
And all the Muses still were in their prime,
When, like Apollo, he came forth to warm
Our ears, or, like a Mercury, to charm.
Nature herself was proud of his designs,
And joy’d to wear the dressing of his lines,
Which were so richly spun, and woven so fit
As, since, she will vouchsafe no other wit.
The merry Greek, tart Aristophanes,
Neat Terence, witty Plautus, now not please;
But antiquated and deserted lie,
As they were not of Nature’s family.
Yet must I not give Nature all! Thy art,
My gentle Shakespeare, must enjoy a part.
For though the Poet’s matter Nature be
His art doth give the fashion. And that he
Who casts to write a living line, must sweat
(Such as thine are), and strike the second heat
Upon the Muses’ anvil, turn the same
(And himself with it), that he thinks to frame;
Or for the laurel he may gain a scorn!
For a good Poet’s made as well as born;
And such wert thou! Look how the father’s face
Lives in his issue; even so, the race
Of Shakespeare’s mind and manners brightly shines
In his well-turnèd and true-filèd lines;
In each of which he seems to shake a lance
As brandish’d at the eyes of Ignorance.
Sweet Swan of Avon! what a sight it were
To see thee in our water yet appear,
And make those flights upon the banks of Thames
That so did take Eliza, and our James!
But stay, I see thee in the hemisphere
Advanc’d, and made a constellation there!
Shine forth, thou star of poets, and with rage
Or influence, chide, or cheer the drooping stage;
Which since thy flight from hence hath mourn’d like night,
And despairs day, but for thy volume’s light.


Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008

Διάλειμμα απο την γκρίνια....

Επειδή γκρίνιαξα αρκετά είπα να δημοσιεύσω το βιντεάκι απο ενα αγαπημένο τραγούδι των Genesis....I can't dance λοιπον....Οι παλαιότεροι φαντάζομαι θα το γνωρίζουν.



Γνώση...

"Αν η γνώση δημιουργεί προβλήματα, η άγνοια σίγουρα δεν μπορεί να τα λύσει"

Isaac Asimov

Η κρίση του ειδικού περιοδικού τύπου στην Ελλάδα

Σήμερα το απόγευμα πήγα στο περίπτερο και όπως συνηθήζω να κάνω τα τελευταία χρόνια αγόρασα το περιοδικό Scientific American (ελληνική έκδοση). Γύρισα σπίτι και άρχισα να χαζεύω τα θέματα που περιείχε για τον τρέχοντα μήνα. Το μάτι μου έπεσε στον πρόλογο του τεύχους. Κάλυπτε τρείς σελίδες πράγμα που δεν συμβαίνει συνήθως στο εν λόγω περιοδικό. Για να μην τα πολυλογώ στο πρόλογο αναφερόταν οτι το τεύχος που κρατούσα στα χέρια μου θα ήταν και το τελευταίο...Μετά απο έξι έτη συνεχούς παρουσίας στην Ελλάδα το περιοδικό θα σταματούσε να κυκλοφορεί...Δεν ήξερα τι να σκεφτω...Δεν περίμενα οτι σε μια χώρα η οποία έδωσε τόσα πολλά στην τέχνη, την φιλοσοφία, τις επιστήμες και τον πολιτισμό ένα τέτοιο περιοδικό θα σταματούσε να κυκλοφορεί....Ενα περιοδικό το οποίο αποτελεί ενα απο τα πιο έγκριτα περιοδίκα του κόσμου, στο οποίο γράφουν κορυφαίοι επιστήμονες. Εκδίδεται απο το 1845 και καλύπτει ενα ευρύ φάσμα θεμάτων της μετωπικής έρευνας σε διάφορους γνωστικούς τομείς όπως μαθηματικά. φυσική, χημεία και πολλούς άλλους. Όταν ξεκίνησε να κυκλοφορεί σκέφτηκα οτι κάτι είχε αλλάξει σε αυτή την χώρα που ζούμε. Ότι επιτέλους ήρθε ο καιρός να γίνουν τέτοιου είδους προσπάθειες στον χώρο των περιοδικών....Μια προσπάθεια που σκοπό θα είχε να ενημερώσει τους μη ειδικούς για τα επιτεύγματα της επιστήμης με τρόπο απλό και κατανοητό...
Θα μου πείτε και τι σημασία έχει αυτό που γράφω ανωτέρω....Εξ' άλλου πολλά περιοδικά αναγκάζονται να σταματήσουν να κυκλοφορούν....Εγώ πάντως νίωθω απέραντη ντροπή που τέτοια είδους περιοδικά και τέτοιες δυναμικές προσπάθειες (όπως ήταν η έκδοση στην γλώσσα μας ενός περιοδικού τέτοιου βεληνεκούς) δεν βρίσκουν την απαραίτητη ανταπόκριση στην Ελλάδα. Μπορείς να βρείς κάθε είδους σκουπίδια περιοδίκα στα περίπτερα (κουτσομπολίου, μόδας, αστρολογίας, γάμου και οτιδήποτε άλλο άχρηστο βάλει ο νούς του ανθρώπου) αλλά όταν πρόκειται για κάποιο σοβαρό περιοδικό όλοι σφυρίζουν αδιάφορα....Και απο την άλλη όλοι παραπονιούνται για την έλλειψη ποιοτικού περιοδικού τύπου. Οι προσπάθειες γίνονται αλλά δεν υποστηρίζονται....Οποιαδήποτε πραγματικά ανανεωτική και ριζοσπαστική προσπάθεια αφήνεται στην τύχη της (εφόσον πρωτα καταφέρει να υλοποιηθεί και δεν μείνει στα χαρτιά). Θα πρέπει όλοι μας να ντρεπόμαστε για αυτή την άρρωστη κατάσταση. Ας είναι....Εξ' 'αλλου έχουμε την κοινωνία που μας αξίζει τελικά.....

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008

Διανύσματα και γυμνάσιο

Δεν θυμαμαι τιποτα απο τα βιβλια του δημοτικου η του γυμνασιου οταν ημουν ακομα μαθητης....Λες και σε ολα αυτα τα χρονια δεν διδαχθηκα τιποτα απολυτως...
Θυμαμαι μονο στο γυμνασιο στο μαθημα της φυσικης ενα περιστατικο. Ο δασκαλος μας εδειχνε τον τροπο που προσθετουμε δυο η περισσοτερες δυναμεις διανυσματικα για να βρουμε την συνιστωσα...Δεν καταλαβα πως γινοταν και το κακο ειναι οτι δεν θυμαμαι καν γιατι δεν καταλαβαινα...Μετα απο καποιο καιρο μας βαζει διαγωνισμα στο οποιο εγω δεν ηξερα πως να αθροισω δυο διανυσματα (προς πληροφορηση των ανθρωπων που τυχον να μην ξερουν η πρωτη σοβαρη εισαγωγη στον διανυσματικο λογισμο γινεται στη Α Λυκειου ενω εγω ημουν ακομα Γυμνασιο) οποτε παθαινω πανωλεθρια....Και φυσικα δεν ηταν ουτε οτι μισουσα την φυσικη ουτε οτι δεν διαβαζα...Απλα δεν καταλαβαινα τι ηθελε να πει.....
Ταπεινωμενος και αγανακτησμενος μετα το σχολειο πηγαινω στο φροντιστηριο, στον μαθηματικο μου, να μου εξηγησει πως ακριβως γινεται η διανυσματικη πρσθεση...Ενιωθα χαζος, βλακας..Καθομαστε κατω, μου εξηγει για λιγη ωρα και ξαφνικα η προσθεση μου φανηκε το πιο φυσικο και αυτονοητο πραγμα στον κοσμο....Οποτε συνειδητοποιησα την εξης μεγαλη αρχη σε σχεση με το σχολειο: "μην βιαζεσαι να πεις οτι εισαι βλακας που δεν μπορεις να καταλαβεις κατι.....Μαλλον ουτε ο καθηγητης το εχει καταλαβει"

Η χαρά της ανακάλυψης

Καποιες φορες οι ανθρωποι πιστευουν οτι η επιστημη (ιδιαιτερα οι θετικες επιστημες) ειναι δυσκολες στην κατανοηση και δεν προσφερουν κανενος ειδους συγκινηση σε αυτους που την θεραπευουν, τους επιστημονες δηλαδη. Αυτο αποτελει μια λανθασμενη αντιληψη η οποια δημιουργηθηκε με τα χρονια και ειναι δυσκολο να αλλαξει. Ωστοσο η επιστημη προσφερει σε αυτον που την υπηρετει μεγαλοκαρδα ενα σπανιο συναισθημα: την χαρα της ανακαλυψης. Αυτο το αξιεραστο συναισθημα το οποιο ειναι ενα απο τα πιο εντονα πραγματα που μπορει να νιωσει ενας ανθρωπος. Αυτη η χαρα για αυτους που την εχουν νιωσει ειναι ενα συναισθημα που χαρασσεται ανεξιτηλα στο νου και την καρδια τους. Και αυτο διοτι αποτελει εμφυτη αναγκη του ανθρωπου να μαθαινει νεα πραγματα και να κατανοει τον κοσμο που τον περιβαλλει. Ωστοσο σαν καθε επιδιωξη που ειναι αξια λογου, ετσι και η ικανοποιηση που πηγαζει απο την κατακτηση της γνωσης θα πρεπει να καλλιεργηθει συστηματικα ωστε να ανθησει. Με την αποστολη αυτη ειναι επιφορτισμενο το σχολειο και οι δασκαλοι/καθηγητες. Αυτοι εχουν ως σκοπο να παρουν το μικρο παιδι και να του μεταδωσουν την διψα για γνωση, αυτη την αναγκη για μαθηση και ουσιαστικη κατανοηση. Αυτο πιστευω θα πρεπει να αποτελει και το βασικο μελημα των διδασκοντων. Αν το καταφερουν τοτε το παιδι θα νιωθει μια συνεχη αναγκη για γνωση...Πολλες φορες τ απαιδια αναρωτιουνται: "γιατι θα πρεπει να διαβαζω". Απεναντι σε αυτη την απλοικη ερωτηση οι περισσοτεροι απο εμας δεν θα ηξεραν τι θα απαντησουν. Ωστοσο ο δασκαλος ακομα και αν δεν μπορει να απαντησει μονολεκτικα σε αυτη την ερωτηση θα πρεπει να εχει την ικανοτητα να απαντησει διαισθητικα. Θα πρεπει να δωσει στον μαθητευομενο να καταλαβει οτι η κατακτηση της γνωση δεν τελειωνει ποτε, οτι η απασχοληση με την επιστημη ειναι μια διαδικασια που μπορει να γεμισει καποιον με εσωτερικη ικανοποιηση και να τον κανει ευτυχισμενο.
Η προσπαθεια κατακτησης της γνωσης δεν τελειωνει ποτε....συνεχεια μαθαινουμε νεα πραγματα, πολλες φορες οχι για να αποκτησουμε καποιο υλικο αγαθο αλλα μονο και μονο για την ικανοποιηση που πρσοφερει η μαθηση. Και φυσικα μιλωντας για δασκαλους και την αντληση χαρας απο την μαθηση δεν θα μπορουσε να μου διαφυγει ο μεγαλος επιστημονας και δασκαλος Richard P. Feynman. Ο στοχασμος του και η βαθεια κατανοηση της φυσης του χαρισε το βραβειο νομπελ.Ωστοσο το μεγαλυτερο επιτευγμα του ηταν η ανανεωση του τροπου διδασκαλιας της φυσικης και αυτο διοτι εβρισκε εσωτερικη ικανοποιηση να μελετα την φυση, να περιγραφει τις "τσαχπινιες" της, και να τα εξηγει με οσο πιο απλο αλλα και ακριβη τροπο στους μη ειδικους. Πανω απο ολα αγαπουσε αυτο που εκανε βαθυτατα οπως αγαπαμε και τον συντροφο μας στην ζωη. Για αυτον η φυση ηταν ενα μεγαλο μυστηριο, κατι ομορφο και αξιεραστο και οχι κατι βαρετο και ξεπερασμενο. Εν κατακλειδι δεν ξεχασε ποτε την ικανοποιηση που νιωθει καποιος οταν μαθαινει κατι για πρωτη φορα....Αυτα τα χαρισματα καλο ειναι να τα εχουν υποψιν τους οι συγψρονοι δασκαλοι.....
Ακολουθει ενα βιντεο το οποιο παρουσιαζει την ιδιαιτερη προσωπικοτητα του Feynman και την χαρα που του προσφερει η ενασχοληση του με την φυση....
Ακομα και αν η φυσικη δεν ειναι ο γνωστικος σας τομεας, ακομα και τοτε θα μπορεσετε να καταλαβετε την χαρα του οταν μιλα για την φυση.....Η γλωσσα του σωματος ειναι εμφανης...Η ενταση στον λογο, η κινηση των χεριων......Δεν θα θελατε να διδασκετε με την ιδια ενταση και ζεση? Δεν ειναι ενας υπεροχος τροπος για να διδασκουμε τελικα?


Υ.Γ. Απο δικο μου λαθος το προηγουμενο μου blog διαγραφηκε και για αυτο το παραπανω κειμενο εχει γραφει με τροποποησεις...Ισως τελικα ειναι καλυτερο απο το αρχικο.....