Τυχαινει καμια φορα στην ζωη να γνωριζουμε ανθρωπους που ειναι κατα καποιο περιεργο τροπο ξεχωριστοι. Θυμαμαι την πρωτη φορα στο φροντιστηριο...Αγχος για το πως θα ειναι, ποιος θα ειναι αυτος ο καθηγητης, τι σοι ανθρωπος θα ειναι. Ντροπαλο παιδι τοτε εγω, αρχες τριτης γυμνασιου με σκοπο να κανω καποια μαθηματα στα μαθηματικα που δεν ημουν τοσο καλος. Δεν θυμαμαι τις λεπτομερειες της πρωτης μας γνωριμιας. Ημουν μικρο παιδι βλεπεις και η μνημη με προδιδει...Και απο τοτε, μεχρι την Γ Λυκειου στις πανελλαδικες παντα μαζι. Να συζηταμε για τα παντα, απο την κοινωνια, μεχρι τα μαθηματικα τον κοσμο και την φυση. Γυρνουσα πτωμα απο το σχολειο και μετα φροντιστηριο για ενα σωρο ωρες.
Σε θυμαμαι με ανοιχτη την πορτα του μικρου φροντιστηριου να βλεπει το γραφειο σου. Και εσυ αλλοτε χαρουμενος, αλλοτε συνοφρυωμενος να περιμενεις να ξεκινησει το μαθημα. Στην αιθουσα αλλοτε αυστηρος, αλλοτε μαλακος και με διαθεση για πλακα και πειραγμα, αλλα παντα βαθυς στοχαστης και γνωστης των τεχνης των μαθηματικων. Η διδασκαλια σου οχι απλα μεταφορα γνωσεων αλλα αναγκη για την ανακαλυψη της αληθειας....Μας γεμιζες την ψυχη φωτια να μαθουμε πραγματα, να ανακαλυψουμε, να παιξουμε, να ακονισουμε το μυαλο μας. Η προσπαθεια στην παλαιστρα της σκεψης εγινε αναγκη βαθεια. Θυμασαι στην Γ Γυμνασιου στο τεστ του σχολειου? Που απο βλακεια δεν εγραψα καλα ενω ηξερα την ασκηση και εβαλα τα κλαματα οχι επειδη εγραψα ασχημα αλλα επειδη ενιωθα οτι δεν θα ησουν περηφανος για εμενα? Μαλλον δεν το θυμασαι γιατι δεν στο ειπα ποτε. Αλλα πεισμωσα και ηθελα να ανταμειφθουν οι προσπαθειες σου να με μυησεις στην τεχνη των μαθηματικων. Ηθελα να σε κανω να νιωσεις περηφανος για τον μικρο σου μαθητη. Κατι ειχα ακουσει οτι οι δασκαλοι νιωθουν ομορφα οταν οι μαθητες τους προοδευουν...Μαλλον δεν με γελασαν σε αυτο.
Μετα στο Πανεπιστημιο, χωρις την βοηθεια σου πλεον, αυταρκης και ανεξαρτητος ημουν ετοιμος να ακολουθησω τον δικο μου δρομο...Χημεια σπουδασα αλλα δεν εχασα την βαθεια μου αγαπη για τα μαθηματικα, αυτη που μετεδωσες εσυ. Με τα μαθηματικα ασχολουμαι λιγο και πολυ και τωρα. Τουλαχιστον τα χρησιμοποιω και δεν τα ξεχνω. Ειναι βαθεια η αναγκη να ασχολουμαι με αυτα. Πως το καταφερες δασκαλε? Να μου μεταδωσεις αυτο το σαρακι και την αγαπη?
Δασκαλε το ευτυχες ειναι οτι μενουμε στην ιδια γειτονια και δεν σε εχασα. Πλεον δεν εισαι δασκαλος μονο. Εισαι δασκαλος και αγαπημενος φιλος. Μου ειχες πει οτι οταν ασχολεισαι με τους νεους δεν γερνας ποτε....Το πιστευω τωρα. Μου ειχε πει να κραταω το μυαλο μου καθαρο γιατι ειναι το μονο πραγμα που μπορει να κανει το σκοταδι φως. Και για αυτο προσπαθω να το κραταω καθαρο και κρυσταλλινο. Ποσα μου ειπες που τωρα καταλαβαινω τι σημαινουν.
Εδωσες τοσα σε εμενα αλλα σου εχω και εγω κατι φυλαγμενο. Η διδακτορικη μου διατριβη θα εχει αφιερωση σε εσενα και σε κανεναν αλλον. Για ολα αυτα που με διδαξες. Και ανυπομονω να παρεις ενα αντιτυπο, τον κοπο του μαθητη σου που τοσο κοπο εκανες να ασχοληθεις μαζι του τοσο ειλικρινα και βαθεια.
Σε αγαπω δασκαλε και σου αφιερωνω το παρακατω ποιημα που ξερω οτι δεν θα διαβασεις αλλα εχει αναγκη η καρδια μου να στο αφιερωσει.
----------------------------------------------------------------
A Psalm of Life - What the Heart of the Young Man Said to the Psalmist
By Henry Wadsworth Longfellow
----------------------------------------------------------------
Tell me not, in mournful numbers,
Life is but an empty dream!
For the soul is dead that slumbers,
And things are not what they seem.
Life is real! Life is earnest!
And the grave is not its goal;
Dust thou art, to dust returnest,
Was not spoken of the soul.
Not enjoyment, and not sorrow,
Is our destined end or way;
But to act, that each to-morrow
Find us farther than to-day.
Art is long, and Time is fleeting,
And our hearts, though stout and brave,
Still, like muffled drums, are beating
Funeral marches to the grave.
In the world's broad field of battle,
In the bivouac of Life,
Be not like dumb, driven cattle!
Be a hero in the strife!
Trust no Future, howe'er pleasant!
Let the dead Past bury its dead!
Act, - act in the living Present!
Heart within, and God o'erhead!
Lives of great men all remind us
We can make our lives sublime,
And, departing, leave behind us
Footprints on the sands of time;
Footprints, that perhaps another,
Sailing o'er life's solemn main,
A forlorn and shipwrecked brother,
Seeing, shall take heart again.
Let us, then, be up and doing,
With a heart for any fate;
Still achieving, still pursuing,
Learn to labor and to wait.
